routes2roots

κάτω απ' το ίδιο σύννεφο

2012-01-12T14:51:00.004Z

Κάτω απ' το ίδιο σύννεφο εδώ και πολλές πολλές μέρες, έχω καλά εκπαιδεύσει τα μάτια μου σε τούτο το ημίφως. Μαθαίνω να διακρίνω όσο μπορώ πιο καθαρά τις γραμμές του απτού μου κόσμου, κι ακόμη πιο καθαρά τις άλλες, τις νοερές, όμως εξίσου υπαρκτές σαν τις βραχονησίδες και τις κοφτερές θαλάσσιες προεξοχές της μικρής μου οδύσσειας.
Στρέφω το βλέμμα προς τα πάνω και παρατηρώ τη γκριζόλευκη μάζα, τούτο τον αφρώδη όγκο να ραγίζει, ελευθερώνοντας κομμάτια προς διάφορες κατευθύνσεις. Ελευθερώνοντας παράλληλα ένα φως χλομό που χύνεται προς το μέρος μου μα σταματάει κάπου προτού μ' αγγίξει. Έχω καλά εκπαιδεύσει τα μάτια μου να διαβάζουν την επίγεια ομίχλη, έτσι έχουμε συνηθίσει να συνταξιδεύουμε η ομίχλη κι εγώ, τίποτε δεν εμφανίζεται δίχως φίλτρο, τίποτε δε γίνεται αντιληπτό χωρίς φίλτρο. Ένα χέρι μου πιέζει για λίγα δευτερόλεπτα την πλάτη, οι δυνάμεις μου τούτη τη φορά μ' εγκαταλείπουν ανεπιστρεπτί, αγωνιώ να μπω αριστερά το συντομότερο και ν' αφήσω πίσω με ασφάλεια τον αεικίνητο αυτοκινητόδρομο.
Λίγο αργότερα ένα φως χλομό, συνθετικό, χύνεται πάνω μου, αναπηδά από τις κόχες μου, κατευνάζει τις εισπνοές μου. Κείνο το χέρι που πίεζε και τράνταζε συθέμελα, χαλάρωσε τώρα και μου σκιάζει τρυφερά τα μάτια. Τα γόνατά μου τρέμουν ακόμη στη σκέψη πως από σήμερα κιόλας ίσως να μη σε ξανάβλεπα. Κι ό,τι βλασταίνει, ό,τι ανασαίνει κάτω απ' το ίδιο σύννεφο.

. . lovely as you are

Από τα ελάχιστα σιντάκια που επέτρεψα στον εαυτό μου πρόσφατα να κάνει τον κόπο ν' αγοράσει για συντροφιά στο ρηπήτ, το Every Kingdom του Ben Howard - του νεαρού τραγουδοποιού από το Devon. Κι αυτό, κατά τη γνώμη μου, μιλάει από μόνο του.

βγαίνουμε νύχτα - πάμε Μικέλε

2012-01-01T16:15:00.000Z

Mike Francis (Michele Francesco Puccioni)
26 Απριλίου 1961 - 30 Ιανουαρίου 2009
MissU Mike Forever in Light RIP

Say this city has ten million souls
Some are living in mansions, some are living in holes
Yet there's no place for us, my dear, yet there's no place for us.
(WH Auden from Refugee Blues)

Κάποια στιγμή ανοίγεις την πόρτα και βγαίνεις. Μια ιδέα ήταν κι αυτή. Κάτω στο τούνελ δεν κοιμούνται πια άστεγοι. Άραγε πού μεταφέρθηκαν και τι απέγιναν εκείνα τα χαρτόκουτα. Τούτος ο τόπος έχει τον τρόπο να σκουπίζει τις χθεσινές του ακαθαρσίες κάτω απ' το χαλί. Αν δεν έχεις χρόνο ή τρόπο, αναγκαστικά τις προσπερνάς. Στο βάθος πολύχρωμα λαμπάκια στολίζουν ισχνές βιτρίνες. Αναβοσβήνουν τα δικά μου σα μικρές ηλεκτρικές καραμέλες - κάποιο καμμένο σίγουρα θα πάρει στο λαιμό και τα υπόλοιπα.
Ανοίγεις την πόρτα και βγαίνεις. Είναι γλυκιά τούτη η υγρή νύχτα, θα ξημερώσει σε λίγο μ' ένα άγουρο φως αφτιασίδωτο, απότομα βγαλμένο απ' την πρίζα - απ' τη ρίζα. Τριγύρω κορίτσια παραπατούν ξυπόλυτα με βραδυνά φορέματα στη μέση του δρόμου. Μόλις πριν λίγο ζέσταινα τα χέρια μου στους λεπτούς σου ώμους βλέποντας για πολλοστή φορά μια παλιά γαλλική ταινία που αγαπώ. Σε αγαπώ και βασανίζομαι από έναν αόριστο πονοκέφαλο κι ένα άδειο στομάχι. Οι αφροί του κρασιού θα φταίνε. Άμα κάπνιζα, απόψε τα ρουθούνια μου θ' ανέμιζαν γαλανό καπνό γαλλικού τσιγάρου. Σαν εκείνο της εφηβείας μου. Για λίγα δευτερόλεπτα γεύομαι τη γεύση του. Πόσο ισχυρή αλήθεια η μνήμη της οσμής και της γεύσης.
Ανοίγεις την πόρτα και βγαίνεις. Ο χρόνος τρέμει ανάμεσα στα δάχτυλα, εύπλαστος, σχεδόν ρευστός, ευγνωμονώντας με σιωπηλά που του αφήνομαι. Και μου αφήνεται σε σκοτάδι και φως σχετικό, μια υποψία γαλήνης, με την ελπίδα άστεγη κι έναν ενδόμυχο φόβο βυθισμένο στα πλευρά απ' τους καιρούς που παίζαμε κρυφτό.
Το αύριο δεν είναι ακόμη εδώ.

με μια καφέ μια ζάχαρη να φύγει η νύχτα η άχαρη

2011-12-31T15:59:00.000Z

Δυό χρόνια συμπλήρωσα χθες βράδυ στην κλινική - μια θητεία που άνετα θα μπορούσε αντί για δίχρονη να είναι εικοσάχρονη. Έτσι την αισθάνομαι, έτσι τη γεύομαι σαν τον ημίγλυκο καφέ - και βέβαια η πρέσα της δικής μου καθημερινότητας δεν περιορίζεται στην εργασία. Ωστόσο αντέξαμε ως εδώ, τρέξαμε, κλάψαμε, ραγίσαμε σε δεκάδες μέρη και πολλά απ' τα κομμάτια τα ψάξαμε και τα ξαναβρήκαμε. Ό,τι δε βρέθηκε ίσως ν' άξιζε να το πάρει το ποτάμι. Κι ΄άλλωστε η δική μου σκιά ποτέ δεν ήταν μια ανέπαφη, αιθέρια σκιά. Ήταν ανέκαθεν μια σκιά με μπαλώματα και ραφές.
Για τα ελαττώματα, τους δαίμονες και τις φοβίες μου, για τον ατελή μου εαυτό.. απολογούμαι μόνο όταν ευθύνεται για στενοχώρια, απογοήτευση ή σύγχυση σε άλλους. Αυτό δύσκολα το αντέχω - κι είναι κάτι που αφορά την αξία που έχουν για μένα η προσωπική συνέπεια κι η εντιμότητα, παρά η πολυφορεμένη ανάγκη να είμαι άνθρωπος αρεστός κι αποδεκτός.
Έχω τη δυστυχία να θυμάμαι όλες τις πικρές στιγμές που στενοχώρεσα, παραφέρθηκα ή αδίκησα. Κανένα ποτάμι δεν έχει δικαίωμα να μου τις πάρει γιατί μαθαίνω τόσα πολλά απ' αυτές. Όμως μ' ευκολία το αφήνω να πάρει όλες τις άλλες που αποδέκτης ήμουν εγώ. Έχω την ευτυχία να ξεχνώ τη γεύση του προηγούμενου πόνου ως τον επόμενο, την τύχη να προσπερνώ με αρκετή άνεση εκεί που πρέπει, και τη χαρά να ψάχνω για το καλό μέσα στο καθετί. Αυτά τα εφόδια μου χρειάζονται κι εννοώ να τα κρατήσω σ' επόμενες διαδρομές και θητείες.
Μου χρειάζονται επίσης η επαφή που δεν κρατάει χρονόμετρο, η φιλία που απλώνεται πέρα από τη φυσική παρουσία, η προσέγγιση που ξεπερνάει τις αδυναμίες ενός λεξιλογίου. Με ανεβάζει στον έβδομο ουρανό η κατανόηση. Όταν έρχεσαι εσύ η άγνωστη, διαβάζεις τον πιο προσωπικό μου παραμύθο και μονομιάς τον ενστερνίζεσαι. Εσύ ο άγνωστος που δε μου 'χεις μιλήσει ποτέ μα σου μιλάνε τα τραγούδια μου. Εσύ ο φίλος, η φίλη, που βρίσκεσαι μακριά κι όμως μιλάμε λες και μας χωρίζει μια πόρτα. Χωρίς την παραμικρή προσπάθεια. Εσύ ο άλλος φίλος, ο υποτιθέμενος ξένος που δε μοιράζεσαι μαζί μου καν τούτη τη γλώσσα και που δεν έχεις δει ποτέ σου μπαγλαμά, όμως τον αγγίζεις μια φορά και στα χέρια σου κελαηδάει. Πώς να το λησμονήσω αυτό. Στα μάτια σου καθρεφτίζεται μια αρμονία που ενώνει παρά απομονώνει τους ανθρώπους.
Κι ύστερα είναι οι πικροί καφέδες που μας σερβίρουν ή που φτιάχνουμε μονάχοι. Μα ακόμη κι ο πιο μετριοπαθής εαυτός έχει ανάγκη την πικρίλα. Πιστεύω πως μια ζωή δίχως τ' άνοστα δε θα 'ταν παρά τεχνητό γλυκερό παρασκεύασμα ευρείας κατανάλωσης. Η γλύκα της στιγμής αντισταθμίζεται διαρκώς απ' το πικρό κατακάθι κι έτσι αυτά τα δυό έχουν υποχρέωση να συνυπάρχουν. Οι ύφαλοι στα θαλασσινά μας ταξίδια δεν είναι παρά αναγκαίες σημαδούρες. Κι η λιακάδα ζεσταίνει πιο πολύ μετά την κακοκαιρία.
Κάπως έτσι κι η φωνή του Ορφέα. Τρυφερή και γλυκοτάξιδη, μα τόσο συχνά ντύνει τραγούδια πικρά και στίχους σκληρούς. Χωρίς όμως ποτέ να 'ναι παράταιρη. Και τα τραγούδια γίνονται γλυκόπικρα ακριβώς γιατί τη χρειάζονται τη γλύκα των χορδών του. Κλείνω λοιπόν με τις χορδές αυτές το ρουτς για φέτος - με την πιο ζεστή μου ευχή να 'ναι γλυκιά η στιγμή που μας οδηγεί από το τώρα στο αργότερα.

από τη Βόρεια Θάλασσα ως τον παλιό μου Βόσπορο

2011-12-24T10:16:00.000Z

Photo courtesy Daily Mail 22.12.11, found at http://www.dailymail.co.uk with our thanks.

Η πατροπαράδοτη χριστουγεννιάτικη βουτιά και φέτος εδώ πάνω στη Βόρεια Θάλασσα, μ' ένα μεταμοντέρνο Άη Νικόλα που ανέκαθεν τα κατάφερνε πολύ καλύτερα στο κύμα παρά στο χιόνι. Τέτοιες βουτιές στα κρύα νερά θαλασσών και λουτρών μου είναι γνώριμες. Αναλογίζομαι με πόση ταχύτητα έτρεξαν να μας προλάβουν τα φετινά Χριστούγεννα και πόσο εύκολα εντέλει μας πρόλαβαν. Αισθάνομαι πως φέτος κυνήγησα την ουρά μου όσο ποτέ πριν - και κυρίως πως κάτι παρόμοιο θα γράφω προτού πάνε να κλείσουν άλλες χρονιές.
Όμως. Για χάρη τούτων των κυμάτων. Του σκαριού που αντέχει να με πηγαινοφέρνει σταθερά από δω ως εκεί. Και για χάρη του άγιου που βηματίζοντας πάνω-κάτω τιθασεύει τη θάλασσα μα ταράζει τη βάρκα. Μεγάλη η χάρη τους. Άπλωσε το χέρι και κράτα με. Στάξε σταγόνες γλυκιές μέσα στην πίκρα των καιρών. Ρίξε λάδι στην τρικυμία. Σ' ευγνωμονώ πάλι και πάλι που δεν αράξαμε.

Aesthesys are essentially Nickholas Koniwzski, Moskow, Russia.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους, απ' άκρη σ' άκρη.

διακόφτης

2011-12-14T07:17:00.001Z

Ένα τσαφ κι ο κόσμος κάνει απότομο φρενάρισμα μπροστά στα πόδια μου. Μονομιάς σταματάω να τρέχω. Μ' έχει κουράσει η Αγάπη που απαιτεί αντοχές δρομέα. Κι η Ζωή που δεν είχε να διδάξει άλλη Αγάπη.

Μ' ένα τσαφ, άλλο πια δε μου λείπει τίποτα. Δε ματώνει τίποτα. Οι φωνές από την άλλη άκρη της γραμμής δε χρειάζονται παυσίπονα, δεν αντηχούν Φόβο. Ο πανικός σου αδυνατεί να φτάσει ως εμένα. Σταματούν να στάζουν τα παραθυρόφυλλα των ματιών μου. Σε κοιτώ και δε ραγίζω σε χίλια κομμάτια. Μ' αφήνεις να φύγω και φεύγω.

Ένα τσαφ κι εκείνη η γέφυρα που τόσα χρόνια.. τόσα χρόνια έχτιζα μ' επιμέλεια τώρα στρώνει με χαλίκι το δρόμο μου. Αδιαφορώ για την έμπνευση που προκαλεί η απλή λειτουργία αναπνοής. Μου κάνει ουδέτερη η γεύση απ' το προχθεσινό μας όνειρο. Με κοιτάς και δε ραγίζω σε χίλια κομμάτια. Σ' αφήνω να φύγεις και φεύγεις.

Τσαφ και θα μπορούσα - αν επιθυμούσα - να μην είμαι εγώ. Και ν' άλλαζε μονομιάς ο τρόπος που γελώ.

ο Βρετανός, ο Έλληνας κι ο Άλλος

2011-12-10T13:24:00.002Z

Με τη βοήθεια των ιστολογίων μου έχω καταθέσει αρκετές φορές στο παρελθόν τις σκέψεις και τα συναισθήματα για την Ευρώπη. Σκέψεις καθόλου πολύπλοκες, συναισθήματα ουδόλως πολιτικά. Μια προσωπική αντίληψη απλά, μια απαραίτητη αντιμετώπιση της αλήθειας όσον αφορά και τις δύο μου πατρίδες - και οι δυό τους περιθωριακές, αποδυναμωμένες. Πόσο με φοβίζει αυτό; Σε πολιτικό πλαίσιο, λιγότερο από ελάχιστα. Σε κοινωνικό μόνο επιτρέπω στον εαυτό μου να θορυβηθεί, αν και πιστεύω πως σε σχέση με την Ελλάδα τουλάχιστον, έχουμε ζήσει πολύ χειρότερα. Οι νεότερες δυτικογαλουχημένες γενιές ούτε θυμούνται ούτε γνωρίζουν, όμως η δική μας χώρα έχει πιάσει βαθύτερο πάτο σε προηγούμενα άθλια πολιτικά σενάρια. Τώρα το ζήτημα είναι αν υπάρχει σθένος, αυτογνωσία, αυτοσυγκέντρωση και θέληση να κολυμπήσουμε προς την επιφάνεια.

Για την άλλη μάνα τη βόρεια, τα συναισθήματα είναι ανάμικτα σήμερα. Όχι γιατί δε συμφωνώ με τον Κάμερον, αλλά ακριβώς επειδή συμφωνώ ενώ αντιπαθώ αυτόν, το κόμμα και τις θέσεις του. Όμως σήμερα το μήνυμά του αντηχεί πεντακάθαρα: περισσότερη αυτονομία, λιγότερη δύναμη. Είναι ακριβό το τίμημα της αυτοδιάθεσης, ανεξάρτητα από το πόσο ισχυρή ή αδύναμη είναι μια χώρα. Ένας λαός. Μια κοινότητα. Ένας άνθρωπος.

Η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα αλλιώς ξεκίνησε, αλλιώς πορεύτηκε και πολύ διαφορετικά κατέληξε τώρα που πάει να τελειώσει η φετινή χρονιά. Οι διαφορετικές ευρωπαϊκές ταχύτητες ανέκαθεν υπήρχαν κι ανέκαθεν μας ταλαιπωρούσαν. Εμείς οι Έλληνες, φτωχοί συγγενείς εξαρχής, μπήκαμε στο χορό και χορέψαμε τσιφτετέλι στο ταψί μέχρι πτώσεως. Είχαμε να κάνουμε με τα καχύποπτα, εύρωστα ευρωπαϊκά ξαδέρφια, τους στυγερούς κοιλαράδες δανειστές, τους αμαρτωλούς εαυτούληδες και τους ανατολίτες εαυτούς μας. Από την άλλη, οι Βρετανοί αδελφοί μου ξόδεψαν μισό αιώνα σαν παραμελημένες νησιώτισσες νοικοκυρές, αποκομμένες, ξεπερασμένες, ανέραστες, περιθωριακές, με βεβαρημένο ιστορικό και ποινικό, μα με αδιαφιλονίκητη αξιοπρέπεια και μια σχετική προικούλα. Κάποια στιγμή μια τέτοια νοικοκυρά είναι πιθανό να κάνει ντου. Προσωπικά θα είμαι πάντα με το μέρος της περιθωριακής νοικοκυράς, όσο και με το μέρος του δύστυχου τσιφτετελά.

Ελληνικό αίμα, ελληνοβρετανική καρδιά. Ομολογώ πως θα 'ναι πάντα ακριβά τ' αγροτεμάχια στο Περιθώριο. Κι ειλικρινά λυπάμαι πολύ που το Ευρωπαϊκό τους Όραμα ούτε δουλεύει, ούτε πρόκειται.

Up yours, Eurofockerz... There is no one on earth I'm afraid of.

