...πώς δηλαδή; Όπως και φέτος; Όπως και πέρυσι; Αλίμονο. Μια τέτοια επανάληψη οπωσδήποτε θα έβλαπτε σοβαρά το νευρικό σύστημα, κι εμένα δε με παίρνει γι' άλλους παρόμοιους κραδασμούς. Σ' ελεύθερες, ασύμμετρες, μα ουσιαστικές γραμμές ξέρω πώς θα 'μαστε εμείς: εσύ σε κάποιο άλλο σημείο της χώρας, το νεογνό που 'χει αφήσει πίσω τη φωλιά. Κι εγώ εδώ σταθερά (που λέει ο λόγος), τουλάχιστον δουλεύοντας κάπου αλλού. Για διακοπές μαζί ούτε συζήτηση, πιστεύω πως τούτη τη χρονιά το κλείσαμε χωρίς λόγια το συγκεκριμένο κεφάλαιο, κι άλλωστε με ποια λογική θα 'θελες να κάνεις διακοπές μαζί μου; Λάθος ηλικία για κάτι τέτοιο. Ίσως αργότερα, πολύ αργότερα, αν το θελήσεις. Κι ουδέποτε από υποχρέωση.
Όσο προετοιμασμένος κι αν είναι ο νους, η καρδιά παραμένει απροετοίμαστη στις αλλαγές των καιρών. Πάντα της τελευταίας στιγμής, την τραβολογάς να σηκωθεί ν' ακολουθήσει κι εκείνη αργοπορεί. Αν έχω λίγο ταλέντο στο να βλέπω μπροστά, 'του χρόνου' μπορώ να δω εσένα να ξεβολεύεσαι κι εμένα να αιωρούμαι για ικανό διάστημα στο πουθενά. Το να μη χρησιμεύεις πλέον είναι γοητευτικό όσο και σκληρό. Το να φεύγεις, απελευθερωτικό μαζί κι επώδυνο. Δεν υπάρχει αλλαγή που να μην πάλλεται ανάμεσα σε δύο άκρα. Μαθαίνεις να τη σέβεσαι και ν' αφήνεσαι παλικαρίσια σε νέους ρυθμούς.
Για μένα η μαγεία βρισκόταν πάντα στο μεταίχμιο της αλλαγής: στην αναπότρεπτη μετατόπιση εκείνου που συνήθιζα να θεωρώ ακλόνητο, παγιωμένο ή παγίδα. Όμως δεν υπάρχει καμιά σταθερή χωρίς ενδότερες δονήσεις και ρωγμές - γιατί πώς θα 'ταν τότε δυνατή η κίνηση προς κάποια κατεύθυνση; Κι έτσι 'του χρόνου' εσύ σ' ένα καινούργιο σπίτι, εγώ με μια πολύ μικρότερη ανάγκη για σπίτι. Συνειδητοποιώ ένα σκαλί πιο βαθιά πως η μετατόπιση δεν αφορά μονάχα εκείνον που ανοίγει πανιά - κι αυτό το μάθημα πάντα μαζί και χωριστά θα το χρωστάμε.
εγώ, γειτονοπούλα μου, προτιμώ να σου ευχηθώ "και του μήνα" ή -καλύτερα- "και της μέρας" ή μήπως να λέγαμε "και του τώρα"; ένας αόρατος τρελός κάπου στο δικτυοπέραν σου στέλνει ένα αόρατο τρελό φιλί..δεν μπορεί, κάτι θ' αξίζει κι αυτό το "τώρα" ;)
ΑπάντησηΔιαγραφή(((:*)))
Οπωσδήποτε αξίζει το τώρα μας, καλέ μου Αντώνη, κι ακόμη περισσότερο το αόρατο τρελό φιλί που έστειλες :* Όμως για μένα του χρόνου μου γίνεται τώρα μου.. καταλαβαίνεις ίσως. Ατυχής, ατελής, ανόητη προετοιμασία της καρδιάς. Αγκαλιά μεγάλη από εδώ ως εκεί που είσαι :*
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο να φεύγεις, απελευθερωτικό μαζί κι επώδυνο. Δεν υπάρχει αλλαγή που να μην πάλλεται ανάμεσα σε δύο άκρα. Μαθαίνεις να τη σέβεσαι και ν' αφήνεσαι παλικαρίσια σε νέους ρυθμούς.
ΑπάντησηΔιαγραφήAρκει να "μην αποδρας ποτέ απο τον εαυτο σου.."
Απ τα πιστευω σου...Μεγαλη αγκαλια για σενα που παραμενεις για χρονια η Δυναμη μου.
Όμορφο Ξημέρωμα αγαπημενε μου Φλοισβε Ψυχής.!! :))
Κι από μένα μεγάλη αγκαλιά με πολλή αγάπη, Αερικό μου - όχι, από τον εαυτό μας δε γίνεται να ξεφύγουμε, ειδικά από τις πιο αδύναμες πλευρές του. Όμως τον αγνότερο, καλύτερο εαυτό μας πολλές φορές τον χάνουμε στο πλήθος, το φόβο και τη φασαρία, και συμφωνώ απόλυτα πως από αυτόν ειδικά δεν πρέπει ν απομακρυνόμαστε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλό ξημέρωμα, καλή Κυριακή, φιλιά πολλά :*