είχαμε τα πάντα...και τώρα μόνο εμάς

Διαβάζω εδώ την τελευταία μου εγγραφή κι απορώ για την απόσταση που 'χω καλύψει μέσα σε τόσο λίγες μέρες - από τότε μέχρι σήμερα. Ταυτόχρονα συνειδητοποιώ με κάποια δόση δέους πόσο αυθεντικά είναι τα συναισθήματα τούτων των εγγραφών και πόσο πιστά με καταγράφουν. Νιώθω μια σχετική απογύμνωση, τον εαυτό μου αρκετά εκτεθειμένο, έστω κι αν το κείμενο διαβαστεί από δυο-τρεις ανθρώπους μόνο, που σημαίνει πως πιο προσωπικό δε γίνεται. Η απόσταση από κει ως εδώ μπορεί μεν να διανύθηκε, το συναίσθημα όμως παραμένει ωμό όσο και στην πρώτη του εκδοχή. Και το κυριότερο: όσο και στην πολύ πρώτη, πρώιμή του εκδοχή.
Και πώς άραγε περνάει ο καιρός χωρίς τέτοιου είδους καταγραφές; Μέχρι πρόσφατα τις είχα τόσο πολύ ανάγκη, να γράψω για να με γράψω - με όλες τις σημασίες της έκφρασης. Και γράφοντάς με ν' ανακαλύψω κάτι παραπάνω για τον κόσμο που κινείται μέσα και τριγύρω μου, για τη σχέση μου μαζί του. Πώς περνάει ο καιρός χωρίς τέτοιες περιπλανήσεις; Ή μήπως οι περιπλανήσεις δε χρειάζεται να καταγράφονται πάντα, εγκαταλείποντας κάποια στοιχεία στο έλεος της απλής ή κι απλοϊκότερης μνήμης; Για πρώτη φορά παίζω εγκάρδια με την ιδέα της λήθης  και δε φοβάμαι - εγώ που τόσο δύσκολα ξεχνώ και που τόσο με τρόμαζε ως τώρα η λησμονιά. Σε κοιτάζω κι αντιλαμβάνομαι το αυτονόητο: πως τα πάντα είναι πιθανά κι ότι, όπως όλους τους άλλους, ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο. Κυρίως αυτόν.
Κι έτσι για πρώτη φορά νιώθω πιο άνετα γύρω απ' τις απουσίες μου, τις αδύναμες ή ελλιπείς επικοινωνίες μου. Όλη μου η ενέργεια συσπειρώνεται γύρω από μια βαθύτερη, πιο επείγουσα συνέπεια που ξεφεύγει απ' την παλιά μου ανάγκη να με καταγράψω. Η έλλειψη κατανόησης από τρίτους για πολλά πολλά χρόνια με οδήγησε σ' ένα αδιέξοδο σημείο ν' αγωνιώ να μ' εξηγήσω. Σ' εμένα πρώτα. Ν' ανακαλύψω τι ήταν εκείνο το τρισδιάστατο φαινόμενο που παρέμενε αιωρούμενο κι αβέβαιο, η γκρίζα δυσνόητη μάζα που έμπαινε ανάμεσά μας και με παραγκώνιζε. Γιατί άραγε να 'ναι τόσο δύσκολο να ομολογήσεις πως θες ν' αγαπηθείς ακριβώς όπως είσαι;
Αυτή την αγωνία να εξηγηθώ, να δικαιολογηθώ, φαίνεται πως έχω επιτέλους αρχίσει να τη μετριάζω. Ομολογώ πως δεν πρόκειται για μια στάση που μου επέβαλα, αλλά για κάτι εντελώς αυτογενές και πρωτεύον. Πεζοπορία προς την αφετηρία.
Ο Keef πιστεύω πως συμμερίζεται τούτη την απογύμνωση του 'εγώ', κι αυτό είναι κάτι που διακρίνεται στο στυλ του, στη ντροπαλοσύνη, στη μουσική, στη φωνή του.
Από κει ως εδώ λοιπόν. Μια δρασκελιά και μια απόφαση είναι. Ή μάλλον σκέτη δρασκελιά.
Θα τα λέμε.

ερήμην μου και down the swanny

Τι γράφει εδώ, ελληνικά δεν είναι; Κοιτάζει με απορία μια εμένα και μια το άδειο φακελάκι που 'χα γράψει πάνω του αστραπιαία - έτσι όπως μουτζούρωνα παλιά πάνω σε χαρτοπετσέτες και χάρτινα τραπεζομάντηλα φαγάδικων που μόνο την πείνα της ψυχής κατεύναζαν προσωρινά, παρά οποιαδήποτε άλλη. Τι γράφει εδώ; Κοιτάζω κι εγώ τα συνοφρυωμένα του μάτια, ποταμίσια μάτια γεμάτα μαύρο μικροσκοπικό χαλίκι. Κατανοώ γι' αυτόν πιο πολλά απ' όσα περίμενε ή φοβότανε. Αναρωτιέμαι τι και πόσα ξέρει αυτός για μένα. 