Μάνο γιατί μαζί;

2011-12-03T09:17:00.001Z

Τώρα γιατί μαζί στον ύπνο μου χθες βράδυ, ιδέα δεν έχω αγαπητέ Μάνο. Κι ας το θεωρώ μεγάλη μου τιμή μαζί με υποσυνείδητο κόλπο. Ομολογώ πως δε σε σκέφτηκα, κι ότι έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε που έπαιξα κάποιες μουσικές σου. Εκτός κι αν μου υπενθυμίσεις τώρα πως την οδό ονείρων την ανεβοκατεβαίνουμε καθημερινά στον ύπνο και τον ξύπνιο μας και πως τις προδοσίες διαφόρων μεγεθών τις βιώνουμε κι αυτές όλη την ώρα, σ' όλες τους σχεδόν τις εκδοχές. Δεν ξέρω αν πρόκειται γι' αυτό ή για μια απλή επανασύνδεση με κάτι που κουβαλάμε όλοι εμείς που θηλάσαμε απ' το μεγαλείο της ευαισθησίας σου. Εμείς τα φτωχά, παρεξηγημένα κι ατιμασμένα παιδιά μιας θάλασσας πλατιάς. Ίσως να 'ναι αυτό.

Στ' όνειρο μου μιλούσες ακατάπαυστα μέσα σε σπίτι αρχαίο χωρίς τοίχους ή ταβάνι, μόνο παράθυρα αιωρούμενα κι ένα πάτωμα μωσαϊκό, εξαίσιο, πολύτιμο χαλί - από κείνα τα μαγικά που μας μεταφέρουν σα λεωφορεία της γραμμής απ' την ασχήμια σε κάτι πολύ πολύ καλό. Όσο λίγο κι αν κρατάει η διαδρομή. Μου μιλούσες στητός κι η φωνή σου πάσχιζε να σκαρφαλώσει πάνω από οχλαγωγίες, χορωδίες και μια γενική φασαρία που μας έπνιγε και τους δυό ίσαμε τ' αφτιά κι ήταν αδύνατο ν' ακούσω καθαρά τον αριθμό του τηλεφώνου που επέμενες να μου δώσεις. Για όταν θα 'μουν εκεί. Το βλέμμα σου όμως το 'πιασα, και τις μικρές προδοσίες τις ένιωσα.

Αυτή είναι η ανοιχτή γραμμή της άλλης πλευράς, Μάνο. Ίσως συνδέθηκα για μια στιγμή, ίσως για πιο πολύ. Όπως και να 'χει, εύχομαι από καρδιάς απέραντη μουσική κι ηρεμία εκεί που είσαι. Και λιγότερη θλίψη σ' αυτά τα μάτια. RIP

το γκρίζο μου ξέβαψε με το γκρίζο σου και βγήκε κόκκινο

2011-11-23T00:18:00.003Z

Το 'χα πάρει που λες απόφαση κείνο το βράδυ να πάρω φόρα και να κάνω μακροβούτι μες στα μάτια σου Νικολάκη. Να δω τι διάλεξαν και κρύψανε παραμέσα - γιατί δε μπορεί, όλο και κάτι θα καραδοκούσε στη διαδρομή προς τον πάτο κείνων των δίδυμων γκριζοπράσινων λιμνών. Με τα σκόρπια, μικροσκοπικά, κατάμαυρα πετραδάκια που 'χαν πέσει μέσα. Αντίτιμα παλιών μικρών ευχών. Τα κοίταγα από γωνία τα πετραδάκια, προσπαθώντας να καταλάβω αν μαρτυρούσαν με τον τρόπο τους κάποιο χάρτη κρυφό. Σε μένα μόνο δηλαδή. Για σένα ίσως. Κι είναι ξέρεις φίλη πονηρή η ελπίδα. Κολλάει πάνω σου σα βδέλλα, μοιράζεται ακόμη και το μαξιλάρι σου, μα ποτέ ποτέ δεν είναι με το μέρος σου. Μόνο οι νευρώσεις. Μόνο αυτές.

Κείνο το σούρουπο - θα το θυμάσαι - πρώτη φορά είχαμε ακουμπήσει παραδίπλα το παλτό σου εσύ, εγώ την κολλητή μου την ελπίδα, κι είχαμε πει να κολυμπήσουμε μαζί. Κάποιες φορές αφηνόμαστε δυό γκρίζες φιγούρες και κολυμπάμε παράλληλα ο ένας με τον άλλο, κλεφτές ματιές, κομψοί σχηματισμοί χωρίς κυματισμούς. Πόσες φορές θέλω να κοιτάξω και δειλιάζω, φοβάμαι όλα όσα θα 'ναι εκει μα πιότερο τ' άλλα που δε θα 'ναι. Μικρές αντιθέσεις, μεσαίες αντιστάσεις, μεγάλα σάλτα. Κι ίσως αργότερα αγκαλιά ξανά με τον ύφαλο καταμεσίς μιας κατακόκκινης στέρνας.

Στο μυθικό Νικόλα και με πολλή εκτίμηση στον Γιάννη Λογοθέτη

wounds in motion

2011-11-17T00:25:00.005Z

Tίποτα δεν έχω να πω

που δεν ειπώνεται σ' αυτούς τους στίχους

μ' αυτό το βιολί, σε τούτο τον τίτλο

κοφτερές λεπίδες

σαν τη σιωπή σου.

Πώς θα μπορούσα να ξεχάσω

εσένα, εκείνους

και τη δική μου ορθάνοιχτη πληγή.

θραύσματα ειρήνης εν καιρώ πολέμου

2011-11-09T00:37:00.001Z

Somme battlefield poppies
RIP all victims of war: 11 November, before and after

Είναι μια γραμμή ανάμεσα στην ευημερία και τη δυστυχία

μια λεπτή, κόκκινη γραμμή που 'χουν σύρει χιλιάδες χέρια

και πάνω της ακροβατεί ένας ταλαίπωρος πατριώτης

παλαίμαχος δημοκράτης που εν καιρώ πείνας και ξηρασίας

μετονομάστηκε σε κακομοίρη - ένας ανάμεσα σε πολλούς

σ' εμάς τους καημένους που οι μεγάλοι πόλεμοι

μετατρέπουν σε μικρά θύματα διάσπαρτα σ' αγρούς

κι υπερτιμημένα αγροτεμάχια εν καιρώ ειρήνης

ξέθωρης σαν τις παντιέρες που διαλαλούσαν ελευθερία

ηρωικά καρφωμένες σε θαλασσοδαρμένα πλεούμενα

προτού γίνουν κι οι δυό αμφισβητούμενα ονόματα

παρεξηγημένων γυναικών εν καιρώ ιδεολογικής στειρότητας.

Κι είναι μια γραμμή ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο

μια λεπτή, κόκκινη γραμμή που 'χουν σύρει χιλιάδες χέρια

και πάνω της ακροβατούν πατριώτες από κάθε ξεχασμένο αγρό

κάθε υπερτιμημένο αγροτεμάχιο, δύστυχοι μισθοφόροι

χαμένοι σ' αυτοτελείς μάχες κι υποτελείς εκεχειρίες.

απ' αυτό το πλευρό (Αδαμαδαμ)

2011-10-31T21:31:00.000Z

Photo by `gilad at deviantart, with warmest thanks
Χαρισμένες, μουσική και σκέψεις, στη σκιά και τη φύτρα μου

Ένα κομμάτι απ' το πλευρό του έσπασε και κύλησε με κρότο στο χώμα. Ποτέ δεν είχε ξαναδεί τον εαυτό του από ψηλά, από γωνία έστω, με κάποιο μέλος του ν' αποσπάται - τετριμμένο όσο και πολύτιμο, ουδόλως αναφαίρετο, εγκατεσπαρμένο σαν το σπέρμα του, τυχαίο όπως μια σκέψη του. Λυπήθηκε. Αυτό τον ίδιο δηλαδή λυπήθηκε που θα τριγύρναγε λειψός, κατάμονος, μ' ένα δάκρυ στην κόχη του ματιού να λειτουργεί τώρα σαν πρίσμα κι όλος ο κόσμος να περνάει από 'κεί με αλματώδεις ταχύτητες. Ποτέ δε θα προλάβει τούτο τον κόσμο τον απόμακρο, μ' ένα πλευρό απόμερο και μια ματιά στυφή. Θα σπαταλήσει μια ζωή στο κατόπι του κορμιού, τρέχοντας πίσω απ' τη σκιά του, αγέρωχη αυτή μέσα στις σκόνες του δρόμου, μ' όλες τις μπρούτζινες ασπίδες ξοδεμένες σε μάχες, άλαλοι κι οι δυό, αρχέγονες ψυχές διαιρεμένες, ξέχωρες ψηφίδες του ενός να στέκονται ακίνητες στο χρόνο.
Αχ και να 'ξερες πόσο μου 'λειψε η ιδιωτική μας γλώσσα, ο υπόγειος διάλογος των ανατολικών ακτών, η δύση της νιότης που λαμπυρίζει πάνω στο κύμα σου. Μοναδική μου αγάπη, μας διαμέλισαν σε μια στιγμή ανύποπτη σαν όλες τις στιγμές. Φαντασμαγορική μου αγάπη. Ήτανε βίαιος ο χωρισμός, αιματηρός όπως η άμαχη μοναξιά μας. Κι εγώ δεν ήξερα, δεν το 'ξερα ότι θα φεύγεις μπροστά και δε θα σε φτάνω ποτέ. Κανένα λεξικό δε θα διδάξει τις ανάσες και τις παύσεις σου, καμιά γραμματική δε θα μας φέρει πια κοντά.
Το άλλο μου πλευρό, το δήθεν γερό, νοσηλεύει τραύμα βαθύ και με μισεί και το φοβάμαι.

σκόρπιες πέρλες

2011-10-23T12:53:00.002+01:00

Στην παραζάλη των τελευταίων ημερών, τη βαθιά σύγχυση των πρόσφατων καιρών, την αργή κίνηση - ξανά - μέσα σε πηχτό καστανό μέλι που μεταβάλλει τα γόνατα σε μικρούς σιδερένιους μεντεσέδες, όλη της η ενέργεια έχει επικεντρωθεί σ' ένα κολιέ από φυσικές πέρλες που επιμένει να μου χαρίσει. Ανάμεσα σε δεκάδες κοσμήματα που 'χουν συσσωρευθεί τριγύρω της, αυτό κυριαρχεί στη μνήμη της, κάτι πιο αληθινό ανάμεσα σε άλλα αληθινά, έχοντας πλήρη συναίσθηση πως δε φοράω κοσμήματα. Με φαντάζομαι μ' εκείνο το μαύρο αμάνικο φόρεμα, χυτό, λιτό σαν τις κινήσεις, τις κουβέντες μας, λιτό μπορεί σαν την αγάπη μας. Την αγάπη που 'μοιαζε πάντα μ' ένα άτσαλο μικρό παιδί, λερωμένο και κλαμένο, να τρέχει ξέπνοο πίσω από μια ωραία καλοντυμένη γυναίκα. Αν τολμούσες να της τ' ομολογήσεις θα κατατρόμαζε - δε θα 'ξερε καν τι προσπαθείς να πεις, τι εννοείς. Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται η παρανόηση, εκεί βρίσκονται οι διαφορετικοί κόσμοι με τις δικές τους θάλασσες που φτιάχνουν ολοδικές τους πέρλες. Τις σφίγγεις και κοκκινίζουν, τις κρεμάς στο λαιμό κι αν τις άφηνες θα μπορούσαν να μετατραπούν σε σχοινιά κι αλυσίδες. Για πολύ πολύ καιρό τις είχες αφήσει.

Νιώθω τούτο το σχοινί να χαλαρώνει, τις αλυσίδες να μικραίνουν, βλέπω τώρα πέρλες παντού - γύρω από χαμόγελα, δόντια που δε σε νοιάζει πια η αιχμηρότητά τους, μάτια που σε κοιτούν άδεια από πόνο, φόβο, κόπο, ή μπορεί και γεμάτα συμπόνια. Κοιτάς κι εσύ πίσω, μέσα τους, μετράς πέρλες, μετράς ώρες, χρόνους, ζυγίζεις βαθμίδες βαρβαρότητας, αστάθειας, αποσύνθεσης. Ζυγίζεις για λίγο και τα παρατάς - η αλήθεια είναι πως κάπου χάθηκε η παλιά σημασία, κάπου ξεχάστηκε το ειδικό βάρος, τώρα το παιδί σχεδόν την πρόφτασε 'κείνη την ωραία γυναίκα, σχεδόν δε νοιάζεται να την προκάνει, μαζεύει πέρλες απ' τα χώματα κι αυτός θα γίνει τώρα νέος συναρπαστικός θησαυρός.

Ανοίγω την εξώθυρα κι οσμίζομαι τη μέρα να μυρίζει αλλιώς. Κάποιος κάπου μάλλον θα νοιάζεται πολύ για να σιδερώνει τόσο επίμονα τις παλιές τσακίσεις της καρδιάς μου, τραβώντας με όσο πάει προς την αρχή. Όταν τελειώσουμε εδώ θα 'χω μείνει να περιφέρομαι στη γειτονιά σου με το λιτό μου φόρεμα, μαύρο κι αμάνικο, αστόλιστο, η αγάπη θα 'ναι ακόμα η παλιά αγάπη μα μέσ' απ' τα μάτια του πέρλες.

κιθάρα από χαρτί

2011-10-15T10:59:00.003+01:00

I don't know why nobody told you

how to unfold your love

I don't know how someone controlled you

they bought and sold you

Βαρκούλα που ξέφυγε μια νύχτα κι αφέθηκε στα καπρίτσια του Θερμαϊκού, η κιθαρίτσα μου. Μ' αυτήν ξεκίνησα κάποτε το ταξίδι μου. Τέτοιες πουλούσαν τότε στα περίπτερα, κρεμασμένες στη σειρά πάνω απ' τις σοκολάτες και τις καραμέλες. Κιθαρίτσες άχορδες, ή με κάτι κλωστούλες πλαστικές να χορδίζουν καρδιές για κάμποσα χρόνια αργότερα.

Απίστευτο πόσο μακριά μπορεί να σε πάει μια χάρτινη κιθάρα. Δεν είχες άδικο που τη φοβόσουν και δεν έβλεπες την ώρα να την πετάξεις στα σκουπίδια. Το χέρι που μου την είχε χαρίσει πρόλαβε κι άφησε μια δαχτυλιά πάνω στο μέτωπό μου. Άνοιξε, δίχως φυσικά να το υποψιαστεί, μια κρυφή καταπακτή γεμάτη μουσικές, που περίμενε την ώρα της να μου φανερωθεί και να με καταπιεί. Όσα χέρια ακολούθησαν από τότε, ακόμη κι αν δεν είχαν ξεκάθαρη σχέση με τη μουσική, γυρνούσαν με τη σειρά τους κάποιο μουσικό κλειδί - κάποιο κλειδί - που στο τέλος έμενε σε μένα.

Δεν είναι, ξέρεις, πάντοτε απαραίτητο ένα κλειδί ν' ανοίγει κάτι. Η παρουσία του και μόνο αρκεί. Έχεις μετρήσει πόσα κλειδιά σέρνουμε από σπίτι σε σπίτι χωρίς να ξέρουμε σε τι ακριβώς χρησιμεύουν; Κι όμως, κάτι μας κρατάει απ' το να τα πετάξουμε στα σκουπίδια. Θες το σχήμα, το βάρος, το μέταλλο. Όχι σαν την κιθαρίτσα. Εκείνη, ελαφριά σαν το φτερό κι άηχη, δεν ήταν παρά ένα κόκκινο πανί που μπερδευόταν στα πόδια σου. Κι αν θυμάσαι - θα το θυμάσαι - δεν είχαμε και χώρο.

Σήμερα πια οι κιθάρες μου αρμενίζουν μόνες εκεί που θένε...σε θάλασσες, ποτάμια, λίμνες, δίπλα σε πηγές, πάνω σ' αεροπλάνα, μέσα σ' αμάξια, αραγμένες με την πλάτη στον τοίχο. Όχι βαρκούλες χάρτινες - κλειδιά θα 'λεγα, κλειδιά στ' αλήθεια, που ίσως στα σωστά χέρια καταφέρουν ν' ανοίξουν πορτούλες μυστικές. Κι επειδή κάποτε τούτο το τραγούδι με συντρόφευε πιστά, πότε χορεύοντας πάνω στην κιθάρα μου, άλλοτε πάλι δακρύζοντας μαζί μου, του αξίζει μια μόνιμη θέση εδώ.

[Πρώτη ανάρτηση: 'κιθάρα από χαρτί', η σκιά μου κι εγώ, στις 15 Φεβρουαρίου 2008]

RIP οι τρεις σας: George για την κιθάρα που κλαίει, Λευτέρη για την άλλη τη χάρτινη, και Γιώργο για τη σταθερή την κόκκινη

εγκαταλείποντας τη στραβοπεπατημένη μου

2011-10-08T18:47:00.009+01:00

Ειλικρινά μιλώντας και χωρίς περιστροφές, είναι εύκολος φίλος ο πόνος. Bολικός όσο κι επώδυνος. Κουρνιάζεις δίπλα του, πίσω του, το χνότο του παλιό και στυφό, αφήνεσαι κι αυτός οδηγεί τα βήματα, τα στραβοπατημένα υποδήματά σου. Καθοδηγεί τις αντιδράσεις σου μέσα από δεκάδες καρμπόν αντίγραφα προηγούμενων αντιδράσεων και καταστάσεων. Γλείφει τη μύτη του μολυβιού του κι υπογράφει. Τον ξέρεις καλά μα αυτός σε ξέρει καλύτερα. Αν ο Rory έλεγε πως ήταν λίγο Jekyll και λίγο Hyde, ο πόνος σε γνωρίζει κι από τις δυό σου όψεις. Τις εκατονδύο σου απόψεις.

Με τον πόνο τα πήγαινα μια χαρά από τότε που άνοιξα τα μάτια μου και είδα φως. Στα μάτια της είχα δει ένα αλλιώτικο φως, ένα πόνο ξενόφερτο μα και δικό μου, μια αναζήτηση παμπάλαια, πεζή όσο κι ιδιαίτερη. Ήταν χαμένη, αιωρούμενη, κι εννοούσε να με σύρει μαζί της σε μια συναισθηματική έρημο γεμάτη κάκτους που συμβόλιζαν αμφιβολία. Αν ήταν αρσενικό θα την έλεγαν Θωμά. Εννοούσε να με ντύνει με τα ρούχα του Θωμά, να περνάμε το χρόνο μας ανέραστες κι αγκαλιασμένες ψαχουλεύοντας πληγές - δικές μας και των άλλων - να επιβεβαιώνουν τις αλήθειες μας. Δικές μας και των άλλων.

Όμως εγώ αγαπούσα τις πληγές πιο πολύ από τις νοερές αλήθειες, δικές μου και των άλλων, κι ήθελα πολύ ν' αλλάξω δρόμο. Να πάω από άλλο δρόμο, κάπου που δε θα μ' έφταναν το πικρό της σάλιο κι ο ιδρώτας του άγχους της. Σ' ένα κόσμο που ο πόνος είναι σκέτος πόνος κι όχι φίλος καρδιακός, δε σε γυμνώνει και δε σου κάνει καντάδες τα βράδυα, δεν κλείνει το τηλέφωνο στους υπόλοιπους φίλους σου, δεν κάνει αφαίμαξη στα όνειρά σου.

