Το 'χα πάρει που λες απόφαση κείνο το βράδυ να πάρω φόρα και να κάνω μακροβούτι μες στα μάτια σου Νικολάκη. Να δω τι διάλεξαν και κρύψανε παραμέσα - γιατί δε μπορεί, όλο και κάτι θα καραδοκούσε στη διαδρομή προς τον πάτο κείνων των δίδυμων γκριζοπράσινων λιμνών. Με τα σκόρπια, μικροσκοπικά, κατάμαυρα πετραδάκια που 'χαν πέσει μέσα. Αντίτιμα παλιών μικρών ευχών. Τα κοίταγα από γωνία τα πετραδάκια, προσπαθώντας να καταλάβω αν μαρτυρούσαν με τον τρόπο τους κάποιο χάρτη κρυφό. Σε μένα μόνο δηλαδή. Για σένα ίσως. Κι είναι ξέρεις φίλη πονηρή η ελπίδα. Κολλάει πάνω σου σα βδέλλα, μοιράζεται ακόμη και το μαξιλάρι σου, μα ποτέ ποτέ δεν είναι με το μέρος σου. Μόνο οι νευρώσεις. Μόνο αυτές.
Κείνο το σούρουπο - θα το θυμάσαι - πρώτη φορά είχαμε ακουμπήσει παραδίπλα το παλτό σου εσύ, εγώ την κολλητή μου την ελπίδα, κι είχαμε πει να κολυμπήσουμε μαζί. Κάποιες φορές αφηνόμαστε δυό γκρίζες φιγούρες και κολυμπάμε παράλληλα ο ένας με τον άλλο, κλεφτές ματιές, κομψοί σχηματισμοί χωρίς κυματισμούς. Πόσες φορές θέλω να κοιτάξω και δειλιάζω, φοβάμαι όλα όσα θα 'ναι εκει μα πιότερο τ' άλλα που δε θα 'ναι. Μικρές αντιθέσεις, μεσαίες αντιστάσεις, μεγάλα σάλτα. Κι ίσως αργότερα αγκαλιά ξανά με τον ύφαλο καταμεσίς μιας κατακόκκινης στέρνας.
Στο μυθικό Νικόλα και με πολλή εκτίμηση στον Γιάννη Λογοθέτη
Κείνο το σούρουπο - θα το θυμάσαι - πρώτη φορά είχαμε ακουμπήσει παραδίπλα το παλτό σου εσύ, εγώ την κολλητή μου την ελπίδα, κι είχαμε πει να κολυμπήσουμε μαζί. Κάποιες φορές αφηνόμαστε δυό γκρίζες φιγούρες και κολυμπάμε παράλληλα ο ένας με τον άλλο, κλεφτές ματιές, κομψοί σχηματισμοί χωρίς κυματισμούς. Πόσες φορές θέλω να κοιτάξω και δειλιάζω, φοβάμαι όλα όσα θα 'ναι εκει μα πιότερο τ' άλλα που δε θα 'ναι. Μικρές αντιθέσεις, μεσαίες αντιστάσεις, μεγάλα σάλτα. Κι ίσως αργότερα αγκαλιά ξανά με τον ύφαλο καταμεσίς μιας κατακόκκινης στέρνας.
Στο μυθικό Νικόλα και με πολλή εκτίμηση στον Γιάννη Λογοθέτη





Ρε την παλιοελπίδα, κακός μπελάς. Για αυτό πεθαίνει τελευταία; Μυθικός Νικόλας; Μυθικός μη σου πω ημίθεος είμαι μόνον εγώ
ΑπάντησηΔιαγραφήΣίγουρα κακός μπελάς, γι αυτό πεθαίνει τελευταία και μας βγάζει την πίστη - μη σου πω ότι χρειάζεται και μια έξτρα σπρωξιά στο τέλος..
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν ξέρω τ όνομά σου αγαπημένο Τζερεμέδι, δε μου το χεις πει ποτέ, αν είναι Νικόλας τότε ναι, και μυθικός και ημίθεος :)*
Μάκια, γλυκά:* Και μια καλησπέρα γεμάτη χρώματα και αγάπη:)
ΑπάντησηΔιαγραφήΣ εσένα πολλά φιλιά σταθερά με την αγάπη μου όλη, φίλε μου γείτονα :*
ΑπάντησηΔιαγραφήΔεν ονομάζομαι Νικόλας θαλασσάκι, αυτό είναι σίγουρο. Το όνομά μου μοιάζει με επίθετο, είναι κρητικό ή θρακιώτικο(δε το 'χω ψάξει) και είναι σπάνιο. Μυθικός ή ημίθεος; Πλέον τείνω προς την μετριότητα και την ηρεμία και μ' αρέσει κιόλας. Από Νικόλες προτιμώ τον Άσιμο πάντως.
ΑπάντησηΔιαγραφήKαλημέρα, συμφωνώ απόλυτα ως προς τη μετριότητα και την ηρεμία, σ αυτές στοχεύω κι εγώ και αγωνίζομαι καθημερινά για μια απλή ζωή που για μένα αξίζει όσο κανένας άλλος τρόπος να ζει κανείς. Δυστυχώς δεν είναι πάντα απλή, ούτε εύκολη, κι έτσι αυτή η προσπάθεια από μόνη της καταλήγει σε στάση ζωής.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣυμφωνούμε κι ως προς τον Άσιμο. Ο Νικόλας της μικρής ιστορίας εδώ είναι όντως μυθικός με την έννοια των δικών μου παραμύθων.
Να είσαι καλά κάθε μέρα Τζεμέκο, σ ευχαριστώ που διαβάζεις αυτά που γράφω.
Kalh sou mera thalassaki! Ki egw agnow tous daimones pou eftiaxan ton mythiko Nikola sou - alla symfwnw mazi sas gia thn protimhsh logw onomatos ston Asimo! Oriste enas mono logos gi'auto: http://www.youtube.com/watch?v=3wN9yk1Q9sQ
ΑπάντησηΔιαγραφήEna hremo plhn omorfo s/k euxomai, kalh dynamh apo ta West Midlands :)
Να είσαι καλά Δόκιμε, όμορφο και ήρεμο σαββατοκύριακο εύχομαι να έχεις κι εσύ, ελπίζω όλα να πηγαίνουν μια χαρά και να διαβάζεις. Σ ευχαριστώ τόσο πολύ για τον Άσιμο, εξαιρετικό το παξιμαδάκι και το ανέβασα εδώ δίπλα να το τιμήσουμε κι αυτό λιγάκι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟι δαίμονες που φτιάξαν τον παραμυθικό Νικόλα είναι οι παλιοί γνωστοί ανασφαλίτες και λοιποί Θωμάδες.. καταλαβαίνεις.