φτερό των συνορίων

Φωτο: thalassaki, Brighton Αύγουστος 2010

O τελευταίος μήνας, απ' το δεκαπενταύγουστο δηλαδή και μετά, με πήγε ευθεία στο "αεροδρόμιο" - ένα παμπάλαιο παιδικό μου παιχνίδι που έπαιζα σόλο στο μπαλκόνι μας όπου "εγώ φεύγω κι οι αποσκευές μου ακολουθούν.." Τότε βέβαια κατάφερνα να φεύγω πολύ πιο μακριά απ' ό,τι τώρα. Όσο για τις αποσκευές, εδώ και χρόνια επιλέγουν να μπερδεύονται στα πόδια παρά ν' ακολουθήσουν. Δεν πήγα πουθενά. Μες στο μυαλό μου τριγυρνούσα, ένα μυαλό σαν παλιομοδίτικο φασαριόζικο πλυντήριο που επιμένει να τραντάζει κατάστηθα. Καμία άκρη δε βρέθηκε, καμιά αρχή, κανένα νήμα δεν πιάστηκε. Κι αφού έπαιξα συνοριακά με το 'δεν πάω σπίτι μου απόψε' μέχρι πτώσεως, στο τέλος είπα άσε καλύτερα να πάω, εκεί με ξέρω πιο καλά - και να 'μαι ήρθα, με απαράλλαχτες αποσκευές - ίσως και κανα σακβουαγιάζ ακόμα -, τις ίδιες απορίες, το παλιό επικοινωνιακό πλαντάζ και μια έντονη ενόχληση εδώ αριστερά που 'χει να κάνει με απειρίες. Εκείνες που δεν αφορούν την καλπάζουσα ηλικία μας μα την αρχέγονη μαλακία μας. Μου.

Ήρθα γιατί εδώ με ξέρω πιο καλά, εδώ παύω για λίγο να κυνηγάω την ουρά μου, ξαναβλέπω το νεαρό από γωνία, την αφήνω να κοιμάται χωρίς τύψεις, ξεκλειδώνω το λουκέτο της εργασιακής χειροπέδης. Εδώ ξεσκονίζω τις αποσκευές μου, τις χαϊδεύω κιόλας, ικανοποιούμαι πως δεν ενοχλούν τα πόδια ή τους αγκώνες κανενός. Φτάνω ως το γιαλό - το συνόριο δύο διαφορετικών κόσμων, της στεριάς και της θάλασσας, του γνώριμου και του άγνωστου, του πίσω και του μπρος. Ως το γιαλό κι είναι εντάξει να βουτήξω λίγο, να τον αγγίξω λίγο, ν' ασπαστώ το φόβο του απέραντου και να πιαστώ από παιχνίδια ταξιδιών.

Και το σπίτι, αυτό με τη διαλλακτικότητα, την ήπια αποδοχή, την εστία με τη φλόγα στο κέντρο και τους δροσερούς τοίχους, αναπόφευκτα σ' ανοίγει στη μέση. Σε διαμελίζει με τον τρόπο του, ανοιγοκλείνει πόρτες και πληγές, σβήνει τα φώτα για να βλέπεις καλύτερα, κι εσύ αφήνεις τις αποσκευές στο χωλ, βγάζεις για λίγο απ' την πρίζα το πλυντήριο και σταματάς το ρηπήτ του 'δεν πάω σπίτι μου απόψε'. Επειδή ήρθες.

Για πάμε τώρα, my geetarman Snowy, που ζωγραφίζεις τόσο κομψά αυτό που νιώθω.