βγαίνουμε νύχτα - πάμε Μικέλε

Mike Francis (Michele Francesco Puccioni)
26 Απριλίου 1961 - 30 Ιανουαρίου 2009  
MissU Mike Forever in Light RIP

Say this city has ten million souls
Some are living in mansions, some are living in holes
Yet there's no place for us, my dear, yet there's no place for us.
(WH Auden from Refugee Blues)

Κάποια στιγμή ανοίγεις την πόρτα και βγαίνεις. Μια ιδέα ήταν κι αυτή. Κάτω στο τούνελ δεν κοιμούνται πια άστεγοι. Άραγε πού μεταφέρθηκαν και τι απέγιναν εκείνα τα χαρτόκουτα. Τούτος ο τόπος έχει τον τρόπο να σκουπίζει τις χθεσινές του ακαθαρσίες κάτω απ' το χαλί. Αν δεν έχεις χρόνο ή τρόπο, αναγκαστικά τις προσπερνάς. Στο βάθος πολύχρωμα λαμπάκια στολίζουν ισχνές βιτρίνες. Αναβοσβήνουν τα δικά μου σα μικρές ηλεκτρικές καραμέλες - κάποιο καμμένο σίγουρα θα πάρει στο λαιμό και τα υπόλοιπα.
Ανοίγεις την πόρτα και βγαίνεις. Είναι γλυκιά τούτη η υγρή νύχτα, θα ξημερώσει σε λίγο μ' ένα άγουρο φως αφτιασίδωτο, απότομα βγαλμένο απ' την πρίζα - απ' τη ρίζα. Τριγύρω κορίτσια παραπατούν ξυπόλυτα με βραδυνά φορέματα στη μέση του δρόμου. Μόλις πριν λίγο ζέσταινα τα χέρια μου στους λεπτούς σου ώμους βλέποντας για πολλοστή φορά μια παλιά γαλλική ταινία που αγαπώ. Σε αγαπώ και βασανίζομαι από έναν αόριστο πονοκέφαλο κι ένα άδειο στομάχι. Οι αφροί του κρασιού θα φταίνε. Άμα κάπνιζα, απόψε τα ρουθούνια μου θ' ανέμιζαν γαλανό καπνό γαλλικού τσιγάρου. Σαν εκείνο της εφηβείας μου. Για λίγα δευτερόλεπτα γεύομαι τη γεύση του. Πόσο ισχυρή αλήθεια η μνήμη της οσμής και της γεύσης.
Ανοίγεις την πόρτα και βγαίνεις. Ο χρόνος τρέμει ανάμεσα στα δάχτυλα, εύπλαστος, σχεδόν ρευστός, ευγνωμονώντας με σιωπηλά που του αφήνομαι. Και μου αφήνεται σε σκοτάδι και φως σχετικό, μια υποψία γαλήνης, με την ελπίδα άστεγη κι έναν ενδόμυχο φόβο βυθισμένο στα πλευρά απ' τους καιρούς που παίζαμε κρυφτό.
Το αύριο δεν είναι ακόμη εδώ.