Ρίχνω μια πλάγια ματιά στο φακελάκι που κανονικά θα 'χε πεταχτεί - ή μάλλον ανακυκλωθεί - και που τώρα μεταμορφώθηκε σε κάτι άλλο, κάτι αξιόλογο ίσως, μια άγνωστη γέφυρα που δεν ξέρεις αν αντέχει κάτω απ' τα πόδια σου μα που θες να την περάσεις, να φτάσεις απέναντι και ν' αγκαλιάσεις αυτή τη γνώριμη ξένη που γράφει πάνω σε φακέλους και χαρτοπετσέτες. Που πιάνει κι αναποδογυρίζει τους ογκόλιθους της μέχρι τώρα ζωής σου κι ανατρέπει αρκετές συντεταγμένες. Που βρίσκεται εδώ κοντά, δίπλα σου ακριβώς, μα συ επιμένεις να βλέπεις γέφυρες που πρέπει να διασχίσεις. Και σέρνεις μαζί ιατρικά μπαγάζια, συναισθηματικά ιστορικά, ιστορίες μέσων βολεμένων ανθρώπων που τώρα πια σε κάνουν να νιώθεις άβολα. Τι είσαι διατεθειμένος να κάνεις γι' αυτό; 

Από την άλλη εγώ, στ' αφτιά μου αντηχούν τα λόγια ενός φίλου μου - και με τη γλώσσα τι θα γίνει - κι αποκρίνομαι στον εαυτό μου, γιατί εκείνος δεν είναι πια κοντά, πως δε βαριέσαι για τη γλώσσα, ιδιωτικές άλλωστε είναι οι πιότερες γλώσσες σε τούτο τον κόσμο, εγώ θα τη σέρνω μαζί στους πρόποδες των πιο ψηλών κακοτράχαλων βουνών, θα την κάνω αλεξίπτωτο στο γκρεμό, θα την κάνω σακκάκι αλεξίσφαιρο στα κρύα βράδυα των πιο μακρινών μου ταξιδιών, των πιο επικίνδυνων διαδρομών. Αυτό άλλωστε είναι η γλώσσα. 

Κι ο κόσμος θα συνεχίζει να γυρίζει ερήμην μου, τούτο το φακελάκι θα γίνει σαΐτα και θα φτάσει στα χεράκια ενός μωρού που γεννήθηκε χθες βράδυ σε μια παραμεθόρια ελληνική γωνιά, σε μια οποιαδήποτε πικραμένη αγκαλιά, και θα την κλείσει στη μικροσκοπική του χούφτα, don't let them sell you down the Suwannee river babe, είναι κοντό το γεφυράκι ανάμεσα στο σκλαβοπάζαρο και τ' ανυπόμονο σκαρί πιο κάτω. 

Ο κόσμος θα συνεχίσει να γυρίζει ερήμην μου. Πιάνει με κείνα τα υπέροχα δάχτυλα την εύκαμπτη ψυχή μου σα κλαδάκι ελιάς και ψάχνει να διαβάσει, τι 'ναι τούτο που 'γραψες, τι πάει να πει και πόσο με αφορά, τι είσαι και πού είσαι, ο πιο αθώος μου εαυτός σ' αγαπάει και σ' το φωνάζει, μα είναι τα πόδια μου βαριά να τρέξω πίσω απ' τους Ερμήδες και τις στάχτες σου.

