κιθάρα από χαρτί

I don't know why nobody told you

how to unfold your love

I don't know how someone controlled you

they bought and sold you

Βαρκούλα που ξέφυγε μια νύχτα κι αφέθηκε στα καπρίτσια του Θερμαϊκού, η κιθαρίτσα μου. Μ' αυτήν ξεκίνησα κάποτε το ταξίδι μου. Τέτοιες πουλούσαν τότε στα περίπτερα, κρεμασμένες στη σειρά πάνω απ' τις σοκολάτες και τις καραμέλες. Κιθαρίτσες άχορδες, ή με κάτι κλωστούλες πλαστικές να χορδίζουν καρδιές για κάμποσα χρόνια αργότερα.

Απίστευτο πόσο μακριά μπορεί να σε πάει μια χάρτινη κιθάρα. Δεν είχες άδικο που τη φοβόσουν και δεν έβλεπες την ώρα να την πετάξεις στα σκουπίδια. Το χέρι που μου την είχε χαρίσει πρόλαβε κι άφησε μια δαχτυλιά πάνω στο μέτωπό μου. Άνοιξε, δίχως φυσικά να το υποψιαστεί, μια κρυφή καταπακτή γεμάτη μουσικές, που περίμενε την ώρα της να μου φανερωθεί και να με καταπιεί. Όσα χέρια ακολούθησαν από τότε, ακόμη κι αν δεν είχαν ξεκάθαρη σχέση με τη μουσική, γυρνούσαν με τη σειρά τους κάποιο μουσικό κλειδί - κάποιο κλειδί - που στο τέλος έμενε σε μένα.

Δεν είναι, ξέρεις, πάντοτε απαραίτητο ένα κλειδί ν' ανοίγει κάτι. Η παρουσία του και μόνο αρκεί. Έχεις μετρήσει πόσα κλειδιά σέρνουμε από σπίτι σε σπίτι χωρίς να ξέρουμε σε τι ακριβώς χρησιμεύουν; Κι όμως, κάτι μας κρατάει απ' το να τα πετάξουμε στα σκουπίδια. Θες το σχήμα, το βάρος, το μέταλλο. Όχι σαν την κιθαρίτσα. Εκείνη, ελαφριά σαν το φτερό κι άηχη, δεν ήταν παρά ένα κόκκινο πανί που μπερδευόταν στα πόδια σου. Κι αν θυμάσαι - θα το θυμάσαι - δεν είχαμε και χώρο.

Σήμερα πια οι κιθάρες μου αρμενίζουν μόνες εκεί που θένε...σε θάλασσες, ποτάμια, λίμνες, δίπλα σε πηγές, πάνω σ' αεροπλάνα, μέσα σ' αμάξια, αραγμένες με την πλάτη στον τοίχο. Όχι βαρκούλες χάρτινες - κλειδιά θα 'λεγα, κλειδιά στ' αλήθεια, που ίσως στα σωστά χέρια καταφέρουν ν' ανοίξουν πορτούλες μυστικές. Κι επειδή κάποτε τούτο το τραγούδι με συντρόφευε πιστά, πότε χορεύοντας πάνω στην κιθάρα μου, άλλοτε πάλι δακρύζοντας μαζί μου, του αξίζει μια μόνιμη θέση εδώ.

[Πρώτη ανάρτηση: 'κιθάρα από χαρτί', η σκιά μου κι εγώ, στις 15 Φεβρουαρίου 2008]

RIP οι τρεις σας: George για την κιθάρα που κλαίει, Λευτέρη για την άλλη τη χάρτινη, και Γιώργο για τη σταθερή την κόκκινη