απ' αυτό το πλευρό (Αδαμαδαμ)

Photo by `gilad at deviantart, with warmest thanks
Χαρισμένες, μουσική και σκέψεις, στη σκιά και τη φύτρα μου



Ένα κομμάτι απ' το πλευρό του έσπασε και κύλησε με κρότο στο χώμα. Ποτέ δεν είχε ξαναδεί τον εαυτό του από ψηλά, από γωνία έστω, με κάποιο μέλος του ν' αποσπάται - τετριμμένο όσο και πολύτιμο, ουδόλως αναφαίρετο, εγκατεσπαρμένο σαν το σπέρμα του, τυχαίο όπως μια σκέψη του. Λυπήθηκε. Αυτό τον ίδιο δηλαδή λυπήθηκε που θα τριγύρναγε λειψός, κατάμονος, μ' ένα δάκρυ στην κόχη του ματιού να λειτουργεί τώρα σαν πρίσμα κι όλος ο κόσμος να περνάει από 'κεί με αλματώδεις ταχύτητες. Ποτέ δε θα προλάβει τούτο τον κόσμο τον απόμακρο, μ' ένα πλευρό απόμερο και μια ματιά στυφή. Θα σπαταλήσει μια ζωή στο κατόπι του κορμιού, τρέχοντας πίσω απ' τη σκιά του, αγέρωχη αυτή μέσα στις σκόνες του δρόμου, μ' όλες τις μπρούτζινες ασπίδες ξοδεμένες σε μάχες, άλαλοι κι οι δυό, αρχέγονες ψυχές διαιρεμένες, ξέχωρες ψηφίδες του ενός να στέκονται ακίνητες στο χρόνο.
Αχ και να 'ξερες πόσο μου 'λειψε η ιδιωτική μας γλώσσα, ο υπόγειος διάλογος των ανατολικών ακτών, η δύση της νιότης που λαμπυρίζει πάνω στο κύμα σου. Μοναδική μου αγάπη, μας διαμέλισαν σε μια στιγμή ανύποπτη σαν όλες τις στιγμές. Φαντασμαγορική μου αγάπη. Ήτανε βίαιος ο χωρισμός, αιματηρός όπως η άμαχη μοναξιά μας. Κι εγώ δεν ήξερα, δεν το 'ξερα ότι θα φεύγεις μπροστά και δε θα σε φτάνω ποτέ. Κανένα λεξικό δε θα διδάξει τις ανάσες και τις παύσεις σου, καμιά γραμματική δε θα μας φέρει πια κοντά.
Το άλλο μου πλευρό, το δήθεν γερό, νοσηλεύει τραύμα βαθύ και με μισεί και το φοβάμαι.