Πήρε καιρό πολύ να βρω αυτό τον άλλο δρόμο που δεν ήξερε εκείνη κι ας τον γώριζε ο πόνος. Πήρε καιρό όχι να είμαι ο εαυτός μου, αλλά να μη νιώθω ένοχη γι' αυτό. Πήρε καιρό ν' αφομοιώσω το δικό της πόνο, τη δική της αποξένωση, και ν' αποδεχτώ τη διαφορά μας. Γιατί έχω ξοδέψει τη ζωή μου ως εδώ πασχίζοντας να βρω την ομοιότητα.

Η αγάπη έχει πολλά πρόσωπα, μα η ταύτιση δεν είναι πάντα ένα από αυτά. Μέσα από την ανθρώπινη κι αέναη προσπάθεια προσαρμογής κι αποδοχής, ξεχνάς καμιά φορά πώς ν' αντιλαμβάνεσαι και ν' αποδέχεσαι την απουσία της αγάπης. Στην ανάγκη να μιλήσεις μια κοινή γλώσσα, ξεχνάς πώς να μιλάς τη δική σου. Κι είναι εντάξει ν' αγαπάς χωρίς αντίκρισμα, αρκεί να μη σε πνίγουν τα κύματα του άδικου, να μην αφήνεις να σου κάνει αφαίμαξη ο φίλος πόνος. Όπως είναι εντάξει να μάθεις κάποια στιγμή ν' αγαπάς γυμνός, ή έστω με κάτι άλλο στους ώμους από το πανωφόρι του Θωμά.

Aγαπημένε Rory, χειροπιαστή απόδειξη αθανασίας. RIP

οπισθοδρομικό μου τρέμολο

2011-09-25T17:45:00.001+01:00

Άνοιξε το στόμα και γέμισαν τα κενά με λέξεις, στρογγυλεμένες λέξεις, λείες και καλοδουλεμένες από μια ευγενική αν και στακάτο προφορά. Ο λευκός θόρυβος κόντεψε να ξεχειλίσει τις σιωπές, πολλαπλασιάστηκαν κι ύστερα διαιρέθηκαν οι φθόγγοι από την ελαφρά αναπηρία προσέγγισης - ή μήπως ήταν συναισθηματικής φύσης η αδεξιότητα που άδειαζε στα πόδια μας ολάκερους σάκκους από λέξεις, ιστορίες, στιγμιότυπα, ήχους; Ανησύχησα πως βρισκόμουν συνεπιβάτης σε μετωπική με νέο επικοινωνιακό μπαράζ, πόσες φορές έχει ξανασυμβεί αυτό, εγώ θα φταίω πάλι, εγώ που δεν έπαψα ποτέ να νοσηλεύω φλόγα που σιγοκαίει κάτω από ομπρέλες και μαρκίζες, πίσω από παραβάν. Ποιος άλλος να φταίει αν όχι εγώ.

Άνοιξε το στόμα να χάσκει πολυάσχολο στη θέση της καρδιάς, φοβούμενος τις έντεχνες παύσεις ανάμεσα στις άλλες παύσεις - κι όμως εκεί ψηλά, πίσω απ' την ασπίδα της κιθάρας, μια φλόγα από διαφορετικό σπινθήρα ανάβει και θεριεύει, εύγλωττη, πειθαρχημένη - συνεπώς χρήσιμη -,πολύ μακριά από αναπηρίες, εγωπάθειες και λογής δυστροπίες. Φλόγα που αναγνωρίζει τα κενά, σέβεται τις παύσεις και χορεύει κομψά γύρω από άλλων φλόγες. Κι είναι οι κόσμοι αυτοί τουλάχιστον δύο που διαγράφονται, μπορεί και παραπάνω, κι εγώ ένας φτωχός επισκέπτης, πλανόδιος πυροτέχνης, περιπλανώμενος θεραπευτής στο κατόπι υποδόριας νόσου.

Με απέραντη εκτίμηση στον Daniel Lanois που από τη δεκαετία του '80 μας κερνάει υπέροχες μουσικές, μοναδικές συνεργασίες κι εμπνευσμένες παραγωγές.

φτερό των συνορίων

2011-09-18T11:20:00.000+01:00

Φωτο: thalassaki, Brighton Αύγουστος 2010

O τελευταίος μήνας, απ' το δεκαπενταύγουστο δηλαδή και μετά, με πήγε ευθεία στο "αεροδρόμιο" - ένα παμπάλαιο παιδικό μου παιχνίδι που έπαιζα σόλο στο μπαλκόνι μας όπου "εγώ φεύγω κι οι αποσκευές μου ακολουθούν.." Τότε βέβαια κατάφερνα να φεύγω πολύ πιο μακριά απ' ό,τι τώρα. Όσο για τις αποσκευές, εδώ και χρόνια επιλέγουν να μπερδεύονται στα πόδια παρά ν' ακολουθήσουν. Δεν πήγα πουθενά. Μες στο μυαλό μου τριγυρνούσα, ένα μυαλό σαν παλιομοδίτικο φασαριόζικο πλυντήριο που επιμένει να τραντάζει κατάστηθα. Καμία άκρη δε βρέθηκε, καμιά αρχή, κανένα νήμα δεν πιάστηκε. Κι αφού έπαιξα συνοριακά με το 'δεν πάω σπίτι μου απόψε' μέχρι πτώσεως, στο τέλος είπα άσε καλύτερα να πάω, εκεί με ξέρω πιο καλά - και να 'μαι ήρθα, με απαράλλαχτες αποσκευές - ίσως και κανα σακβουαγιάζ ακόμα -, τις ίδιες απορίες, το παλιό επικοινωνιακό πλαντάζ και μια έντονη ενόχληση εδώ αριστερά που 'χει να κάνει με απειρίες. Εκείνες που δεν αφορούν την καλπάζουσα ηλικία μας μα την αρχέγονη μαλακία μας. Μου.

Ήρθα γιατί εδώ με ξέρω πιο καλά, εδώ παύω για λίγο να κυνηγάω την ουρά μου, ξαναβλέπω το νεαρό από γωνία, την αφήνω να κοιμάται χωρίς τύψεις, ξεκλειδώνω το λουκέτο της εργασιακής χειροπέδης. Εδώ ξεσκονίζω τις αποσκευές μου, τις χαϊδεύω κιόλας, ικανοποιούμαι πως δεν ενοχλούν τα πόδια ή τους αγκώνες κανενός. Φτάνω ως το γιαλό - το συνόριο δύο διαφορετικών κόσμων, της στεριάς και της θάλασσας, του γνώριμου και του άγνωστου, του πίσω και του μπρος. Ως το γιαλό κι είναι εντάξει να βουτήξω λίγο, να τον αγγίξω λίγο, ν' ασπαστώ το φόβο του απέραντου και να πιαστώ από παιχνίδια ταξιδιών.

Και το σπίτι, αυτό με τη διαλλακτικότητα, την ήπια αποδοχή, την εστία με τη φλόγα στο κέντρο και τους δροσερούς τοίχους, αναπόφευκτα σ' ανοίγει στη μέση. Σε διαμελίζει με τον τρόπο του, ανοιγοκλείνει πόρτες και πληγές, σβήνει τα φώτα για να βλέπεις καλύτερα, κι εσύ αφήνεις τις αποσκευές στο χωλ, βγάζεις για λίγο απ' την πρίζα το πλυντήριο και σταματάς το ρηπήτ του 'δεν πάω σπίτι μου απόψε'. Επειδή ήρθες.

Για πάμε τώρα, my geetarman Snowy, που ζωγραφίζεις τόσο κομψά αυτό που νιώθω.

το τούνελ και το φως στο τέλος

2011-08-15T00:16:00.001+01:00

Newbold Tunnel, Warwickshire - photographed by Hayley Hillyard, May 2006 with thanks

Το στέρνο του Αστέρη, πάλλευκο σαν ξεπλυμένος βράχος κι άτριχο όπως ενός δεκατετράχρονου αγοριού, ήταν μέσα γεμάτο άστρα. Λαμπύριζαν κι έτρεμαν μαζί μ' εκείνον, ανάλογα με το τι συνέβαινε κατά καιρούς, ενώ κάποια ανάμεσά τους έσβηναν μόνιμα κάθε που πέθαινε λιγάκι ο Αστέρης. Αντιλαμβανόταν εκείνος τότε το χαμό τους από μια φλέβα που χτυπούσε περίεργα, πότε εδώ και πότε εκεί - στο λαιμό και τους κροτάφους συνήθως - μ' ένα αόριστο άλγος κι ενοχλώντας τις πεταλούδες που κούρνιαζαν στο στομάχι του. Κάνοντάς τες να φτερουγίζουν πιο έντονα, σαστισμένες, κεραυνοβολημένες αν θες, απ' το χαμό μιας νέας σοδειάς αστεριών κι έναν κάπως πιο βραχώδη Αστέρη.
Την είσοδο του τούνελ δεν την ήξερε, ούτε πότε ακριβώς είχε μπει θυμόταν. Ίσως και να 'χε γεννηθεί εκεί μέσα, φανταζόταν τους γονείς του επικηρυγμένους φυγάδες, σκιές που γίνονταν ένα με τα μαύρα τοιχώματα - τι έγκλημα να 'χαν διαπράξει και πόσο γοητευτικοί θα ήταν - φανταζόταν τον εαυτό του να περνάει από ένα άλλο τούνελ, της μάνας του, το αμνιακό της υγρό να ενώνεται με τη θολούρα του τούνελ κι εκείνος να πέφτει και να κυλάει μακριά της, μακριά τους, προς το φως. Ή μήπως ανάποδα ήταν κι ερχόταν ο Αστέρης κάτω από τον προβολέα, μόνος κι αβοήθητος, μαγεμένος, ταπεινός και σαστισμένος σαν μια απ' τις πεταλούδες του.
Από το φως και προς το τι - αν υπήρχε κάποτε έξοδος τώρα πια θα 'χει χορταριάσει, μα κι αν την έβρισκε αναρωτιόταν ο Αστέρης τι φως θα 'ταν εκείνο, τον απασχολούσε τώρα η ποιότητα του φωτός παρά η πλεύση προς το μέρος του, μια χούφτα άστρα έσβησαν ξανά κι αυτός εκεί να κατευνάζει τη θυμωμένη του φλέβα. Και να συγκρούονται τ' άστρα μες στο στέρνο του, αχνές φωτοβολίδες στο σκοτάδι, παχύρρευστη σιωπή, από κει ήρθαμε, πίσω δεν έχει, μπροστά κενό..Αστέρη κράτα.

χωρίς εμάς

2011-08-05T22:07:00.002+01:00

The Joshua Tree: recorded in Ireland 1986-87, released March 1987 Produced by Brian Eno and Daniel Lanois (Island Records)

Aπό τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια ever το εμπνευσμένο "with or without you" έπαιζε πάντα στο μυαλό και το πικαπ μου από το ξεκίνημά του στα νιάτα μου το '87. Και πρόκειται για κομμάτι που θα επέλεγα να με συντροφέψει μέσα από ταπεινή συλλογή ακουσμάτων αν κατέφευγα σε κάποιο ερημονήσι. Αν τύχαινε και χάνονταν μονομιάς όλα τα σιντάκια, το ίντερνετ και το γιουτουμπι, αν χάνονταν οι σκληροί με τα χιλιάδες mp3, τα βινύλια, οι κασέτες και ναι, ακόμα κι οι μπομπίνες του αρχαίου μας Sony. Κι αυτό όχι επειδή δε μπορώ να ζήσω χωρίς U2 - που άλλωστε για μένα πάγωσαν στο χρόνο κάπου εκεί προς τα τέλη της δεκαετίας του '80 και τις αρχές του '90, με τους συγκεκριμένους αυτούς δίσκους και τις μοναδικές ερμηνείες.

Όχι για τους U2. Αλλά γιατί δε μπορώ να φανταστώ τον κόσμο μου δίχως τούτο το αρχέτυπο του "μαζί". Κι έχω προσέξει ότι σε οποιαδήποτε εκτέλεση, ακόμη και σε κακές ερμηνείες από τρίτο, τέταρτο ή πέμπτο χέρι, αυτό το "μαζί" τις διαπερνά και θριαμβεύει. Απόδειξη πως το κομμάτι διαθέτει ψυχή.

Που πέφτει σαν αλάτι στις παλιές πληγές του χωρίς. Όταν αποστήθιζα τα δύσκολα μαθήματα της ζωής δίχως εσένα, εκείνην, εκείνον, εκείνα και τ' άλλα. Όταν μάθαινα για το μαζί μέσα από το πρίσμα του χώρια. Έτσι διδάχτηκα, έτσι πορεύτηκα. Άλλη ιστορία τώρα το αν συνήθισα, αν συνηθίζει κανείς να βαδίζει πίσω απ' τους απόντες. Αν βολεύεται ποτέ με την ιδέα να περιμένει αλλά να μην τον περιμένουν. Να περιμένει απλά, δίχως λόγο - τον εαυτό του ίσως, όχι κάποιον άλλο, μέσα σε αντίξοες συνθήκες και περίεργους καιρούς.

Κι όλο λες δε μπορείς μα πάντα μπορείς. Σε πονάνε τ' αγκάθια στο πλευρό, ματώνουν τα μαχαίρια πισώπλατα, βασανίζουν τα λόγια που ξυραφίζουν τον αέρα. Όλα τα μπορείς. Τις απουσίες του, της, τους. Το να κοιμάσαι κάτω απ' τον ίδιο ουρανό μα να βρίσκεσαι πολύ μακριά, στο ερημονήσι που λέγαμε, με σένα μόνο. Χωρίς Εμάς.

Sleight of hand and twist of fate
on a bed of nails I'm made to wait
and I wait without you

και του χρόνου..

2011-07-30T23:10:00.000+01:00

Photo courtesy www.thedailytail.com with thanks

...πώς δηλαδή; Όπως και φέτος; Όπως και πέρυσι; Αλίμονο. Μια τέτοια επανάληψη οπωσδήποτε θα έβλαπτε σοβαρά το νευρικό σύστημα, κι εμένα δε με παίρνει γι' άλλους παρόμοιους κραδασμούς. Σ' ελεύθερες, ασύμμετρες, μα ουσιαστικές γραμμές ξέρω πώς θα 'μαστε εμείς: εσύ σε κάποιο άλλο σημείο της χώρας, το νεογνό που 'χει αφήσει πίσω τη φωλιά. Κι εγώ εδώ σταθερά (που λέει ο λόγος), τουλάχιστον δουλεύοντας κάπου αλλού. Για διακοπές μαζί ούτε συζήτηση, πιστεύω πως τούτη τη χρονιά το κλείσαμε χωρίς λόγια το συγκεκριμένο κεφάλαιο, κι άλλωστε με ποια λογική θα 'θελες να κάνεις διακοπές μαζί μου; Λάθος ηλικία για κάτι τέτοιο. Ίσως αργότερα, πολύ αργότερα, αν το θελήσεις. Κι ουδέποτε από υποχρέωση.
Όσο προετοιμασμένος κι αν είναι ο νους, η καρδιά παραμένει απροετοίμαστη στις αλλαγές των καιρών. Πάντα της τελευταίας στιγμής, την τραβολογάς να σηκωθεί ν' ακολουθήσει κι εκείνη αργοπορεί. Αν έχω λίγο ταλέντο στο να βλέπω μπροστά, 'του χρόνου' μπορώ να δω εσένα να ξεβολεύεσαι κι εμένα να αιωρούμαι για ικανό διάστημα στο πουθενά. Το να μη χρησιμεύεις πλέον είναι γοητευτικό όσο και σκληρό. Το να φεύγεις, απελευθερωτικό μαζί κι επώδυνο. Δεν υπάρχει αλλαγή που να μην πάλλεται ανάμεσα σε δύο άκρα. Μαθαίνεις να τη σέβεσαι και ν' αφήνεσαι παλικαρίσια σε νέους ρυθμούς.
Για μένα η μαγεία βρισκόταν πάντα στο μεταίχμιο της αλλαγής: στην αναπότρεπτη μετατόπιση εκείνου που συνήθιζα να θεωρώ ακλόνητο, παγιωμένο ή παγίδα. Όμως δεν υπάρχει καμιά σταθερή χωρίς ενδότερες δονήσεις και ρωγμές - γιατί πώς θα 'ταν τότε δυνατή η κίνηση προς κάποια κατεύθυνση; Κι έτσι 'του χρόνου' εσύ σ' ένα καινούργιο σπίτι, εγώ με μια πολύ μικρότερη ανάγκη για σπίτι. Συνειδητοποιώ ένα σκαλί πιο βαθιά πως η μετατόπιση δεν αφορά μονάχα εκείνον που ανοίγει πανιά - κι αυτό το μάθημα πάντα μαζί και χωριστά θα το χρωστάμε.