Photo: 'Beauty down the swanny' by thalassaki, Godalming, Surrey

Με απέραντη εκτίμηση στον Paul Simpson και τους Wild Swans

Listen or download Wild Swans Glow in the Dark for free on Prostopleer

κάτω απ' το ίδιο σύννεφο

Κάτω απ' το ίδιο σύννεφο εδώ και πολλές πολλές μέρες, έχω καλά εκπαιδεύσει τα μάτια μου σε τούτο το ημίφως. Μαθαίνω να διακρίνω όσο μπορώ πιο καθαρά τις γραμμές του απτού μου κόσμου, κι ακόμη πιο καθαρά τις άλλες, τις νοερές, όμως εξίσου υπαρκτές σαν τις βραχονησίδες και τις κοφτερές θαλάσσιες προεξοχές της μικρής μου οδύσσειας.
Στρέφω το βλέμμα προς τα πάνω και παρατηρώ τη γκριζόλευκη μάζα, τούτο τον αφρώδη όγκο να ραγίζει, ελευθερώνοντας κομμάτια προς διάφορες κατευθύνσεις. Ελευθερώνοντας παράλληλα ένα φως χλομό που χύνεται προς το μέρος μου μα σταματάει κάπου προτού μ' αγγίξει. Έχω καλά εκπαιδεύσει τα μάτια μου να διαβάζουν την επίγεια ομίχλη, έτσι έχουμε συνηθίσει να συνταξιδεύουμε η ομίχλη κι εγώ, τίποτε δεν εμφανίζεται δίχως φίλτρο, τίποτε δε γίνεται αντιληπτό χωρίς φίλτρο. Ένα χέρι μου πιέζει για λίγα δευτερόλεπτα την πλάτη, οι δυνάμεις μου τούτη τη φορά μ' εγκαταλείπουν ανεπιστρεπτί, αγωνιώ να μπω αριστερά το συντομότερο και ν' αφήσω πίσω με ασφάλεια τον αεικίνητο αυτοκινητόδρομο.
Λίγο αργότερα ένα φως χλομό, συνθετικό, χύνεται πάνω μου, αναπηδά από τις κόχες μου, κατευνάζει τις εισπνοές μου. Κείνο το χέρι που πίεζε και τράνταζε συθέμελα, χαλάρωσε τώρα και μου σκιάζει τρυφερά τα μάτια. Τα γόνατά μου τρέμουν ακόμη στη σκέψη πως από σήμερα κιόλας ίσως να μη σε ξανάβλεπα. Κι ό,τι βλασταίνει, ό,τι ανασαίνει κάτω απ' το ίδιο σύννεφο.

 

. . lovely as you are

Από τα ελάχιστα σιντάκια που επέτρεψα στον εαυτό μου πρόσφατα να κάνει τον κόπο ν' αγοράσει για συντροφιά στο ρηπήτ, το Every Kingdom του Ben Howard - του νεαρού τραγουδοποιού από το Devon. Κι αυτό, κατά τη γνώμη μου, μιλάει από μόνο του.

βγαίνουμε νύχτα - πάμε Μικέλε

Mike Francis (Michele Francesco Puccioni)
26 Απριλίου 1961 - 30 Ιανουαρίου 2009  
MissU Mike Forever in Light RIP

Say this city has ten million souls
Some are living in mansions, some are living in holes
Yet there's no place for us, my dear, yet there's no place for us.
(WH Auden from Refugee Blues)

Κάποια στιγμή ανοίγεις την πόρτα και βγαίνεις. Μια ιδέα ήταν κι αυτή. Κάτω στο τούνελ δεν κοιμούνται πια άστεγοι. Άραγε πού μεταφέρθηκαν και τι απέγιναν εκείνα τα χαρτόκουτα. Τούτος ο τόπος έχει τον τρόπο να σκουπίζει τις χθεσινές του ακαθαρσίες κάτω απ' το χαλί. Αν δεν έχεις χρόνο ή τρόπο, αναγκαστικά τις προσπερνάς. Στο βάθος πολύχρωμα λαμπάκια στολίζουν ισχνές βιτρίνες. Αναβοσβήνουν τα δικά μου σα μικρές ηλεκτρικές καραμέλες - κάποιο καμμένο σίγουρα θα πάρει στο λαιμό και τα υπόλοιπα.
Ανοίγεις την πόρτα και βγαίνεις. Είναι γλυκιά τούτη η υγρή νύχτα, θα ξημερώσει σε λίγο μ' ένα άγουρο φως αφτιασίδωτο, απότομα βγαλμένο απ' την πρίζα - απ' τη ρίζα. Τριγύρω κορίτσια παραπατούν ξυπόλυτα με βραδυνά φορέματα στη μέση του δρόμου. Μόλις πριν λίγο ζέσταινα τα χέρια μου στους λεπτούς σου ώμους βλέποντας για πολλοστή φορά μια παλιά γαλλική ταινία που αγαπώ. Σε αγαπώ και βασανίζομαι από έναν αόριστο πονοκέφαλο κι ένα άδειο στομάχι. Οι αφροί του κρασιού θα φταίνε. Άμα κάπνιζα, απόψε τα ρουθούνια μου θ' ανέμιζαν γαλανό καπνό γαλλικού τσιγάρου. Σαν εκείνο της εφηβείας μου. Για λίγα δευτερόλεπτα γεύομαι τη γεύση του. Πόσο ισχυρή αλήθεια η μνήμη της οσμής και της γεύσης.
Ανοίγεις την πόρτα και βγαίνεις. Ο χρόνος τρέμει ανάμεσα στα δάχτυλα, εύπλαστος, σχεδόν ρευστός, ευγνωμονώντας με σιωπηλά που του αφήνομαι. Και μου αφήνεται σε σκοτάδι και φως σχετικό, μια υποψία γαλήνης, με την ελπίδα άστεγη κι έναν ενδόμυχο φόβο βυθισμένο στα πλευρά απ' τους καιρούς που παίζαμε κρυφτό.
Το αύριο δεν είναι ακόμη εδώ.