κάτω απ' το ίδιο σύννεφο

Κάτω απ' το ίδιο σύννεφο εδώ και πολλές πολλές μέρες, έχω καλά εκπαιδεύσει τα μάτια μου σε τούτο το ημίφως. Μαθαίνω να διακρίνω όσο μπορώ πιο καθαρά τις γραμμές του απτού μου κόσμου, κι ακόμη πιο καθαρά τις άλλες, τις νοερές, όμως εξίσου υπαρκτές σαν τις βραχονησίδες και τις κοφτερές θαλάσσιες προεξοχές της μικρής μου οδύσσειας.
Στρέφω το βλέμμα προς τα πάνω και παρατηρώ τη γκριζόλευκη μάζα, τούτο τον αφρώδη όγκο να ραγίζει, ελευθερώνοντας κομμάτια προς διάφορες κατευθύνσεις. Ελευθερώνοντας παράλληλα ένα φως χλομό που χύνεται προς το μέρος μου μα σταματάει κάπου προτού μ' αγγίξει. Έχω καλά εκπαιδεύσει τα μάτια μου να διαβάζουν την επίγεια ομίχλη, έτσι έχουμε συνηθίσει να συνταξιδεύουμε η ομίχλη κι εγώ, τίποτε δεν εμφανίζεται δίχως φίλτρο, τίποτε δε γίνεται αντιληπτό χωρίς φίλτρο. Ένα χέρι μου πιέζει για λίγα δευτερόλεπτα την πλάτη, οι δυνάμεις μου τούτη τη φορά μ' εγκαταλείπουν ανεπιστρεπτί, αγωνιώ να μπω αριστερά το συντομότερο και ν' αφήσω πίσω με ασφάλεια τον αεικίνητο αυτοκινητόδρομο.
Λίγο αργότερα ένα φως χλομό, συνθετικό, χύνεται πάνω μου, αναπηδά από τις κόχες μου, κατευνάζει τις εισπνοές μου. Κείνο το χέρι που πίεζε και τράνταζε συθέμελα, χαλάρωσε τώρα και μου σκιάζει τρυφερά τα μάτια. Τα γόνατά μου τρέμουν ακόμη στη σκέψη πως από σήμερα κιόλας ίσως να μη σε ξανάβλεπα. Κι ό,τι βλασταίνει, ό,τι ανασαίνει κάτω απ' το ίδιο σύννεφο.

 

. . lovely as you are

Από τα ελάχιστα σιντάκια που επέτρεψα στον εαυτό μου πρόσφατα να κάνει τον κόπο ν' αγοράσει για συντροφιά στο ρηπήτ, το Every Kingdom του Ben Howard - του νεαρού τραγουδοποιού από το Devon. Κι αυτό, κατά τη γνώμη μου, μιλάει από μόνο του.