με συνάντησα στην πλαζ

2011-07-22T09:10:00.001+01:00

Και δεν θα 'λεγα ότι με αναγνώρισα. Μετά βίας θυμάμαι την τελευταία φορά που βούτηξα στο νερό, μετά βίας την τελευταία φορά που αφέθηκα - κι εννοώ πραγματικά αφέθηκα - στην ιαματική του αδιαφορία. Χτες όμως καθόλου δεν αφέθηκα. Γέμισαν οι γωνιές του μυαλού μου άμμο κι αλάτι, καρφώθηκαν οι σκέψεις μέσα τους η μια μετά την άλλη.. αλλεπάλληλες σκέψεις από το πριν και το τώρα, όσα έχω κάνει κι έχω ακόμη να κάνω, τα μερόνυχτα στην κλινική να περιφέρονται κι αυτά μαζί μου στην πλαζ χωρίς αντηλιακό, με μαύρο μαγιό και μια κούραση απ' τα πάλλευκα πόδια μου ως τον ορίζοντα με τα γιωτ απέναντι.
     Δε με αναγνώρισα. Στην αμμουδιά τούτης της παραλίας χαράχτηκε το μεγαλύτερο μέρος των παιδικών μου καλοκαιριών - διακοπές εμείς δεν κάναμε γιατί δεν έπαιρνε ποτέ του άδεια ο πατέρας μου, χωριό δεν είχαμε, κι έτσι ως εκεί μονάχα καταλήγαμε με τη μητέρα μου, δυό οι γενιές-μια η μοναξιά μας, γύρω από κυματάκια σιωπηλής απογοήτευσης, με πλαστικό κουβαδάκι στην αρχή κι αργότερα με τις παλάμες να χαϊδεύουν την ομοιόμορφη άμμο, να βυθίζονται, να γεμίζουν και ν' αδειάζουν όπως οι χούφτες της υπόλοιπης ζωής σε μιαν αέναη κίνηση λαχτάρας κι απώλειας.
     Όχι, δε με αναγνώρισα. Το βλέμμα μου μαγνητισμένο από τη μόνιμη ασπρίλα μιας καθημερινότητας που αγκαλιάζει σφιχτά αν και χωρίς συμπόνια, κληρονομιά της γιαγιάς, το ίδιο διαφανές δέρμα που το απαρνιέται ο ήλιος και που σε κάνει να αισθάνεσαι βαθιά εκτός, ένας ξεχασμένος εαυτός, μια εικόνα γνωστή αλλά και όχι. Αναρωτήθηκα χτες ξανά τι έκανα εγώ εκεί, αν και γνώριζα την απάντηση. Δεν ήρθα για μένα. Δε βρίσκομαι εδώ για μένα.
   Αναλογίστηκα τις προηγούμενες φορές που στην ίδια αυτή πλαζ, ίσως και στο ίδιο σημείο της, φιλοξένησα λογής τουρίστες, περαστικούς που ελάχιστα γνώριζαν για το Σαρωνικό, την Αττική - κι ακόμη πιο λίγα για μένα. Με το άσπρο, διάφανο δέρμα στα πόδια πάντα εγώ, ένα λεπτό πλάσμα μέσα σ' αυστηρό μπανιερό και μιαν ανάγκη να μοιραστώ ο,τιδήποτε σήμαινε κάτι για μένα. Μπορώ να τις μετρήσω όλες τις φορές, μια προς μια, παρόμοιες όλες τους, γλυφές, απόμακρες. Με την ίδια πάντα αμηχανία που νιώθεις όταν ξέρεις καλά πως δεν υπάρχει τίποτα εκεί για σένα, κι όμως επιμένεις να προσφέρεις την τελευταία χούφτα άμμου, της άμμου που σε κάνει τόσο πλούσιο όσο και φτωχό σε μια και μόνο στιγμή.
     Κι αισθάνεσαι πως την επόμενη φορά - αν ή όποτε υπάρξει μια τέτοια επόμενη φορά - θα βρίσκεσαι εδώ στο ίδιο σημείο της παιδικής, εφηβικής, νεανικής σου πλαζ σαν μια σύγχρονη εκδοχή της γιαγιάς, γιαγιά ίσως, με την αμηχανία βουλιαγμένη γύρω απ' τα πόδια σου, τον κόσμο γύρω ήσυχο, σχεδόν ευλαβικό, τον ίδιο κόσμο που θα 'θελε ν' αλλάξει κάτι αλλά δεν ξέρει πώς, με το αντηλιακό του, το φραπέ και το περιοδικό του, την αποξένωση που φέρνουν η ομοιογένεια, ο κοινός παρονομαστής και το ίδιο παμπάλαιο σκηνικό. I need a crowd of people, but I can't face them day to day.

δίκιαγκάθια

2011-07-19T20:30:00.001+01:00

Έτσι γίνεται με το δίκιο: όταν το φωνάζεις σε κακές στιγμές και το διεκδικείς άτσαλα, σ' το βουτάνε απ' τα χέρια, το κάνουν γαϊτανάκι κι ύστερα εσύ μένεις πιο φτωχός από πριν, αφόρητα ξεκρέμαστος κι εσφαλμένος.
Έτσι γινόταν πάντα με τον Έλληνα - η διπλωματία δεν υπήρξε ποτέ ισχυρό του προσόν. Η γαλιφιά ναι, το λάδωμα σίγουρα, ναι και το "ξες ποιον ξέρω/ξες ποιος είμαι". Όχι όμως η κλασική, παλαιάς κοπής διπλωματία που 'χει να κάνει με ευφυές τάιμινγκ, αναλυτικό σκεπτικό και πολυδιάστατη αντίληψη. Αυτά είναι γράμματα ψιλά, όπως μέσα στα ψιλά είναι και η κοινωνική συνείδηση - ακόμη ένα έλλειμμα στο ζωνάρι μας. Το ζωνάρι που μετά βίας συγκρατεί τα βρακιά στη θέση τους. Σαν ισχνοί, ενοχλητικοί, ασύδοτοι συγγενείς που είμαστε. Φτωχοί μεν, πλην όμως...τι;
Κι ως γνήσιος Έλληνας πρόσφυγας εγώ, παρεξηγημένος ιθαγενής της κάτω Ευρώπης και της κάτω-κάτω γραφής, αγωνιούσα πάντα για τα δίκια μας (και μου) και πνιγόμουνα. Για το λάθος τάιμινγκ θα μπορούσα να καταθέσω ολάκερα κατεβατά, του τύπου που δίνουν έμφαση στις πενιχρές γνώσεις περί σωστών χρόνων και μακρόπνοων σχεδίων, και τονίζουν το βαρύτατο τίμημα του ετεροχρονισμού, της φωνής που ραγίζει γιατί προέρχεται απ' την καρδιά κι όχι από το νου, του ίδιου του περιθωρίου.
Τι παραμένει ακέραιο μέσα σε μια θρυμματισμένη πραγματικότητα; Το να μπορείς να εξετάζεις τα λάθη και τις αδυναμίες σου στο μικροσκόπιο χωρίς να φρικάρεις. Να διαφοροποιείσαι όταν κι όπως πρέπει, γνωρίζοντας όμως πως όλο τούτο το χάος που καθημερινά εισπνέεις και μασουλάς είναι ένα χάος στο οποίο συμμετέχεις ενεργά - το κληρονόμησες, το αγκάλιασες, το συντηρείς. Ο ομορφότερος τόπος του κόσμου ήταν ανέκαθεν στρωμένος με αγκάθια και γεννούσε ανθρώπους αγκαθωτούς - κι αυτό δεν ξέρω αν μπορεί ν' αλλάξει. Γιατί ίσως εντέλει να μη μας έμαθαν ποτέ να πλαγιάζουμε πάνω ή δίπλα σε κάτι μη αγκαθωτό.

On Thorns I Lay (ξεκίνημα Aθήνα 1992 - και τώρα πού, παιδιά;)

Είμαι εδώ στη μαμά-Ελλάς and it bleedin' well hurts.

Πανδώρα..μη την κλειδαριά μου τάραττε

2011-07-12T20:53:00.001+01:00

Φωτο δανεισμένη από το http://www.photos8.com/ - ευχαριστούμε

Βούτηξα τις τελευταίες μέρες μέσα στα βαθιά νερά των Muse - όπως συμβαίνει συνήθως μ' εμένα και τις μουσικές: κολλάει η βελόνα κάπου μέχρι να λιώσει, να στραγγίξει κι ο τελευταίος ήχος, να γευτώ ό,τι είναι να γευτώ σε τούτη τη φάση των πραγμάτων, και μετά να ηρεμήσει η ψυχή του καλλιτέχνη και να περάσω κι εγώ σε κάτι άλλο. Πάντα κάπως έτσι άκουγα μουσική: απόλυτα συνδεδεμένη με το ρηπήτ, τα ηχητικά τερτίπια, τις διαφορετικές εκδοχές και τη διείσδυση στο συγκεκριμένο άκουσμα. Κοινώς της βγάζω το λάδι.
     Και κάνοντας ένα παρόμοιο μακροβούτι πρόσφατα στους αγαπημένους και πολυτάλαντους Muse με τις πολύπλοκες ενορχηστρώσεις και τις τανγκό συγχορδίες, σκέφτομαι πως εδώ που λέει "τόπος" την επόμενη φορά επιτέλους θα γράφει "Αθήνα". Δε θα 'ναι βέβαια για πολύ, όμως ευελπιστώ η επόμενη εγγραφή (όσο απλοϊκή κι αν είναι) ν' αναρτηθεί από το άλλο σπίτι - το σπίτι που καρτερικά με περιμένει ολοένα και πιο κλειστό, πιο απόμακρο, με τα διαστήματα αναμονής να μεγαλώνουν σαν τα φυτά της μπροστινής μου βεράντας. Σαν τα παράσιτα.
   Κι όσο για το Devon, τη γενέτειρα των Muse, μόλις λίγες ημέρες πριν ήμασταν εκεί για να δει από κοντά ο νεαρός το πανεπιστήμιο του Exeter (που βρίσκεται τώρα στη δεύτερη θέση της προτίμησής του). Περνάς από εκεί, ηρεμία, μπόλικη φυσική ομορφιά, ψιλονέκρα και διάχυτη παθητικότητα μαζί με πλούσια cream teas - να όμως που βγάζει ο τόπος μπάντες σαν τους Muse και μουσικούς σαν τον Matt Bellamy. Aυτό για να μη ξεχνιόμαστε πως τα φαινόμενα συνήθως απατούν και καλά κάνουν δηλαδή. Μαζί με τις οφθαλμαπάτες γενικότερα, το μόνο που καταφέρνει η επιφανειακή αντίληψη της πραγματικότητας είναι ν' αφήνει ερωτηματικά να αιωρούνται στο κενό. Παρέα μ' εσένα κι εμένα.
   Κάπως έτσι λοιπόν, με τους Muse και μερικές δεκάδες διαφορετικές μουσικές παραμάσχαλα, με κάμποσες χιλιάδες μίλια στο ρολόι και το Ιασονάκι αφημένο σ' εφηβικούς ύπνους δίπλα στη θέση του συνοδηγού, πέρασε και τούτη η φάση των πανεπιστημιακών open days και των δικών μου υπαρξιακών δονήσεων. Από τότε που η Πανδώρα το 'βαλε πείσμα να πειράξει τη σκουριασμένη κλειδαριά, βρίσκομαι σε κάτι που μοιάζει με αρρώστια αλλά δεν είναι. Ούτε υγεία είναι. Ούτε ελπίδα, ούτε ακριβώς φόβος, ούτε προσμονή, ούτε άγχος. Ωστόσο κάτι απ' όλα αυτά είναι, κι αισθάνομαι πως άνοιξε απότομα η παλιά βαλίτσα και αναδύθηκε άτσαλα ο πιο τρυφερός νεαρός μου εαυτός. Μ' ένα ξύλινο πόδι κι ένα κακοφορμισμένο τραύμα. Ένα - τρόπος του λέγειν. Ο νεαρός μου εαυτός που δεν εννοεί ν' αναρρώσει, γιατί φοβάται την πιθανότητα να τον ακυρώσει η ίαση. Πώς το 'λεγε η φίλη μου προχθές; Αν δεν αφήσεις ν' ανοίξει και να τρέξει ξανά η πληγή, δεν πρόκειται ν' αναρρώσεις ποτέ.
   Και τι θα κερδίσω αν - λέμε "αν", υποθετικά κι υπερθετικά - καταφέρω να γίνω κάποτε καλά; Θα γίνω πιο "καλή"; Θα περάσουν μονομιάς οι πόνοι και θα μου χαμογελάσει ο καθρέφτης; Αμφιβάλλω. Είμαι πιστεύω ακόμα ένα αλχημικό αφέψημα ταχυδακτυλουργών και πλανόδιων θαυματοποιών - όπως άλλωστε πολλοί από μάς. Θα 'τανε λάθος να πάμε να "γιατρέψουμε" τα δεινά των καιρών καλογυαλίζοντας τα λασπωμένα μας μποτάκια.
    Με τέτοιες σκέψεις και Μuse, και bemused όσο κι amused, άκουσα μια μακρινή φωνή μέσα απ' το πληκτρολόγιο, μια βραχνή φωνή από το υπερπέραν, να καλεί τ' όνομά μου. Την άκουσα μα δεν έσπευσα αμέσως προς το μέρος της. Ούτε κι εκείνη προς το δικό μου. Όσο για την Πανδώρα με τη φυσική γυναικεία περιέργεια, αυτή που 'χει αφανίσει κάμποσες γάτες στο πέρασμά της, εννοεί να παίζει με την κλειδαριά, να σπάει τα περιποιημένα της νύχια στο παλιωμένο μέταλλο, να παραβιάζει όσο μπορεί και να τρώγεται να φέρει φαντάσματα έξω στο φως.
Τι θα κερδίσει; Όχι εμένα.

για ένα πορτοκαλί ουρανό και μιαν αγάπη της γυάλας

2011-07-02T22:53:00.002+01:00

Αγωνίζομαι απ' την αρχή της εβδομάδας να καταθέσω το κομματάκι μου εδώ - προτού περάσει κι άλλος χρόνος και σκορπίσουν μακριά μου η απέραντη έκπληξη και το πιο περίεργο συναίσθημα του κόσμου. Πριν περάσουν κι άλλες μέρες κι αλλάξει κάτι. Να το αποτυπώσω άμα προλάβω γιατί θα φύγει κι αυτό, θα περάσει σαν όλα τα μικρά θαύματα και τα πιο μεγάλα τραύματα. Κομπιάζω να βγάλω προς τα έξω τον παραμύθο μου, δεν ξέρω πώς να τον διατυπώσω τούτη τη φορά - σε πρώτο, δεύτερο ή τρίτο πρόσωπο, σε κάτι απρόσωπο, να μιλήσω για μένα, ή σε σένα, ή μήπως στις λιγοστές ψυχές εκεί έξω που ίσως έχουν νιώσει το ίδιο κάποτε. Μπορεί και στο τίποτα. Ενδόμυχα ελπίζω στο τίποτα. Γιατί μονάχα το τίποτα - το ιερό κενό - ταιριάζει στις πιο εύθραυστες ιστορίες των ανθρώπων.

Φοβάμαι τόσο να το γράψω όσο και να το χάσω. Και προσπαθώντας να συμμαζέψω τις σκέψεις μου και να συντάξω κάτι, συνειδητοποιώ ότι η πηγή είναι μια και σταθερή: η βαθιά μου ανάγκη, τριάντα χρόνια μετά, να σε προστατέψω από την αδιακρισία της δημοσιοποίησης. Από την ίδια τη διατύπωση πιστεύω. Συνειδητοποιώ επίσης ότι τόσα χρόνια ακριβώς το ίδιο κάνω - μη μιλώντας ποτέ για μάς - κι ότι ο μόνος άνθρωπος που κάτι γνωρίζει για σένα είναι ο νεαρός μου. Ο άνθρωπος που αγαπώ κι εμπιστεύομαι όσο κανέναν και τίποτ' άλλο σε τούτη τη ζωή. Είναι η τρυφερή ψυχή που με ρωτάει χωρίς τον παραμικρό δισταγμό - στις κοντινές και μακρινές μας διαδρομές - για τις πρώτες, τις ενδιάμεσες και τις στερνές αγάπες. Για το σεξ. Την αγνότητα. Το νοιάξιμο. Το δόσιμο, το παιχνίδι και τη χασούρα. Και πάντα του δίνω μικρές μπουκιές απ' τη δική μας αρχαία ιστορία, απ' τους καιρούς που ήμασταν σχεδόν συνομίληκοί του, κι αυτός σαν το πουλί τσιμπολογάει και σωπαίνει. Δε με παραξενεύει που σωπαίνει κι ακούει προσεχτικά κάθε που η κουβέντα μας γυρνάει σ' εσένα.

Κι είναι που λές κάποιες αγάπες που δεν επιτρέπεται να ζυγιστούν μαζί με τις υπόλοιπες. Ανήκουν στη δική τους ιδιαίτερη κατηγορία, δεν τις ακουμπάς - πόσο μάλλον τις εξετάζεις -, κρύβεις τη γυάλα σε ψηλό ντουλάπι και βάζεις λουκέτο. Πας παρακάτω. Μα όσο παρακάτω κι αν πήγα, πάντα υποπτευόμουν πως λίγο απ' το μανίκι μου είχε σκαλώσει κάπου πίσω στις μπούκλες που έκοβα κάθε τόσο, κι εκείνες δώσ' του και ξαναμεγάλωναν, κι όλος ο ουρανός βαφόταν τότε ολόιδιο χρώμα. Κάποια πράγματα καλό είναι να μένουν στα αζήτητα - πόσες φορές δεν το 'χουμε πει και πόσες άλλες δεν το 'χουμε νιώσει.

Αυτά λοιπόν. Να που γράφτηκε και τούτο που φοβόμουνα, με τον τρόπο που του ταίριαζε και στο χρόνο που του 'πρεπε. Φέρνοντάς το εδώ έξω, για λίγο έστω, αγγίζω νοερά την άσπρη γραμμή μιας αφετηρίας μου, βάζω φρέσκο φιτίλι στο μικρό μου φανό και κάνω κουράγιο.

cracked my head and broke my...

2011-06-26T17:17:00.001+01:00

Η σημερινή είναι η πιο ζεστή μέρα του φετινού χρόνου, μέχρι τώρα τουλάχιστον, μ' ένα πεντακάθαρο μπλε ουρανό. Μισοκλείνω τα μάτια και σχεδόν βλέπω στο βάθος σαν oφθαλμαπάτη τη θάλασσα, ονειρεύομαι θάλασσα μα οσφραίνομαι μπόρα. Ο καιρός εδώ αλλάζει πιο γρήγορα απ' τη διάθεση, πότε μουλιάζεις στη βροχή και πότε στον ιδρώτα. Για να ξορκίσω τη μπόρα πρόσθεσα ένα μαγιό στα τακτικά ψώνια της Κυριακής, μα πάλι το χέρι πήγε σ' ένα μαύρο κι ολόσωμο. Πόσα τέτοια έχω στο συρτάρι κάτω στη μαμά-Ελλάς; Πόσα έχω ήδη πετάξει; Και ποιος ευθύνεται για τούτη την αυστηρή μονοχρωμία; Μη με κοιτάς έτσι. Καμιά εξακοσαριά μίλια έβαλα πάλι χτες πάνω στ' amax, από τις 5 τα χαράματα ως τις 9 το βράδυ, κι όμως η κούραση δεν προέρχεται από 'κει. Απ' αλλού πηγάζει - κι η κούραση το ξέρει πως το ξέρω, κοιταζόμαστε και σωπαίνουμε. Μ' αγκαλιάζει και μ' αφήνει να πέσω σε λιπόθυμο ύπνο. Βαθιά η συμπόνια του ατόφιου μόχθου. Κανείς δε μ' έχει νιώσει τόσο.
Μέσα στον έντονο θυμό και την αηδία των τελευταίων ημερών τεντώνουν κι άλλο, επικίνδυνα, μια μια οι χορδές μου - αλλά δε μοιάζουν μ' εκείνες της κιθάρας που τέντωναν και χαλάρωναν κατά βούληση σε πειραματικούς καιρούς. Αν ακούσω ακόμη μια φωνή, μιαν ακόμη βολεμένη φωνή μ' εκείνη τη γνώριμη κίτρινη χροιά προσποιητού ενδιαφέροντος, στα σίγουρα θα σπάσουν. Και τότε; Τότε τίποτα. Απλά θα σπάσουν κι αυτές μαζί με το πιθάρι που γεμίζει αιώνες τώρα δεκαρίτσες, μια για κάθε "νοιάξιμο" που βγαίνει κράξιμο απ' το στόμα ενός κακού παραμυθά κι ανεπρόκοπου αγύρτη. Βλέπω την παλιά μου κατανόηση να χύνεται στην άσφαλτο και λυπάμαι. Βλέπω τη συμπόνια να κυλάει μακριά μου και φοβάμαι. "Μην πάψεις να νοιάζεσαι", μου λες κι εσύ, με καταχτυπημένη απ' το εγώ αντίληψη των πραγμάτων. Τεντώνει κι άλλο κάποια μου χορδή, πέφτει δεκαρίτσα στο πιθάρι κι η φωνή σου...δε σε λυπάμαι.

