Ειλικρινά μιλώντας και χωρίς περιστροφές, είναι εύκολος φίλος ο πόνος. Bολικός όσο κι επώδυνος. Κουρνιάζεις δίπλα του, πίσω του, το χνότο του παλιό και στυφό, αφήνεσαι κι αυτός οδηγεί τα βήματα, τα στραβοπατημένα υποδήματά σου. Καθοδηγεί τις αντιδράσεις σου μέσα από δεκάδες καρμπόν αντίγραφα προηγούμενων αντιδράσεων και καταστάσεων. Γλείφει τη μύτη του μολυβιού του κι υπογράφει. Τον ξέρεις καλά μα αυτός σε ξέρει καλύτερα. Αν ο Rory έλεγε πως ήταν λίγο Jekyll και λίγο Hyde, ο πόνος σε γνωρίζει κι από τις δυό σου όψεις. Τις εκατονδύο σου απόψεις.
Με τον πόνο τα πήγαινα μια χαρά από τότε που άνοιξα τα μάτια μου και είδα φως. Στα μάτια της είχα δει ένα αλλιώτικο φως, ένα πόνο ξενόφερτο μα και δικό μου, μια αναζήτηση παμπάλαια, πεζή όσο κι ιδιαίτερη. Ήταν χαμένη, αιωρούμενη, κι εννοούσε να με σύρει μαζί της σε μια συναισθηματική έρημο γεμάτη κάκτους που συμβόλιζαν αμφιβολία. Αν ήταν αρσενικό θα την έλεγαν Θωμά. Εννοούσε να με ντύνει με τα ρούχα του Θωμά, να περνάμε το χρόνο μας ανέραστες κι αγκαλιασμένες ψαχουλεύοντας πληγές - δικές μας και των άλλων - να επιβεβαιώνουν τις αλήθειες μας. Δικές μας και των άλλων.
Όμως εγώ αγαπούσα τις πληγές πιο πολύ από τις νοερές αλήθειες, δικές μου και των άλλων, κι ήθελα πολύ ν' αλλάξω δρόμο. Να πάω από άλλο δρόμο, κάπου που δε θα μ' έφταναν το πικρό της σάλιο κι ο ιδρώτας του άγχους της. Σ' ένα κόσμο που ο πόνος είναι σκέτος πόνος κι όχι φίλος καρδιακός, δε σε γυμνώνει και δε σου κάνει καντάδες τα βράδυα, δεν κλείνει το τηλέφωνο στους υπόλοιπους φίλους σου, δεν κάνει αφαίμαξη στα όνειρά σου.
Πήρε καιρό πολύ να βρω αυτό τον άλλο δρόμο που δεν ήξερε εκείνη κι ας τον γώριζε ο πόνος. Πήρε καιρό όχι να είμαι ο εαυτός μου, αλλά να μη νιώθω ένοχη γι' αυτό. Πήρε καιρό ν' αφομοιώσω το δικό της πόνο, τη δική της αποξένωση, και ν' αποδεχτώ τη διαφορά μας. Γιατί έχω ξοδέψει τη ζωή μου ως εδώ πασχίζοντας να βρω την ομοιότητα.
Η αγάπη έχει πολλά πρόσωπα, μα η ταύτιση δεν είναι πάντα ένα από αυτά. Μέσα από την ανθρώπινη κι αέναη προσπάθεια προσαρμογής κι αποδοχής, ξεχνάς καμιά φορά πώς ν' αντιλαμβάνεσαι και ν' αποδέχεσαι την απουσία της αγάπης. Στην ανάγκη να μιλήσεις μια κοινή γλώσσα, ξεχνάς πώς να μιλάς τη δική σου. Κι είναι εντάξει ν' αγαπάς χωρίς αντίκρισμα, αρκεί να μη σε πνίγουν τα κύματα του άδικου, να μην αφήνεις να σου κάνει αφαίμαξη ο φίλος πόνος. Όπως είναι εντάξει να μάθεις κάποια στιγμή ν' αγαπάς γυμνός, ή έστω με κάτι άλλο στους ώμους από το πανωφόρι του Θωμά.
Aγαπημένε Rory, χειροπιαστή απόδειξη αθανασίας. RIP
Aυτο εννοω οταν λεω πως καθε φορα που σε διαβαζω έρχομαι στα ίσα μου...τουλάχιστον αυτος ο τυπος ελενη μου που λεγεται πονος δεν ειναι τοσο άπονος όσο οι άνθρωποι όταν δεν νοιώθουν....
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ Αγαπη δε ζητα τιποτε..ο καθενας αγαπα με το δικο του τροπο....
Πήρε καιρό όχι να είμαι ο εαυτός μου, αλλά να μη νιώθω ένοχη γι' αυτό.
Έτσι ακριβώς.....:)
Tρυφερό Φιλί μεγαλη αγκαλια και ευχη η
νεα εβδομάδα να κυλήσει σαν μελωδια ψυχης.!!
Καλή εβδομάδα, σ ευχαριστώ τόσο πολύ, Αερικό μου, που μοιράζεσαι μαζί μου αυτές τις σκέψεις. Ο καθένας μας αντιλαμβάνεται την αγάπη διαφορετικά κι είναι πάρα πολλές οι γλώσσες τις αγάπης. Με τον καιρό μαθαίνω πως η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να μπορούν οι άνθρωποι να επικοινωνούν μέσα από αυτές ακριβώς τις διαφορές τους, και να καταλήγουν φυσικά κάποια στιγμή σ ένα κοινό μήκος κύματος. Ακούγεται απλό μα είναι το πιο δύσκολο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΦιλιά πολλά πολλά από ένα δύστροπο Βορρά - ακόμη μια Δευτέρα σήμερα ενός Οκτώβρη που μοιάζει βαρύς κι ασήκωτος, αν και φορτσάτος.
επαναπροσδιορισμός μέσα απ' την αποδοχή της διαφοράς, δεν έχω τίποτα να προσθέσω γειτονοπούλα μου πέρα από την αγαλλίαση για τη ρορική πανδαισία :)
ΑπάντησηΔιαγραφήφιλάκι γλυκό, όσο -κάποιες φορές- ο πόνος
Την αγάπη μου, καλό μου γειτονόπουλο, μαζί με τη δική μου αγαλλίαση που εκτιμάς τον Ρόρι αλλά και τους συνεχείς επαναπροσδιορισμούς μέσα από τις διαφορές και την ανθρωπιά μας. Καλό ξημέρωμα, φιλιά πολλά κι από μένα :*
ΑπάντησηΔιαγραφή