με μια καφέ μια ζάχαρη να φύγει η νύχτα η άχαρη

Δυό χρόνια συμπλήρωσα χθες βράδυ στην κλινική - μια θητεία που άνετα θα μπορούσε αντί για δίχρονη να είναι εικοσάχρονη. Έτσι την αισθάνομαι, έτσι τη γεύομαι σαν τον ημίγλυκο καφέ - και βέβαια η πρέσα της δικής μου καθημερινότητας δεν περιορίζεται στην εργασία. Ωστόσο αντέξαμε ως εδώ, τρέξαμε, κλάψαμε, ραγίσαμε σε δεκάδες μέρη και πολλά απ' τα κομμάτια τα ψάξαμε και τα ξαναβρήκαμε. Ό,τι δε βρέθηκε ίσως ν' άξιζε να το πάρει το ποτάμι. Κι ΄άλλωστε η δική μου σκιά ποτέ δεν ήταν μια ανέπαφη, αιθέρια σκιά. Ήταν ανέκαθεν μια σκιά με μπαλώματα και ραφές.
     Για τα ελαττώματα, τους δαίμονες και τις φοβίες μου, για τον ατελή μου εαυτό.. απολογούμαι μόνο όταν ευθύνεται για στενοχώρια, απογοήτευση ή σύγχυση σε άλλους. Αυτό δύσκολα το αντέχω - κι είναι κάτι που αφορά την αξία που έχουν για μένα η προσωπική συνέπεια κι η εντιμότητα, παρά η πολυφορεμένη ανάγκη να είμαι άνθρωπος αρεστός κι αποδεκτός.
     Έχω τη δυστυχία να θυμάμαι όλες τις πικρές στιγμές που στενοχώρεσα, παραφέρθηκα ή αδίκησα. Κανένα ποτάμι δεν έχει δικαίωμα να μου τις πάρει γιατί μαθαίνω τόσα πολλά απ' αυτές. Όμως μ' ευκολία το αφήνω να πάρει όλες τις άλλες που αποδέκτης ήμουν εγώ. Έχω την ευτυχία να ξεχνώ τη γεύση του προηγούμενου πόνου ως τον επόμενο, την τύχη να προσπερνώ με αρκετή άνεση εκεί που πρέπει, και τη χαρά να ψάχνω για το καλό μέσα στο καθετί. Αυτά τα εφόδια μου χρειάζονται κι εννοώ να τα κρατήσω σ' επόμενες διαδρομές και θητείες.
     Μου χρειάζονται επίσης η επαφή που δεν κρατάει χρονόμετρο, η φιλία που απλώνεται πέρα από τη φυσική παρουσία, η προσέγγιση που ξεπερνάει τις αδυναμίες ενός λεξιλογίου. Με ανεβάζει στον έβδομο ουρανό η κατανόηση. Όταν έρχεσαι εσύ η άγνωστη, διαβάζεις τον πιο προσωπικό μου παραμύθο και μονομιάς τον ενστερνίζεσαι. Εσύ ο άγνωστος που δε μου 'χεις μιλήσει ποτέ μα σου μιλάνε τα τραγούδια μου. Εσύ ο φίλος, η φίλη, που βρίσκεσαι μακριά κι όμως μιλάμε λες και μας χωρίζει μια πόρτα. Χωρίς την παραμικρή προσπάθεια. Εσύ ο άλλος φίλος, ο υποτιθέμενος ξένος που δε μοιράζεσαι μαζί μου καν τούτη τη γλώσσα και που δεν έχεις δει ποτέ σου μπαγλαμά, όμως τον αγγίζεις μια φορά και στα χέρια σου κελαηδάει. Πώς να το λησμονήσω αυτό. Στα μάτια σου καθρεφτίζεται μια αρμονία που ενώνει παρά απομονώνει τους ανθρώπους.
     Κι ύστερα είναι οι πικροί καφέδες που μας σερβίρουν ή που φτιάχνουμε μονάχοι. Μα ακόμη κι ο πιο μετριοπαθής εαυτός έχει ανάγκη την πικρίλα. Πιστεύω πως μια ζωή δίχως τ' άνοστα δε θα 'ταν παρά τεχνητό γλυκερό παρασκεύασμα ευρείας κατανάλωσης. Η γλύκα της στιγμής αντισταθμίζεται διαρκώς απ' το πικρό κατακάθι κι έτσι αυτά τα δυό έχουν υποχρέωση να συνυπάρχουν. Οι ύφαλοι στα θαλασσινά μας ταξίδια δεν είναι παρά αναγκαίες σημαδούρες. Κι η λιακάδα ζεσταίνει πιο πολύ μετά την κακοκαιρία.
     Κάπως έτσι κι η φωνή του Ορφέα. Τρυφερή και γλυκοτάξιδη, μα τόσο συχνά ντύνει τραγούδια πικρά και στίχους σκληρούς. Χωρίς όμως ποτέ να 'ναι παράταιρη. Και τα τραγούδια γίνονται γλυκόπικρα ακριβώς γιατί τη χρειάζονται τη γλύκα των χορδών του. Κλείνω λοιπόν με τις χορδές αυτές το ρουτς για φέτος - με την πιο ζεστή μου ευχή να 'ναι γλυκιά η στιγμή που μας οδηγεί από το τώρα στο αργότερα.