We're falls apart

	hurt - losing .mp3

	Found at bee mp3 search engine

εγώ που δεν είχα μισήσει ποτέ

2011-06-24T11:15:00.000+01:00

.. άνθρωπο που με πλήγωσε ή μ' έβλαψε. Που πάντα έβρισκα δικαιολογίες για τις ανθρώπινες αδυναμίες και τα χτυπήματα, και προσπερνούσα. Πιστεύοντας ακράδαντα στη συμφιλίωση, τη συνεργασία, την επικοινωνία. Που είχα πάντα πρόβλημα να συνδεθώ σωστά με το Θυμό, ν' αφήσω την πιο υγιή του όψη να μιλήσει για μένα. Δεν του επέτρεψα ποτέ να κουμαντάρει τις σκέψεις και τις πράξεις μου.

Σήμερα νιώθω και Μίσος και Θυμό.

Μισώ τις κυβερνήσεις που εκπροσώπησαν κι εκπροσωπούν τον τόπο μου, τους συμπατριώτες μου, εμένα. Από τότε που γεννήθηκα θυμάμαι μόνο χαοτικές, βίαιες και παράνομες εξουσίες. Τον καθημερινό βιασμό της Δημοκρατίας .

Μισώ την ασωτία και την αλητεία εκείνων που γονατίζουν συστηματικά την πατρίδα μου και τη βουλιάζουν στη συλλογική κατάθλιψη, την απάθεια, την ατομική και κοινωνική αστάθεια. Που λες και δεν έφτανε το ξετίναγμα του παρελθόντος και του παρόντος, μας οδηγούν σαν αγέλη τώρα προς την ξεπέτα του μέλλοντος. Αισθάνομαι βαθύτατη λύπη - όχι για πάρτη μου, αλλά για τις δυστυχείς επόμενες γενιές. Για τα παιδιά που θα κληθούν να καθαρίσουν τις ακαθαρσίες και την ατίμωση. Κανείς δε χρωστάει να βγαίνει στη ζωή με σφουγγάρι και σκουπιδοτενεκέ στο χέρι.

Μισώ τον ανοιχτό εξευτελισμό του Έλληνα σε διεθνές επίπεδο.

Και μισώ το ότι με φτάσατε στο σημείο να μισώ.

Ποιοι είσαστε σεις..

For the European Summit, Brussels, on 23/24.06.11 - and for each and every bitter day of being a Poor Greek.

στο φτερό

2011-06-12T13:34:00.023+01:00

Θα μπορούσες, ακούγοντάς τον, να κάνεις μιαν αντανακλαστική ακουστική σύγκριση με τον Chris Isaak. Κάτι η εναλλακτική folk, η χρονική συνύπαρξη, θες αρκετές από τις συγχορδίες και τα παντρέματα, ή ίσως η υποδόρια ζεστασιά της φωνής. Θα τον αδικούσε όμως μια τέτοια σύγκριση - και δεν το λέω αυτό ούτε με θετικό, ούτε βέβαια με αρνητικό ύφος. Ο Bill είναι αναμφίβολα πολύ πιο αιχμηρός, του lo-fi (που άνετα επεκτείνεται ή μεταφράζεται από ηχητικό low fidelity σε low profile) και κυρίως εμπορικά και μουσικά αβόλευτος. Aυτό είναι ίσως που χαρακτηρίζει τη διαφορά "εποχής" ακουσμάτων και συνθηκών, παρά την αφετηρία και χρονική συγκυρία τούτων των δύο άξιων μουσικών.

Ο Chris, πάντα αγαπημένος από αρκετά νωρίς - από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80 μέχρι το τέλος της επόμενης - αποτυπώνει μέσα από τη μουσική του έναν πολύ πιο ήπιο εαυτό μου. Ήταν ο εαυτός που βασανιζόταν επειδή ήταν αβόλευτος, που ένιωθε την επείγουσα ανάγκη ν' ανήκει κάπου, έστω κι αν δε μπορούσε. Ο Bill, από την άλλη, λιγότερο οικείος εκείνη την εποχή, λιγότερο προσιτός, πλησιάζει κι αγκαλιάζει μουσικά το σημερινό μου εαυτό - αυτόν που έχει αποδεχτεί την αβολεψιά του, σε σημείο που παύει να τη θεωρεί αβολεψιά και την αποδέχεται απλά ως τη δεσπόζουσα τάση. Όπου το να μην ανήκεις κάπου, μέσα από επώδυνες διαδρομές κοντά στο περιθώριο κι όχι μεσοστρατίς προς την ευρύτερη προσέγγιση, οδηγεί σε ακριβό προνόμιο.

Από τούτη την ψυχολογική στάση και τάση ακούω τώρα τον Bill Callahan κι ο δικός του λυρισμός, που αποπνέει γενναιότητα, oξύτητα και συνέπεια, βρίσκει θαλπωρή εντός μου..όπως κι η δική μου ωριμότερη ενόραση εντός του. Ίσως επειδή τώρα βλέπω πιο ξεκάθαρα τη βαθύτερη διάσταση - τόσο για τον κυνηγό όσο και για το θήραμα - ανάμεσα στο ψαχνό και στο φτερό.

της ξεστρατισμένης μαγείας

2011-06-05T22:33:00.150+01:00

"Για τούτο 'δω πόσα ζητάς", πέταξε προς την κατεύθυνση του μαγαζάτορα ο Στράτος, ήσυχα γιατί δεν τον έπαιρνε πλέον για εντάσεις, κι ακόμη πιο συγκρατημένα μην πάει και του ξεφύγει ο κρυφός ενθουσιασμός και τετραπλασιαστεί η τιμή. Κάτι μέσα του είχε μουδιάσει. Δεν επρόκειτο παρά για ένα τετράγωνο, μεσαίου μεγέθους χειροποίητο κουτί από οξιά που 'μοιαζε αρχαίο απ' τη μια μεριά κι από την άλλη ολοκαίνουργιο, με τρεις σειρές συρταράκια μπροστά - τα πόμολα όλα από κασσίτερο, στο χέρι κι αυτά, μικροσκοπικά λες και προέρχονταν από κανα κουκλόσπιτο. Πόσα να το ζήταγε; Ψαχούλεψε με το 'να χέρι πρώτα τη μια κι έπειτα την άλλη τσέπη να θυμηθεί τι λεφτά είχε πάνω του. Κάτι ψιλά κροτάλισαν κάτω απ' το ύφασμα, αχνό και το κροτάλισμα σαν τις φωνητικές του χορδές που 'χαν κάποιες μέρες να κουνηθούν απ' τη θέση τους. Που να πάρει.. να δεις που δε θα φτάσουν και το θέλω το ρημάδι.. πώς θα γίνει τώρα.. "Πόσα θες για τούτο, ρε συ φίλε;"

Ο μαγαζάτορας σήκωσε το βλέμμα προς το μέρος της ξεκούρδιστης φωνής που του ακούστηκε το ίδιο ζορισμένη με τα γόνατά του. Ποιος πελάτης τολμάει και μας απειλεί με την παρουσία του, τι να του γυάλισε άραγε, να δεις που άδικα θα συρθώ τώρα ως εκεί.. Ανασηκώθηκε κι άπλωσε το 'να του χέρι μπροστά για ισορροπία, ανοίγοντας έτσι ένα αδιόρατο αραχνοΰφαντο παραπέτασμα. Αν μισόκλεινες τα βλέφαρα θα διέκρινες και τις ξεβολεμένες αράχνες να πέφτουν απ' τους ώμους του. Έφτασε με κόπο ως το σημείο που στεκόταν ο Στράτος σαν αποχαυνωμένος με το κουτί αγκαλιά. "Γι' αυτό ενδιαφέρεστε; Ξέρετε αυτό.."

"Για πούλημα δεν το 'χεις; Πόσα το ζητάς."
"Τα συρταράκια τα ανοίξατε; Είναι ξέρετε.."
"Αν δεν το πουλάς ρε φίλε τότε ασ' το, δε γυρεύω ιστορίες."
"Όχι πώς. Ήθελα να πω, είναι όλο στο χέρι. Λεπτοδουλειά και τα λοιπά. Πέντε τάληρα είναι εντάξει;"
Πέντε τάληρα..πέντε.. "Για μια στιγμή.."

Ακούμπησε το κουτί προσεχτικά στην αρχική του θέση και ψαχούλεψε τάχαμου ξανά τις δυό του τσέπες μπροστά σ' αυτό τον σκονισμένο και σκουριασμένο άγνωστο, καθυστερώντας για να προλάβει να σκεφτεί, ξέροντας καλά πως ούτε τα ζητούμενα τάληρα μήτε κουράγιο για παζάρια είχε. Ο μαγαζάτορας έστρεψε το βλέμμα αλλού, όχι από καμιά ευγένεια αλλά από ενόχληση που μαζί με τις αράχνες του είχε ξεβολευτεί κι ο ίδιος. Απεχθανόταν τους χασομέρηδες, κι ας ήταν το χασομέρι αναφαίρετο συστατικό της δικιάς του κιβωτού. Οι ώρες του δε σηκώνανε πια φυλλομέτρημα. Οι άνθρωποι απλά του ροκανίζανε χρόνο. Χρόνους.

"Αν δε μπορείτε μη σας.."
"Φίλε κοίτα να δεις, γίνεται να σ' αφήσω το ρολόι μου για σήμερα; Είναι παλιό μα δε χάνει ούτε λεπτό. Πίστεψέ με, μόλις μπορέσω θα.."

Το ρολόι του για το κουτί με τα συρταράκια. Άλλο πάλι και τούτο.
"Καλά, αν είν' έτσι. Θα σας περιμένω."
Σα σκιά η περιέργεια τον διαπέρασε και στάθηκε στο πλευρό του. "Για θησαυρούς;"
"Για θησαυρούς. Ό,τι προλάβω κι ό,τι χωρέσει."

Με τούτα τα λόγια του ενός και το τρίξιμο κάποιας ξεχασμένης κλείδωσης του άλλου, πήρε τέλος το χασομέρι. Κι έμεινε από τότε του Στράτου ο καρπός γυμνός.

Η μουσική από τους Orbital, track "Adnan's", album: In Sides 1996 - μαζί μ' ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ για τον τέλειο ήχο και την ακούραστη συντροφιά στα πολλά πολλά χιλιόμετρα που 'χουμε κάνει και που θα κάνουμε μαζί.

ο..ποιος

2011-05-27T20:36:00.000+01:00

Είπα να βάλω σήμερα τούτο το τραγουδάκι αντί για νυχτερινό παραμύθι της χαλαρωτικής γιαγιάς, υπνωτικό χάπι χωρίς ουσίες, ζεστό γαλατάκι γουτσουγουτσου με μέλι, ραδιόφωνο του '50 δίπλα στο κρεβάτι μετά τα μεσάνυχτα, και φυσικά τις απαραίτητες σκαλωσιές προς τα σύννεφα.

Είπα έτσι να βάλω το συγκεκριμένο τραγουδάκι της Χαρούλας για να μαλακώσω κομμάτι εδώ αριστερά - κι ας μην την ακούω συνήθως. Το 'χω ανάγκη ο πρόσφυγας, κι ας παρασύρομαι ξανά σε τρελές φαντασιώσεις όπου εγώ ας πούμε πέφτω στάνταρ μέσα, ή γυρνάω ξαφνικά το κεφάλι κι εκείνου το χαμόγελο είναι ακόμα εκεί. Φοβερό ε.. Λες δηλαδή να μαγειρεύει κιόλας; Να φτιάχνει κανα κεφτεδάκι, καμιά φάβα παρέα μου, να επισκευάζει κανα μηχανάκι, να κόβει και το γρασίδι πού και πού; Αμάν θα πέσω!

Που 'σαι, να παίζει επιτραπέζια αλλά όχι ψυχολογικά παιχνίδια, να μην είναι του στιγμιαίου πυροτεχνήματος αλλά της μαγείας διαρκείας; Να μη λέει μόνο όχι, που να πάρει, γιατί δεν τον γουστάρω το ρόλο του Μουσολίνι. Να μην αποζητά μαμά, ούτε νταντά, ούτε σωφέρ, ούτε μαγείρισσα, ούτε γενικά να ζητάει πράγματα, αλλά να θέλει αυτό τελοσπάντων το όλο το ατελές που είσαι - όχι το γινόμενο αυτών που δίνεις.

Άιντε Χαρούλα, μου θυμίζεις ελαφρώς τη γιαγιά μου - σαν καλά ήταν τα παραμύθια μας, Αναστασία luv - δεν πάμε ακόμα μια; Αν κι εμένα μου 'χει μείνει μόνο εκείνο που λέγαμε με το Γιάννη και το Διάβολο και το χαλβά. Άσε πού να εξηγώ τώρα...

λες και δεν είχε δει ποτέ του θάλαττα

2011-05-21T20:32:00.001+01:00

Let me introduce you to the Sea

~~~

Aνάμεσα στον Ουρανό και τη Θάλασσα καθόταν αυτός ο Πολωνός, ο Έλληνας, ο Άγγλος, ο Παλαιστίνιος, ο Κονγκολέζος - τι σημασία έχει από πού ξεφύτρωσε; Η γλώσσα επικοινωνίας ήταν μια κι ήταν η γλώσσα της απουσίας, της εικασίας και της λαχτάρας. Έστελνε μανιωδώς φωτογραφίες με το κινητό του για ν' απαθανατίσει τη στιγμή, τη λέξη, τον τρόπο που ένιωθε εκείνο ακριβώς το λεπτό, τα συναισθήματα που πηγαινοέρχονταν σαν τραμ της γραμμής ανάμεσα στον ουρανό και τη θάλασσα. Η μάνα, οι φίλοι, ο αδελφός, η αγαπημένη του, όλοι κάπου αλλού, κάπως αλλιώς, ο τόπος του πίσω από τζάμι θολό. Κι έστελνε μανιωδώς μηνύματα στο υπερπέραν.. Αχ τώρα να 'σουν εδώ, τώρα να 'βλεπες αυτό, ας το μοιραζόμασταν εσύ κι εγώ και δε θα μ' ένοιαζε η μοιρασιά - αν ο ένας έριχνε τον άλλο κι αν με καταλάβαινες. Δεν πειράζει αν δεν καταλαβαίνεις. Εγώ τώρα είμαι εδώ, ανάμεσα σ' ουρανό και θάλασσα, προέρχομαι από χώμα ραγισμένο και μ' όλη τη χολή των προγόνων σε λακκούβες με λάβα πίσω μου. Ποιος μπορεί και τη μιλά τούτη τη γλώσσα της οικείας μοναξιάς έξω από σένα;

Και δωσ' του παρ' του τα μηνύματα στον αέρα να πηγαινοέρχονται, βελάκια που ακόμα άντεχε να εκτοξεύει ένας θανάσιμα πληγωμένος ιππότης προς κάποιο νοερό παραλήπτη αραγμένο σε πολυθρόνα ψηλά στα σύννεφα. Η καρδιά να κάνει αντίλαλο σα βότσαλο σε τσίγκινο δοχείο που το βαραίνει αργά το θαλασσόνερο - αν έστηνες αφτί θα το 'πιανες να ψιθυρίζει παραμύθια στη γλώσσα σου. Κι αν αφηνόσουν θα καταλάβαινες τα πάντα, ξαφνικά όλα θα 'χαν νόημα.. εσύ, εγώ, κι η θάλασσα το ίδιο, κι όλο τούτο το κενό ανάμεσα σ' εκείνη και τ' αστέρια. Και τ' αστέρια.

St Leonards looking out to Bexhill, courtesy http://www.planetware.com

Eυχαριστούμε τους Let me Introduce You To The End για τις μουσικές και την έμπνευση.

who cries luv

2011-05-15T01:54:00.000+01:00

sometimes you listen to love cry

sometimes you question why

sometimes you laugh like the water

sometimes you lie and die

sometimes

you

question

why

Φασκιωμένοι σε μια σελίδα. Πιο σφιχτά δε γίνεται να κλείσεις μια σκέψη. Για πιο σφιχτά δε μας παίρνει. Καλογυαλισμένα γράμματα, λέξεις στρωτές. Στο χαρτί. Πάντα στο χαρτί. Ακούω γέλιο σα νερό που κυλάει μακριά. Μακριά μου. Δε θα το φτάσω. Κάτι σκαρφάλωσε ψηλά και γκρεμίστηκε, κάτι θάμπωσε. Κάτι ράγισε πάλι, το ακούω που κλαίει.

Γιατί;

στα βαθιά κι εκτός

2011-05-07T15:22:00.001+01:00

'ντάξει και λίγος βρόντος δε βλάφτει - κάπως έτσι δε θα λέγατε κι εσείς πατεράδες, παππούδες, μπάρμπα φου και μπάρμπα χου; Το θέμα είναι πως τόσα χρόνια ριγμένα στα βαθιά, κι άλλα τόσα στα πολύ βαθιά, για δε σας φτάνω εγώ κι ορέγεστε το μικρό; Ο μικρός δε χρωστάει τίποτα, δεν πολέμησε πουθενά, δεν είναι αρκετή η προσφυγιά που κρύβεται στα τρυφερά του κοκκαλάκια, κι άλλωστε δεν κατέχει από προσφυγιά, περιθώριο ή μεράκι - πρώτη φορά το πουλάκι μου βούτηξε τα πόδια σε κυκλοθυμικό ρομάντζο και τον έφαγε το χιούμορ κι εκείνη η ψυχή που όσο πάει διαγράφεται γαλανόλευκη χωρίς καθόλου βοηθήματα. Γελάμε μαζί αλλά βουρκώνω μέσα κι αρνούμαι να τον κάμω να βλέπει βούρκο, όχι δε θέλω να γίνει έτσι, επιθυμώ ν' αγαπηθεί πολύ κι ας είναι και ρηχά, ακούτε; ρηχά ας είναι, γι' αυτό που είναι, για το αντριλίκι του και για τα μάτια σαν ετούτο δω το μπλε της εικόνας. Μα η στάχτη που ρίξατε μες στο κρασί εσείς, η στάχτη που 'χει κατακάτσει στα μαλλιά και το γιακά μου, η στάχτη αυτή δε λέει να σκορπίσει κι ανακατώνεται με το χώμα που ανασταίνει παιδιά, με το γλωσσάρι που ξεφυτρώνει σα σπάνιο παράσιτο. Γιατί δε σας αρκώ εγώ; Μ' όλα τα σφάλματά μου που κεντάτε πάνω στις παντιέρες σας, τους φθόγγους μου που περνάτε στα τραγούδια σας, τον παράλιο ουμανισμό, την παράλληλη συγγένεια, ένα ψαράκι έξω απ' το νερό, μια μοναξιά μου όλα.

Μα ο μικρός γιατί;

Βασίλη Λέκκα και Γιάννη Σπάθα, ένα αιώνιο ευχαριστώ για τη συντροφιά και το μεράκι.

Photo courtesy http://www.sustainablesushi.net with thanks

ανοιχτός κύκλος

2011-04-29T16:31:00.001+01:00

Στη δουλειά είμαι σήμερα, αργία γαρ λόγω βασιλικού γάμου, οι κλινικές όμως επιμένουν να παραμένουν ανοιχτές - σε αντίθεση με κάποιους κύκλους - και σκέφτηκα πως ο χρόνος μου είναι χρησιμότερος όπου υπάρχει ανάγκη τελοσπάντων. Εδώ λοιπόν, με σχετική ηρεμία ευτυχώς, κι αναπόφευκτα βρίσκω μια στιγμή ν' αναλογιστώ τα τριάντα χρόνια από εκείνο τον άλλο βασιλικό γάμο - στο Λονδίνο ριζωμένη εγώ, βυθισμένη στα βιβλία και τα μπερδεμένα μου όνειρα, ενώ η Νταϊάνα ένα συνομήλικο κορίτσι βυθισμένο στον τσαλακωμένο ταφτά και το δημόσιο βλέμμα. Κι ας πούμε πως οι ομοιότητες είχαν σταματήσει εκεί στο μεταφορικό βυθό.

Θα 'ταν άσκοπο να προσποιηθώ ότι "δεν έχω ιδέα" πού στην ευχή πήγαν τα περασμένα τριάντα χρόνια. Και πού πήγαν ξέρω, και τα θυμάμαι ένα προς ένα - καλώς ή κακώς. Κανέναν κύκλο όμως δε μπορώ να σκεφτώ που να 'χει κλείσει ως τώρα, κι εννοώ κύκλο που να 'χει κλείσει σ' ένα τέλειο μηδέν, σ' ένα στρογγυλό ξεροψημένο κουλούρι χωρίς αφαιρετικές δαγκωματιές. Ακόμη και της άτυχης πριγκίπισσας ο κύκλος εννοεί να χάσκει ορθάνοιχτος για να μπαινοβγαίνουν απόγονοι, σκιές, αναμνήσεις, πρότυπα κι εντυπώσεις. Δεν είναι τυχαίο που οι ιστορίες άλλων - ακόμη κι άγνωστων - ανθρώπων μπλέκονται με τις δικές μας ως αναφαίρετα μέρη μιας συλλογικής συνείδησης κι ευρύτερης ιστορίας.

Οι δικοί μου κύκλοι ωστόσο, πολύ πιο ασκητικοί με διακεκομμένα περιγράμματα, πιο λιτοί όσον αφορά τα πρότυπα και τις εντυπώσεις, σχεδιάζονται και ξαναγράφονται καθημερινά - από χέρι σίγουρο ή ασταθές, σε μεταβατικές, σκληρές και σπάνια ήρεμες εποχές. Πόσες φορές μπαίνεις σ' ένα κύκλο κι αδυνατείς να εξέλθεις. Ή θεωρείς πως βρίσκεσαι μέσα σ' έναν μα είσαι ο ίδιος ατελής, έχοντας αφήσει το ένα σου πλευρό εκτός.

Το σημαντικότερο για μένα δεν είναι να κλείνουν όσο το δυνατόν περισσότεροι ανοιχτοί κύκλοι, αλλά να μη ζορίζεται η ζωή διαρκώς μέσα σε μίζερα περιθώρια που κάνουν τον μέσο άνθρωπο να βλέπει το καθετί σαν έναν ανοιχτό ή κλειστό λογαριασμό, νιώθοντας όλο και πιο άβολα μέσα στην ψευδαίσθηση μιας ατομικής και κοινωνικοπολιτικής "ακεραιότητας".

πασχαλλιώτικα για πάρτη σου Ανεστάκι

2011-04-23T16:32:00.000+01:00

Παππού, τελευταία, δεν ξέρω ακριβώς γιατί, σ' έχω πολύ στο νου μου. Κάτι το ρεμπετοδυστυχάκι μου, κάτι η σκέψη της θυγατέρας σου μόνιμα ενσωματωμένη στις καθεμέρες μου. Κάτι τ' όνομά σου - επίσημα Ανέστης κι όχι Αναστάσης - ειδικά τώρα που ξανά τον ψιλομνημονεύουμε εκείνο τον κρεμανταλά, την εύκολη θυσία ενός αμνού στη σούβλα, γιατί όπως θα θυμάσαι κι απ' τα δικά σου χρόνια πάντα εύκολα θυσιάζονται αρνιά, ερίφια, ιδανικά κι αθώοι. Δηλαδή εύκολα θυσιάζονται τα παιδιά, έτσι δεν είναι; Η κατοχή άλλωστε σου 'φαγε ένα απ' τα δικά σου - από μικρό την ξέρω την ιστορία του δίχρονου Βασιλάκη, κι ίσως από τότε, Ανέστη, να φύτρωσε μέσα μου το πάθος για τα πάθη του γονιού. Αν ο κρεμανταλάς κυκλοφορούσε ανάμεσά μας σήμερα, μάλλον απ' την κούνια θα τον είχαν φάει. Πώς να μην ανατρέξω στην άγια εκείνη Γυναίκα που έκτοτε της έμεινε η απώλεια, όπως χάνουμε κι εμείς συστηματικά ο,τιδήποτε ωραίο, καλοκάγαθο κι απ' τους πολλούς παρεξηγημένο. Θα μου πεις τώρα συ, με τη σοφία του ρεμπέτη, πως τούτα τα πράγματα δεν είναι για χόρταση, συνεπώς καλά κάνουν και χάνονται. Έλα όμως που άλλο θεωρία κι άλλο πράξη, παππού, κι ο μύθος λέει πως σπάραξες μες στους δρόμους για το δίχρονο και πως η ζωή συνέχισε με δεκανίκια. Έτσι κι εμείς πάσχουμε.

Το πάσχα εδώ με τον πατέρα μου στην εικόνα απ' τη δεκαετία του '60 (στα Τρίκαλα ήταν θαρρώ) παραμένει στο νου μου πολύτιμο αρχέτυπο. Κανένα άλλο πάσχα δεν ακολούθησε που να πλησίασε έστω κι αμυδρά εκείνο. Ουσιαστικά δεν έχω να θυμάμαι - ούτε με καίει να θυμάμαι - πασχαλιές. Ο συμβολισμός όμως αυτού του απλού στιγμιότυπου δε μου διαφεύγει. Για την καλοσύνη, την αθωότητα, το διχασμό, ίσως για ό,τι θετικό σέρνω πίσω μου. Γιώργο. Δικό σου.

παιδί μου Συνείδηση

2011-04-19T23:45:00.001+01:00

Liquid Kiss, 1955, borrowed from xcitefun with thanks.

Tις τελευταίες μέρες πιαστήκαμε στο βρόχι μιας κυλιόμενης σκάλας. Καθηλωμένοι ανεβοκατεβαίνουμε, μια κίνηση επαναλαμβανόμενη αν και παραδόξως εναλλασσόμενη. Ανεβοκατεβαίνουμε, εσείς κι εγώ, μιας και πληθύναμε εδώ στο σπίτι, ανακατατάξαμε το χώρο μας, ίσως και τους εαυτούς μας, ελπίζω και τους εαυτούς μας, σ' ένα νέο κύμα αυτοανασυγκρότησης που ό,τι κι αν γίνει δε θα μας αφήσει στο πρότερο σημείο μας. Κάποτε αναγκαστικά η έλλειψη χώρου μας κόβει τα γόνατα, μπορεί και να εξουθενώνει η παρουσία του ενός πάνω στον άλλο - γύρω μου όμως βλέπω εκτάσεις να ξεδιπλώνονται, να τεντώνουμε ο καθένας τα πόδια και να φτάνουμε λίγο πιο κει.

Κι υπάρχουν φορές που η έλλειψη χώρου ανοίγει κάτι αλλιώτικες διαστάσεις, πολυτελείς διαστάσεις κελιού που διακρίνω πως μας αφήνουν περίεργα μόνους να εντρυφήσουμε μ' άνεση σε ό,τι φοβόμαστε. Σ' ό,τι απεχθανόμαστε μα χρειαζόμαστε. Σε θωρώ και διαβάζω απουσίες. Όσοι δε μπορούν, δεν έχουν τις δυνάμεις να σου δώσουν το παρών, να ξεφύγουν δηλαδή από τ' άλλο βρόχι του κυλιόμενου ολοδικού τους "εγώ-εδώ", αποχωρούν κι απαθανατίζουν στο προσωπάκι σου ένα μορφασμό απορίας. Μια γκριμάτσα που δε μετέφρασα ποτέ ως "χαμόγελο" και το ξέρεις. Άλλοι ακούνε το γέλιο σου ενώ ακούω το κλάμα σου. Αν ακούσει μια φορά τ' αφτί κλάμα παιδιού, το ξεχωρίζει μες στο σάλαγο για πάντα.

Να προσπεράσεις το ζεστό φαΐ, τον πρόχειρο ύπνο, τις πρώτες βοήθειες, τα τραγούδια, τους ασπασμούς, ακόμη και τις νουθεσίες μιας μάνας βαρετής που χρόνια πριν την έπνιξε το δίκιο. Όμως κράτα το καθρεφτάκι που σου χάρισα, όποτε θες για να κοιτάς τι έχω κοιτάξει.

Στον Ρ

ρεμπετόστυχο #1 (μπορεί και τελευταίο)

2011-04-11T22:30:00.000+01:00

Οι ρεμπετόμαγκες δανεισμένοι από την ιστοσελίδα http://www.thehydramag.com, ευχαριστούμε

[Για κιθάρα, ούτι, μπαγλαμά]

Χύθηκε η νύχτα απ' το μπουκάλι μες στα χείλη μου
Έβαψε μαύρο κατακάθι στο ποτήρι μου
Κι είπα τη μοίρα τη ρουφήχτρα να διαβάσω
Απ' το σκοτάδι το βαρύ μου να ξεθάψω
Όσα μ' αφήκες φυλαχτό
Χώμα, σκουριά και πέλαγο ανοιχτό.

Μου 'καψε η νύχτα το λαιμό
Κι έκαμε στάχτη τον καημό.

Άναψ' ο πόνος μια φωτιά πάνω στο στρώμα μου
Αποκαΐδια και καπνούς ξερνάει το στόμα μου
Σε φίλους ξέμπαρκους πουλιέται ο νισεμός
Παπόρι ξέμπαρκο κι εγώ κι ο γυρισμός
Στης πόρτας σου την κλειδωνιά
Δε μπαίνουν τα παλιά κλειδιά.

Άρπαξ' η νύχτα το λυγμό
Να της ξεφύγω δε μπορώ.

<Από το θαλασσάκι (Απρίλης 2011) χαρισμένο με βαθιά αγάπη στον παππού Ανέστη (RIP 1900-1944): ρεμπέτη, πότη, ούτι player και γοργονάνθρωπο της Μαύρης Θάλασσας. Κι ας με συγχωρέσουν όλοι οι ρεμπέτες του ντουνιά για το φτωχό μου ρεμπετόστυχο, γυμνό εδώ από μουσική αλλά με μουσική εντός μου.>

καβουρόψυχα

2011-04-04T23:07:00.001+01:00

Φωτο rights: Zen Shui for Superstock. Eυχαριστούμε

Είμαι ο Ύπνος κι έχω το Γιάννη μαζί μου. Για πόσο δεν ξέρω, πάντως τούτη τη στιγμή που σου μιλώ ο Γιάννης είναι εδώ. Ήρεμος σαν καλοταϊσμένο μωρό, καλά νανουρισμένος από τ' ανυπόμονα σημάδια εκείνης, τους θορύβους - τον αντίλαλο των τακουνιών της πάνω κάτω, πάνω κάτω, την κλαγγή των κλειδιών, τις τεντωμένες της χορδές που περιμένουν κι αυτές σε θέση ετοιμότητας τις εξηγήσεις του. Με το 'να χέρι αφημένο στο στέρνο - ενστικτώδης ασπίδα για την καρδιά.

Εδώ και καιρό στηριζόμαστε ο ένας πάνω στην πλάτη του άλλου, ανήμπορος αυτός μες στην παθολογική του υπερένταση, τη χρόνια ένταση, να στραφεί να κοιτάξει τον πιο στενό του σύμμαχο, και πολύ τον λυπόμουνα. Απόψε όμως ζητήσαμε ανακωχή - άγνωστο από ποιον ή από τι - απαιτήσαμε, τη διεκδικήσαμε, την αρπάξαμε με το ζόρι, πετάξαμε στο χώμα σφεντόνες και σφαίρες. Κι ο Γιάννης τέντωσε τα δάχτυλα προς το μέρος της Αγρύπνιας του - θα 'λεγες πως για νέο χάδι προορίζονταν, όμως εκείνα χώθηκαν στο στόμα της να το σφραγίσουν. Τόσα χρόνια διάσπαρτα ανάμεσα στην ανεργία του, την ασωτία του, τα νανουρίσματα και τ' αδειανά κρεβάτια που τον αποκοίμιζαν στεγνό και πεινασμένο. Κι άλλα τόσα ξέπνοα στην αντάρα των γοφών της Αγρύπνιας.

Ως την αποψινή ανακωχή τουλάχιστον.

Είμαι ο Ύπνος κι ο Γιάννης είναι τώρα καταδικός μου.

Ζέφυρε αργείς

2011-03-29T13:37:00.001+01:00

Εικόνα vintage γραμματόσημου courtesy
http://akphilately.blogspot.com - ευχαριστούμε

Πόσα χρόνια σε περιμένουμε, φιλικέ δυτικέ άνεμε; Ξεχαστήκαμε στο μέτρημα και στο περίμενε. Μήπως ήταν από τότε που διάβαζα bike mags, προτού να έρθει το μωρό και με πάρουν άλλοι άνεμοι - του μωρομάντηλου και της υπεύθυνης ζωής; Από τότε, αλλά ίσως κι από πιο παλιά ακόμα, τότε που οι φίλοι μου ξεσκόνιζαν το κάθισμα στο σχολικό λεωφορείο για να καθήσω δίπλα τους - προτού αποκτήσουν εκείνοι ιατρικά ιστορικά κι εγώ ποικίλα ιστορικά. Κι από τότε πιο παλιά. Που ονειρευόμουν να πετάξω με μια Zephyr - το τραγούδι δεν υπήρχε ακόμα βέβαια, οι RHCP ούτε νηπιαγωγείο δε θα 'χαν ξεκινήσει κι η μηχανή θα 'ταν μοντέλο 70ς, εγώ ωστόσο κοιμόμουνα κι ονειρευόμουνα. Αμάξια με φτερά, μαγικές μηχανές, υπόγειες προπέλλες.

Τώρα πλέον ένας αγγλοσκωτσέζος τύπος, ένας συνομήλικος ταξιδιάρης κάβουρας με μηχανή που μάλλον δε μου κάνει για μαγική, εννοεί να μου στέλνει κάτι ουδέτερα μέιλς και να με προσκαλεί out of the blue τον Οκτώβρη λέει για εκδρομή στο Route 66 που κάνει ετησίως μαζί με ομοϊδεάτες του. Καλά κρασά λέω. Εγώ εδώ ζορίζομαι να πιω ένα καφέ της προκοπής και να μοιραστώ ένα καλαμπούρι με δικό μου ομοϊδεάτη, το ρουτ εξηνταέξι μου 'λειπε. Θα στερηθεί τη συντροφιά μου ο ταξιδιάρης κάβουρας; Δεν το νομίζω, ένα σωρό ανέμελες κυρίες είν' έτοιμες κι αμπαλαρισμένες για τέτοιες διαδρομές. Κι έχουν μάλιστα ρίξει στις αποσκευές τους τη φτωχή εκείνη εντύπωση του "ασ' το σε μένα, θα σ' τον αλλάξω εγώ προτού πεις british airways". Καλά κρασά επαναλαμβάνω.

Κάτι τέτοια με κάνουν να νιώθω πιο άγρια την αποξένωση. Γιατί όμως; Ψυχολογικό αυτοσαμποτάζ; Κόπωση; Γήρας; Γνώση; Ε μάλλον. Όλα αυτά και μερικά ακόμα. Μη ξεχάσεις να βάλεις τη γνώση μπροστά μπροστά, προσφυγάκι μου. Να μην πάνε στράφι αμέτρητων χρονώνε μαθήματα και ποιος θα μας επιστρέψει τα χρεωμένα μας; Πάντως για χάρη του φίλου μπουζ ανέσυρα (προς το παρόν τουλάχιστον) τη σκουριασμένη μηχανή που 'χε βουλιάξει εδώ δίπλα κι έβαλα κάτι που δουλεύει ακόμα: ένα ταξίδι του ερημήτη. Φευ μη μας το πάρουν το ταλαίπωρο αυτό ταξίδι, για δε θα μ' άρεσε η ζωή ενός βαρβάρου. Blow on me sometime, Zεφυράκι..

Fly away on my zephyr
I feel it more than ever
And in this perfect weather
We’ll find a place together
In the water where I center my emotion
All the world can pass me by
Fly away on my zephyr
We’ll find a place together
(The Zephyr Song, RHCP - Album: Best Music for Travellers)

Kawasaki Zephyr 750cc Classic

courtesy http://www.motorcyclenews.com with thanks

Δε λέω, ωραία και κλασική η Zephyr (αν και την αποσυντονίζουν λίγο οι στροφές), θυμίζει και Ζ1 της παλιάς εποχής, όμως το δικό μου επίπεδο είναι κάπου προς τα εδώ...

κι η Ευρώπη εδώ σ' αυτό το άδειο καφενείο

2011-03-25T06:57:00.000Z

.. these cities may change

but there always remains

my obsession ..

25 Mαρτίου 1957: Με την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης από τα μέλη της ΕΚΑΧ (Βέλγιο, Γαλλία, Ιταλία, Ολλανδία, Δυτική Γερμανία και Λουξεμβούργο), ιδρύεται η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ). Αυτή η νέα Κοινή Αγορά θα επέτρεπε την ελεύθερη μετακίνηση ανθρώπων, αγαθών, υπηρεσιών, εργασιών και κεφαλαίων σύμφωνα με τα πρότυπα του Διαφωτισμού.

Είναι δύσκολο να πω με βεβαιότητα αν πενηντατέσσερα χρόνια πριν οι πεφωτισμένοι Ευρωπαίοι της ΕΚΑΧ ήταν σε θέση να προβλέψουν έστω κι ελάχιστη απ' τη μετέπειτα πορεία της "Ενωμένης Ευρώπης". Αμφιβάλλω όμως. Οι δεκαετίες αυτές περισσότερο συνέβαλαν στην έμφαση και παρόξυνση των διαφορών μας παρά στις κοινές μας αξίες κι επιδιώξεις. Τα πιο αδύναμα μέλη οικονομικά γονάτισαν. Πολιτισμικά απομονώθηκαν. Πολιτικά γελοιοποιήθηκαν. Τι ανταλλάξαμε και τι μοιραστήκαμε; Εισχωρήσαμε μουτρωμένοι σε μια ένωση με τεχνητά μοσχεύματα που εδώ και τόσα χρόνια αφήνει συστηματικά απέξω τη θετική όψη της διαφορετικότητας κι εστιάζει στις πολλαπλές ταχύτητες, την οικονομική ευρωστία και το βαθμό συγγένειας της κάθε χώρας-μέλους. Κάναμε "γάμους" στημένους εξαρχής πάνω στην ανισότητα, το συμβιβασμό και τα προγαμιαία συμβόλαια.

Ωστόσο όλοι μας θεωρούμαστε "Ευρωπαίοι". Κάποιοι βέβαια θεωρούν τους εαυτούς τους περισσότερο Ευρωπαίους από άλλους, όμως τούτο το κόμπλεξ προϋπήρχε τόσο της ΕΟΚ του '57 όσο και της σύγχρονης ΕΕ. Εμείς οι Έλληνες, ιστορικά επαγγελματίες φτωχοί συγγενείς από τη μιαν άκρη αυτού του κόσμου ως την άλλη, είμαστε μαθημένοι - για να μην πω καλύτερα εθισμένοι - στη λαδόκολλα για το φαΐ μας και την κόλλα αναφοράς για τη ζωή μας. Ο καιρός πέρασε, γέρασαν το μυαλό, η γλώσσα κι οι "προστάτες" μας, μα εμείς ακόμη αφηνόμαστε σ' αλλουνού το κουμάντο. Για όλα.

Κι εγώ μαζί εδώ στο άδειο καφενείο; Αναμφίβολα. Μια απλή Ευρωπαία (χωρίς εισαγωγικά) με ταχύτητα κάβουρα, άνευ συγγενών και στάτους, που απλώνει το βιος της από τη Μαύρη Θάλασσα ως τη Βόρεια Θάλασσα. Έτσι ήταν, έτσι παρέμεινε, έτσι θα συνεχίσει - με ή χωρίς λαδόκολλα. Εσύ όμως Ευρώπη κράτα γερά τον ταύρο απ' τα κέρατα να μη σου φύγει, ξέχνα τους μύθους κι έχε το νου σου σ' αυτό το μετασυνουσιακό χαμόγελο: προσωρινές μικροχαρές των ολυμπίων. This is eur song babe.

O Dave Gahan (των Depeche Mode φυσικά) στο remodelled Song for Europe. Bryan και Dave, ευχαριστούμε για όλη μα όλη τη μουσική.
Παπί.. πάντα με αγάπη και τις πιο ζεστές ευχές μου σ' εσένα και σ' όσους γιορτάζουν σήμερα.

για την άλλη μέρα

2011-03-20T09:35:00.002Z

Για την άσπρη μέρα που θα ξημερώσει "αύριο" - την άλλη μέρα - θα 'θελα να γράψω απόψε, Μαρίνα.. θυγατέρα κι εσύ της προκυμαίας και γενικότερα του στάσιμου ρηχού νερού. Με παροτρύνεις πίσω απ' τον ώμο μου, σχεδόν διατάζεις, να γράψω κάτι για το σώμα και το πνεύμα, το πνεύμα πριν από το σώμα, που 'χουν αράξει σ' ένα ομώνυμο σημείο αφετηρίας κι επιστροφής. Μια κακοκαιρία πέρα στ' ανοιχτά σε κρατάει δεμένη εδώ και δε σαλπάρουμε. Βολευτήκαμε στις περαδώθε τσάρκες μες στην ψιχάλα, νωχελικά καλοσωρίσαμε, μουδιασμένα ξεπροβοδίσαμε, μοιραζόμαστε πασατέμπο με τα περιστέρια. Ύστερα γυρνάμε σπίτι αργά, μ' ένα μονάχο πανοφώρι και δυό τσιγάρα μεταξύ μας.

Ζεσταίνοντας τσάι μονολογείς πως είναι ο ίδιος παραμύθος σ' αθόρυβη παραλλαγή κάθε σούρουπο, Μαρίνα. Ένα νεύμα σου απαιτεί εξηγήσεις κι εμένα οι εξηγήσεις δε μου περισσεύουν. Ο κόσμος που γνωρίζαμε θάβεται κάτω από λάσπη, βουλιάζει σε κινούμενη άμμο, εύκολα μηδενίζεις μα πολύ δύσκολα ξαναχτίζεις. Αμετανόητος κι αδιάκοπος ο πόλεμος στον τόπο μας - και σ' εκείνον και στον άλλο τόπο το ίδιο - πόλεμος όμοιος με ταινία μεγάλου μήκους, με κακό σενάριο, φτωχά σκηνικά κι αμέτρητους άμαχους κομπάρσους. Κάναμε καινούργιους εχθρούς, χάσαμε φίλους παλιούς. Κι η δική σου καρδιά μια εμπόλεμη ζώνη. Κοχλάζει το νερό, είναι θαρρώ μεγάλη τύχη που μοιραζόμαστε ακόμα τσάι, πανοφώρι, λίγο καπνό και πασατέμπο.

Γράψε μου λες επίμονα - φτιάξ' το σα μαθηματική εξίσωση αν αγαπάς - για τους καλούς και τους κακούς και τους ουδέτερους. Μα είν' αργά για Ιστορία, Μαρινούλα, πολύ αργά για τις πυξίδες μας και τους καιρούς που 'χαμε κάπου να πατήσουμε, να μετρηθούμε και να ζυγιστούμε. Τώρα ποιος κάθεται να σκαρώσει ένα κεφάλαιο Ιστορίας, οι παρεξηγημένοι μας έχουν απομείνει μόνο - εσύ κι εγώ ανάμεσά τους μην το ξεχνάς - κανείς ποτέ δεν έχει γράψει έντιμα γι' αυτούς, είναι πολλοί κι οι ιστορίες τους λαθραίες.

Γι' αυτό μονάχα για το σώμα και το πνεύμα - για το πνεύμα πολύ πριν απ' το σώμα - που 'χουν αράξει στην προκυμαία αντέχω να γράψω. Για το δελτίο καιρού κι ένα μοτίβο μιας άλλης μέρας που ίσως, ποιος ξέρει, εσένα κάποιοι να ξεπροβοδίζουν ή να καλοσωρίζουν - καλοί, κακοί, ελπίζω όχι ουδέτεροι, και να 'ναι η βάρκα στεγανή, Μαρίνα.

τρέχουμε άδειοι (ωδή στο στεγνό)

2011-03-13T22:29:00.000Z

Πίσω από σένα τρέχω εγώ, πίσω από μένα κάποιοι άλλοι. Μεγαλώνουν οι δρασκελιές αλλά μαζί κι οι αποστάσεις. Η κάθε αυγή μια αδιάκοπη συνέχεια της περασμένης νύχτας, στα βλέφαρά σου αραγμένη με θράσος η κούραση. Κοβόμαστε και μοιραζόμαστε στα χίλια - αντί δώρου ζωής. Συνεχίζουμε να τρέχουμε και τρέχουμε άδειοι.
Δεν έχω τίποτ' άλλο να δώσω μου λες, τίποτ' άλλο πια από μένα σ' αυτούς τους ανθρώπους. Και μονομιάς με τούτες τις λέξεις γίνονται όλοι τους μια μάζα συμπαγής που σου κάθεται στο λαιμό και στο σβέρκο. Όμως κάπου, κάπως, εξακολουθείς να βρίσκεις κάτι να δώσεις και δίνεις. Στον καθένα απ' αυτούς τους ανθρώπους που σε κοιτάζουν και περιμένουν. Που περιμένουν κι επιμένουν.
Μ' αγκαλιάζεις φευγαλέα σ' ένδειξη κατανόησης κι εκτίμησης. Είναι μια ξύλινη αγκαλιά, γωνιώδης μαζί κι αγωνιώδης, φιλική αλλά κι απόμακρη. Δεν έχω τρόπο να την αφομοιώσω τούτη την αγκύλη - ούτε να με ζεστάνει μπορεί μα ούτε να τη ζεστάνω, μοναχά σε μια περίπτυξη με τον κόπο του δρομέα αφήνομαι κι έπειτα, ακολουθώντας το ρυθμό μιας εύθραυστης στιγμής, συντρέχω.
Τρέχεις άδειος, σου λέω. Με κοιτάς και συμφωνείς. Το μόνο που 'χουμε μάθει να κάνουμε καλά είναι να τρέχουμε άδειοι τρέχοντας μόνοι.

roaming (παρέα με τον David)

2011-03-09T21:43:00.004Z

Vintage photo: Motorcycles waiting to be loaded onto a ferry.

Liverpool, UK - June 1955

Τώρα που το όνειρο έγινε ψυχρή πραγματικότητα

κι έπεσε προβολέας σε κάτι απόκρημνες γωνιές μιας αλλοτινής καρδιάς

αναλογίζομαι πόσο καιρό περιπλανιέμαι μόνος.

Μοιράστηκα την τελευταία μου μπουκιά, την τελευταία μου γουλιά με κάποιους άγνωστους. Ανταλλάξαμε λίγες λέξεις, λιγοστοί συνάντησαν το βλέμμα μου.

Αναρωτήθηκα πόσο μακριά βρισκόμουνα. Και πώς θα ξέφευγα απ' την πλεκτάνη της συνήθειας.

Τούτες οι μέρες έχουν όλες το ίδιο όνομα. Τούτες τις μέρες μοιάζει ατέλειωτος ο δρόμος που με κρατάει μακριά.

Θα 'θελα απόψε να μοιραζόμασταν εκείνη τη μπουκιά

να 'πινα απ' το ποτήρι σου, να χανόμουν κάτω απ' το πάπλωμά σου.

Στο κατώφλι στέκεται πάντα ο ίδιος άγγελος κι έχω την αίσθηση πως ξέρει για μένα.

Μ' αγκαλιάζει σφιχτά το βάσανο της περιπλάνησης.

Θέλω να 'ρθω σπίτι μα δεν ξέρω το δρόμο.

Από το θαλασσάκι στο θαλασσάκι - αφέθηκε πρώτη φορά στο Βόσπορο στις 23 Νοεμβρίου 2006. Τhe man who sold the world του αγαπημένου Bowie από παλιές κακές εφηβικές εποχές.

o ψίχουλας, η ψυχοτέτοια και το ψύχος

2011-03-02T22:38:00.002Z

Art © Alberto Ruggieri/Illustration Works/Corbis

Θα 'ταν άδικο να πεις πως ήταν οι επαγγελματικές της αρχές που την έκαναν να φρενάρει απότομα μπροστά στην ταμπέλα του "ψυχάκια". Τουλάχιστον δεν ήταν μόνο η συναίσθηση του ρόλου της που ακαριαία απέρριπτε μια τέτοια πρόχειρη κι άκομψη ετικέτα. Χώρια το άδικη. Ποιος αποκαλεί τον άλλο ψυχάκια και νιώθει την παραμικρή ικανοποίηση; Μα ούτε κείνο το γλυκύβραστο "ψυχούλα" ταίριαζε εδώ - κι ούτε άλλωστε τη χρησιμοποιούσε η ίδια τούτη την παραφθαρμένη λέξη που μύριζε υπεροψία. Στάθηκε στιγμιαία στη δικιά της ανάγκη να δώσει ένα τίτλο που να τον περιγράφει όσο γινόταν πιο στενά, ένα και μοναδικό όρο που τραβάς από κάτω του μια μολυβιά, κάτι σαν επίθεση ενάντια στο αφηρημένο. Γιατί τόση ανάγκη να τα βάλει σήμερα με τις λέξεις; Και τι σημασία είχαν οι δικοί της τίτλοι, πώς θα βοηθούσαν να διαλυθεί λιγάκι η ομίχλη που τον τύλιγε; Ανοιχτό μυαλό. Ανοιχτή καρδιά. Ανοιχτά αφτιά. Πολύ ανοιχτή για το καλό σου, μωρό. Κλειστό παράθυρο. Λογαριασμός κλειστός. Προχώρα.

Η θερμοκρασία στο δωμάτιο είχε κατέβει αισθητά, κι ήταν μάλλον η αύρα του που την έριχνε παρά o παλιός λέβητας. Πρόσεχε πάντα πώς η αύρα των ανθρώπων ανεβοκατέβαζε τη θέρμανση του χώρου και πόσο η ίδια δε συμμετείχε σ' ετούτες τις θερμικές μεταβολές. Δύσκολο; Μάλλον εύκολο. Αλίμονο αν την έπαιρνε παραμάζωμα το κάθε ενεργειακό δράμα που τύχαινε να βρεθεί απέναντί της. Ούτε ζέστη ούτε κρύο δηλαδή; Άδικο κι αυτό σαν το "ψυχάκιας", άνοστο σαν την "ψυχούλα". Ψίχουλο! Επιτέλους η λέξη! Ναι ναι, ψίχουλο. Ένας ψίχουλας. Τι σημαίνει; Λιγοστός; Βορά πουλιών; Σημαντικός; Ασήμαντος; Aόρατος; Που να με πάρει.. παλεύω με τις λέξεις και μου διαφεύγουν τα λόγια, δεν ακούω τίποτα τώρα, δεν τον ακούω τι μου λέει διάολε, έχουν κολλήσει τα πόδια μου σαν της μύγας πάνω στη σαγήνη του όρου και δε μπορώ να κουνηθώ.

Σαν από ύπνωση τέντωσε στο τέλος ένα μουδιασμένο χέρι στο κενό κι άρπαξε την τελευταία του φράση προτού προλάβει να πέσει. Έχεις δει μάνα να εγκαταλείπει τα παιδιά της; Να διαχωρίζει, να χωρίζει τα παιδιά της; Να γυρίζει την πλάτη και να την κάνει μέρα μεσημέρι;

Πρόσεξε τα μάτια του που 'χαν αποκτήσει μια σχεδόν ημίρρευστη διάσταση. Εξέτασε την πιθανότητα κλασικής αυτολύπησης, αυτού του γλυκερού χαπιού που ακυρώνει την προσωπική ευθύνη απέναντι στην εδώ στιγμή, της βουτιάς στην ιστορία κάποιου άλλου που διαβάσαμε στο πόδι απλουστευμένη σε περικοπή. Συμπόνια αποζητούσε η ψυχρή του αύρα, την κατανόηση ενός άγνωστου τυχαίου ακροατή; Να τη δει να σοκάρεται; Να γοητεύεται; Ν' απογοητεύεται έστω. Γυναίκα δεν είναι; Για να σε δω.. παραξενεύτηκες μωρή; Για κοίταξέ με. Εδωπέρα κοίτα.

Τον λυπήθηκε να του ομολογήσει πως οι οχτώ στις δέκα ιστορίες έχουν μια μάνα που εγκαταλείπει, όχι που εγκαταλείπεται. Πως έχει γίνει ψωμοτύρι το φορτίο του ορφανεμένου από ψυχροαίματη εγκατάλειψη. Ναι η καθεμιά ιστορία είναι ξεχωριστή. Μα όλες τους απαράλλαχτες, με το ίδιο κενό, την ίδια απορία, το ίδιο βλέμμα, την ίδια αντιπάθεια. Θέλω μια φωνή να μιλήσει στην ψυχή μου. Όχι να μ' ακούσει, ούτε να με νιώσει. Να μου μιλήσει θέλω και να με πείσει ότι θα μείνει ενώ εγώ της ετοιμάζω τις βαλίτσες. Καταλαβαίνεις.

Λιγοστός; Βορά πουλιών; Σημαντικόςασήμαντοςαόρατος; Αόριστος. Ο ψίχουλας απ' τον ταβά του κουλουρά. Ας ανεβάσω λίγο το θερμοστάτη.

βήχος πλάγιος βαρύς και νέτος

2011-02-25T22:59:00.004Z

'ντάξει, δεν είμαστε ακριβώς βυζαντινολάτρες εδώ στο ρουτς (παρά τα μικρασιάτικα ντηπ ρουτς) - ρεμπετολάτρες όμως ναι, ταξιμολάτρες στα σίγουρα, και για να ξορκίσω το κακό που με βρήκε εδώ ίσα στο στέρνο είπα ν' ανεβάσω Γιωργάκη Τσιμπίδη απόψε. Να με πετάξει κι ως την Ικαρία που δεν έχω πάει αλλά ονειρεύομαι να επισκεφτώ κάποτε και να κάνω ταβανοθεραπεία με την άνεσή μου. Και να 'ναι το φεγγάρι μόνιμα κολλημένο στο ταβάνι μου. 'Ετσι.

Είναι μέρες τώρα που το παλεύω να γράψω να ξεσκάσω, από την Τρίτη υποτίθεται πως είμαι με άδεια αλλά έμφαση ξανά στο "άδεια", τίποτα δεν πρόλαβα να κάνω πέρα απ' το ν' αρρωστήσω εξακολουθώντας να τρέχω με εντυπώσεις χρησιμότητας υπό μάλης, ο ρεμάλης.

Κι ήταν που λες να γράψω για τον Τομ που είδαμε κανα δυό μέρες στις αρχές της εβδομάδας, εκείνο το πανύψηλο τρυφερό αγόρι με την εικοσιπεντάχρονη αγαπημένη. Εικοσιέξι πήγε τώρα εκείνη, τα δεκαεφτά δεν τα 'χει κλείσει ακόμα ο Τομ, κι έχει ο ταλαίπωρος ραγίσει σα στεγνό κλαράκι στο βοριά. Πέρα δώθε τον ταλάνιζε με μηνύματα εξ αγχιστείας κι εκείνος αναβόσβηνε τσιγάρα έξω στον κήπο μου - είχε φτάσει η Τρίτη κι εκείνος πλάνταζε, δεν τον χώραγε το σπίτι, κι ας είχε να τον πιλατεύουν τα δυό αγαπημένα του φιλαράκια που έδωσαν πραγματικό ρεσιτάλ αντρικής αλληλεγγύης. Είδες που δεν έχει η μαμά-Ελλάς κοπιραϊτ στο ντέρτι; Μάτωσε η καρδιά μου, δεν το 'χα σε τίποτα να τον οδηγήσω μες στα μαύρα μεσάνυχτα έξω απ' το σπίτι της (τους) σαν έξτρα σκηνή από ταινία του Φούντα, όμως εκείνος με σταμάτησε γιατί δε θα του άνοιγε λέει. Κακούργα κοινωνία. Κακούργο, ιδιοτελές, συναισθηματικά ευνουχισμένο θηλυκό. Βαϊ βαϊ, που θα 'λεγε κι η γιαγιά μου. Ας είναι. Τέλος καλό, όλα ρηχά.

Κακούργα κοινωνία ιντήντ. Κάθε πρωί και μια καινούργια φτυαριά άκρας βίας κι ακρότητας. Πού να πρωτοκοιτάξεις, πού να στρέψεις το βλέμμα σου να καθαρίσει λίγο. Με βία κι εγώ σέρνομαι κι ανοίγω τα μέιλς της δουλειάς. Ναι, ομολογώ πως το κάνω κι αυτό εν καιρώ "άδειας". Θέλω να κουρνιάσω κάπου βαθιά και το μυαλό μου να παίζει όλο ταξίμια - ταξίμια νότια, ταξίμια βόρεια, να σολάρουν οι καλύτεροι βιρτουόζοι με ούτι, μπουζούκι, μπαγλαμά και στρατοκαστερ μόνο για πάρτη μου. Κι εγώ να χαζεύω το ταβάνι με το φεγγάρι, να ονειρεύομαι με την πλάτη κολλημένη σ' ακρογιάλι της Ικαρίας - ακρογιάλι να 'ναι τελοσπάντων κι ας πέφτει και βροχή δεν τρέχει τίποτα.

Ξες..οι αντιβιώσεις μπορεί να μην πιάνουν το βήχο, οι παρακλήσεις προς το φεγγάρι το ίδιο, όμως ένα ταξίμι σένιο πάντα τον πιάνει τον ήχο, παναθεματο. Τσιμπίδη respect mate.

Να.. ένα τέτοιο "άκρο" είχα κατά νου.

ποιος σε κρατάει

2011-02-19T00:15:00.001Z

Το ίδιο ερώτημα τέσσερα, δεκατέσσερα, πολλές-δεκάδες-τέσσερα έτη μετά. Εσένα λέω, μικρέ πλανόδιε. Ποιος σε κρατάει. Εσένα που κρατάς και καρδιοχτυπάς, κάθε χτύπος και χρόνος, κάθε καημός και μένετε αγκαλιά εσύ και το λιμάνι. Απλώνεις χέρια να πιαστούν οι αιθεροvamos. Απλώνεις καθαρά ρουχαλάκια να σκουπίζουν τις μπότες πεζοπορίας. Τι 'πες; Σ' ενοχλεί πλέον ο ρόλος του σταθεροποιητή; Έγκαιρα σ' ενόχλησε! Αλλά να σου πω.. είναι καλύτερος ενίοτε από το ρόλο του ποιητή - με πιότερη μακροβιότητα ειδικά σε περιόδους μικροβιότητας. Σε χτυπάει στα μάγουλα η αλήθεια σαν κρύος αέρας, φιλικά σκαμπίλια ζωής είναι, μην τα βάζεις με σένα. Όλα θα περάσουν, μερικά ούτε που θα μας κοιτάξουν κατάματα, κι εκατόν τέσσερα έτη μετά εδώ θα 'ναι η σκόνη μας να μας χασκογελάει. Ξες γιατί σ' τα λέω. Κάποιο κίνητρο έχω. Σε σαμποτάρεις τόσο άγρια. Είσαι τόσο emotionally incorrect παιδί μου. Αντιπαθώ να σε βλέπω με το δισκάκι μες τους δρόμους τα χαράματα, μικρέ πλανόδιε. Για κοίταξέ με καλά.. δε θα μας πνίξουν εμάς τα χλιαρά ζουμιά, το δίκιο κι οι ανοιχτές θάλασσες αν είναι θα μας πνίξουν. Ανάδελφη ψυχή ηρέμησε και δε σου βάζω δύσκολα - άμα σου χτύπαγε το τζάμι απόψε κιόλας κάποιο χέρι, πού θα τρύπωνες να χαθείς;
Ρητορικό μονάχα είναι και τούτο το ερώτημα.

	Athlete - Wild Wolves .mp3

	Found at bee mp3 search engine

ράφι με θέα

2011-02-13T21:34:00.001Z

Τον παρατηρώ που κατηφορίζει το δρόμο που γίνεται πεζόδρομος τα σαββατοκύριακα - ο ώμος του σχεδόν κολλημένος πάνω στου πατέρα του, ήδη μερικά εκατοστά πιο ψηλός, στητός μ' ένα καρό πουκάμισο πάνω απ' το φανελάκι όπως προστάζει ο νόμος της ηλικίας, χωρίς σακάκι τούτο το ήπιο, στεγνό απόγευμα. Κάμποσα βήματα πιο πίσω εγώ όπως παλιά - μόνο που τότε τον κρατούσα από το χέρι - μα δε με νοιάζει, δεν επιταχύνω το βήμα μου γιατί γουστάρω να τον βλέπω που ρίχνει αόριστες ματιές προς τα πίσω. Γουστάρω που τον βλέπω να σιγοντάρει τον πατέρα του στο βάδισμα, δυό άντρες που τους ενώνει το αίμα παρά η στόφα να φεύγουν μαζί μπροστά. Υποθέτω πως θα μπορούσες να το δεις και σαν επίτευγμα. Τον δικαιολογώ που προπορεύεται μα συγκεντρώνω όλες μου τις δυνάμεις και κάνω την ευχή να γίνει από κείνους που περπατάνε δίπλα. Ξέρεις.. από κείνους που έμφυτα συντονίζονται. Αμυδρά φαντάζομαι πως ίσως και να γίνει.

Αρκετές φορές σήμερα τον έπιασα να χορεύει το βλέμμα του πάνω μου, ν' ακούει προσεχτικά τι λέω, να μας κοιτάζει χωριστά και ταυτόχρονα - δίχως περιέργεια, με κάτι σχεδόν σαν δέος, ένα είδος σεβασμού που δεν απευθυνόταν σε κανέναν από τους δύο αλλά σε κάτι τρίτο, μεγαλύτερο απ' όλους μας. Ξέρει - δεν ξέρει, υποψιάζεται - πως μέσα μου κουρνιάζει ακόμα ένα παιδί με πληγιασμένα γόνατα και δερματάκι υπερβολικά λεπτό. Πώς άραγε το κανακεύεις τούτο το κρυφό παιδί, πώς πλησιάζεις και μιλάς στη γυναίκα που 'χει αράξει στο ψηλό ράφι, πώς προφταίνεις την κόρη με τα καρούλια στα πόδια, άσε το άλλο το περίεργο: την εργαζόμενη που γίνεται κομμάτια για κάποιους άγνωστους. Κι αυτή τη μάνα; Αυτή δε σταματάς ποτέ να τη διδάσκεις πώς να 'ναι μάνα.

Ίσως αυτό λοιπόν να βλέπω μέσα σ' αυτές τις δυό στάλες του Αιγαίου που πέφτουν πάνω μου: μια άγουρη επίγνωση των πολλαπλών εαυτών ενός απλού ανθρώπου. Των επιλογών που τόσο συχνά μας επιλέγουν. Και την κοινή, μυστήρια γλώσσα που ενώνει διάσπαρτα μέλη κάτω από μια ψυχή.

Σ' αυτό το ράφι που κάθεται και πιάνει σκόνη η γυναίκα σκαρφαλώνουν συχνά κι οι υπόλοιποι - καθένας ξεχωριστά ή όλοι μαζί. Όχι φυσικά σαν ένδειξη αποχής ή αποστασιοποίησης, αλλά από γνήσια αλληλεγγύη. Γι' ανάπαυλα, ανασυγκρότηση και μια καλύτερη θέα. Και ειλικρινά το πιστεύω πως κάποτε τούτος εδώ ο νεαρός με το καρό πουκάμισο-παντιέρα μπρος στην ψύχρα του Φλεβάρη θα θυμάται πως τίποτε παραπάνω δεν είναι το ράφι παρά μια προέκταση του σπιτιού.

No limit to mine.

	James Blake - Limit To Your Love .mp3

	Found at bee mp3 search engine

aquarian moon

2011-02-06T09:19:00.000Z

Φίλησέ με και μη φοβάσαι. Έλα τώρα, μην κοιτάς κάτω, oύτε πλάγια, δεν έχει τίποτα πίσω - άσε να δεις τι θα γίνει αν με φιλήσεις δίχως φόβο. Ανοιχτά τα ματάκια κράτα για να περάσει το φιλί κι από κει - και κοίτα εδώ, ακούμπα εδώ, το στέρνο μου χάσκει για να χωρέσει το βαρύ σου κεφάλι, η παλάμη μου κίνησε να μετρά τη ραχοκοκκαλιά και γέμισε κοχύλια. Διψασμένο πουλί της ερήμου, ποιες αγάπες του κόσμου βαραίνουν τα φτερά σου και δεν έχει χώρο να καθήσω κι εγώ, μικρέ Διογένη, βλαστέ των ιδανικών, ιδανικό παιδί. Φίλησέ με και δες αν πέφτεις, σε ποιο κενό πέφτεις - και τι είναι εντέλει το κενό, μια παλιά τρύπα από σφαίρα απ' όπου μπορούμε ακόμα να κοιτάμε το φεγγάρι τις ξάστερες νύχτες. Θα στρίψουμε μαζί ένα τσιγάρο στα μαρμάρινα σκαλάκια της αυλής, τα μαλλιά και το χνότο μας θα μυρίζουν αποκαΐδια του Αη Γιάννη, μούστο από δίπλα, υπόσχεση θα μυρίζουν πως δε θα σ' άφηνα ποτέ να πέσεις - μα σένα σε τρώει το άγχος της μυρουδιάς κι αν θ' αγαπιέσαι αύριο κοιτώντας μέσα και πέρα, χώνοντας αμήχανα τα δάχτυλα στις τρύπες του τοίχου που 'χει σωθεί από εμφύλιες συμπλοκές. Αυτός ο τοίχος, μικρό μου, με το φεγγίτη που μας φιλτράρει τον ήλιο και που ιδρώνει στο κρύο.. αυτός μoνάχα να 'πεφτε να με φιλούσες.

Ευχαριστώ τον Osunlade για τη σταθερή μουσική έμπνευση. Χαρισμένος ο μικρός υδροχοϊκός παραμύθος στο Λιανίκι, στον Γκάρεθ, Ελένη, Πάτρικ, στον πρώην σύζυγο, θεία Μαρία, στην ψυχή του θείου Γιάννη, στο νεαρό Owen, Μιχάλη, στη μάνα μου και βέβαια στο δικό μου aquarian moon. Αν παρέλειψα κάποιο νερουλά της ζωής μου είναι άθελά μου. Flow on

ποτάμι ανάμεσα

2011-01-29T14:08:00.003Z

Φωτο: River Tay, Scotland από το thalassaki στις 26.08.2007

Αν θυμάμαι καλά είχα ξαναγράψει κάτι κάποτε με παρόμοιο τίτλο. Υποθέτω ότι κάποιο ποτάμι εξακολουθεί να παραμένει ανάμεσα, κι άλλωστε ποτέ δε βλάπτει μια επανάληψη. Επιβλητικός κι ωραίος ο ποταμός Tay, μ' είχε διχάσει όμως από τότε με τη φανερή του ορμητικότητα και την υπόγεια σκοτεινιά. Όσα φράγματα κι αν του 'στηναν, αυτός θα παρέμενε αυθεντικός. Κι εγώ έπρεπε πια να μάθω πως ήταν άσκοπο ν' αναζητώ φιλικούς ποταμούς.

Για τους Breed 77, τα παιδιά από το Γιβλαρτάρ, τι μπορώ να πω - τους είχα ακούσει καναδυό χρόνια πριν στο ραδιόφωνο και μου είχαν κάνει τρομερή εντύπωση. Σήμερα όμως έπεσε στα χέρια μου, εντελώς τυχαία, μια συλλογή από κομμάτια νέων και λιγότερο γνωστών ροκ και μέταλ σχημάτων, και τους βρήκα εκεί μέσα στο εξαίρετο αυτό κομμάτι. Να λοιπόν που βρήκε ένα μουσικό πανωφόρι ο Tay - από μένα τουλάχιστον. Δεν έχω ξαναπάει να τον συναντήσω από τότε - περιορίστηκαν τόσο ο χρόνος όσο κι η ενέργεια - όμως τον σκέφτομαι συχνά. Και ίσως μια μικρή του φλέβα να χτυπάει ακόμη μέσα μου οδεύοντας προς τη θάλασσα.

Το River των σέβεν-σέβεν το χαρίζω στους φίλους αυτού του είδους μουσικής, αλλά και σ' όσους κολυμπούν κόντρα σ' οποιοδήποτε ρεύμα. Σ' εσένα που κολυμπάς αλλά ποτέ δε φτάνεις στην απέναντι όχθη. Κι εσένα που 'χεις ξεχάσει πώς να κολυμπάς προς το μέρος της.
Στον αεικίνητο ποταμό που ποτέ δεν παραμένει ο ίδιος.

Άντε και στη δίψα που την παίρνει στ' όνειρό μου το ποτάμι.

When do I learn how to feel without bleedin'..?

η ανάγκη

2011-01-23T13:28:00.002Z

"..κι οι δικές σου προσωπικές ανάγκες..; Πώς τις συνδυάζεις αυτό τον καιρό;"

Το κορίτσι απέναντί μου έστριψε το αστραφτερό διαμάντι του αρραβώνα της γύρω από το δάχτυλο - πιότερο λόγω της νεόκοπης επισημοποίησης παρά της νευρικότητας - εστιάζοντας πάνω μου το βλέμμα μιας καλοκάγαθης, ικανοποιημένης, νεαρής αγελάδας. Ήταν περασμένες έξι, είχα τελειώσει άρον άρον απ' τη δουλειά για να βρίσκομαι εκεί, κι η κούρασή μου μαζευόταν με ταχύτητα απ' τον αυχένα και κάτω. Τι ν' απαντήσω; Τι ν' απαντήσω για να τελειώνουμε, να τη βοηθήσω να γράψει την αναφορά της, να μην τη στενοχωρέσω πάνω στη χαρά του φρεσκοφορεμένου διαμαντιού. Και προπαντός για να πω την αλήθεια, μια αλήθεια τελοσπάντων που να στρώνει γύρω απ' τις πτυχές του τσαλακωμένου μου εαυτού.

Οι προσωπικές ανάγκες μετριάζονται όταν υπάρχουν άλλες, πιο επείγουσες - της απάντησα κι οι επόμενες ερωτήσεις έμοιαζαν να πέφτουν σαν τη βροχή στο παρμπρίζ μου το σούρουπο, όταν τελειώνω απ' τη δουλειά και εισχωρώ από το πλάι μες στην τρελή κίνηση εκείνης της ώρας. Θα μπορούσα να της κάνω μια γρήγορη διάλεξη περί άγχους κι ευημερίας, περί ευθύνης ή φυγόπονης λειτουργίας. Για τις μικρές μου άγκυρες που περιμένουν καρτερικά τα βράδυα να ξαναπιάσουν δουλειά, για το ότι μοιάζει το τσαλακωμένο μου εντός όλο και πιότερο μ' εκείνου. Ήταν πολλά που ήθελα να πω, μα τη λυπήθηκα.

Κι ένιωσα - μέσα στα λίγα δευτερόλεπτα σιγής για να συγκεντρωθώ - πως η ανάγκη είναι μια εύπλαστη όσο κι εύθραυστη μπάλα στα χέρια ενός μικρού φτωχού, ένας βώλος που καταπίνεις για να κυκλοφορεί στο αίμα σου, ένα μπαλόνι που σε σηκώνει ψηλά για να σ' αφήσει. Ένα τσαφ, μια ιδεατή αγκαλιά, ρυθμική ανάσα πίσω απ' το αφτί σου, μια συνομιλία στα σκοτεινά όπου κυριαρχούν οι παύσεις παρά οι λέξεις.

Ναι κάτι θέλω, κάποιαν ανάγκη νοσηλεύω, μα για να πω την αλήθεια μου την έχω λησμονήσει. Μου χαμογέλασε σαν έφηβη κι είδα στ' αγελαδινά της μάτια μια σκιά κατανόησης που ερχόταν από το μέλλον, από πολύ μακριά, σχεδόν όχι δικιά της μα και δικιά της.

"Έχω πιστεύω αρκετό υλικό για να ετοιμάσω την αναφορά μου," αποκρίθηκε μ' ευγένεια και μου άπλωσε μια παλάμη χαλαρή, παιδική - όχι τη διαμαντένια. Η χειραψία χώρισε τους κόσμους μας ξανά - έφυγα εγώ πίσω στο δικό μου κι εκείνη σ' έναν άλλον, ανώδυνο, που οι ανθρώπινες ανάγκες αποτυπώνονται σε πλαίσια αναφορών. Μα η σκιά από το μέλλον, καλεσμένη απ' τη χροιά της παύσης, κοντοστάθηκε.

I'm not trapped in a box

so I am glancing at rocks

I' m dancing off docks

Since this stance began

that’s where I am.

φώτα πέφτουν

2011-01-15T01:19:00.002Z

Photo copyright: Michael Llewellyn - with thanks

Εδώ και μήνες, ίσως και χρόνια, πέφτουν τα φώτα με αυξανόμενη ένταση, όμως εγώ το πήρα είδηση αργά. Ή έτσι το νιώθω τουλάχιστον. Σταδιακά κάτι εκτυφλωτικές ακτίνες άρχισαν να ξεπετάγονται απ' το πουθενά και να τρυπώνουν σε σημεία που 'χα ξεχάσει ότι υπήρχαν. Θορυβήθηκα στην αρχή. Άρχισα να ρίχνω κλεφτές ματιές στον καθρέφτη μήπως και διακρίνω τι άλλαξε. Μάνα, τι έχω πάθει - καιγόμουν να τη ρωτήσω, να την πιέσω να πιέσει τον εαυτό της μέσα στο λήθαργο να θυμηθεί και να μου πει. Τι έχει αλλάξει. Κουράστηκα βλέπεις τη ζωή μου να κοιτώ με απορία, όπως έλεγε κι ο αγαπητός Λογαρίδης, κι αυτά τα φώτα που ολοένα πέφτουν είναι κάτι σα σινιάλο επιστροφής από ταξίδι που 'χα σχεδόν ξεχάσει πώς ξεκίνησε. Τι ήταν που με παρακίνησε; Με μάτια συνηθισμένα ν' ανασκαλεύουν ατόφια ψέματα και μισές αλήθειες στα σκοτεινά και στο ημίφως, ο προβολέας πάνω μου έγινε ανησυχητικός. Φλούδες του εαυτού σαν από κομμένο κρεμμύδι εκτέθηκαν μπροστά μου, αναγκαία όσο και περιττά κομμάτια του όλου. Πού σταματάει η αποφλοίωση του αυτοεξόριστου;

Κι έτσι όπως πέφτει το φως γεννάει άλλες σκιές, θάβει παράμερα άλλες αλήθειες και ψέματα που θα μείνουν εκεί να τ' ανασύρεις αργότερα, όταν θα 'χεις ξεχάσει τι ήταν που σε παρακίνησε κι έστριψες προς τα 'κει αντί προς τα 'δω, να τ' ανασύρεις σαν χαμένα ρούχα που κρατάνε ακόμα την οσμή της σάρκας και του δρόμου. Ως τότε βέβαια δε θα 'χει απομείνει κανείς που να σε ξέρει για να ρωτήσεις τι έχει αλλάξει. Κι ακριβώς αυτό - το ρεύμα που θα μένει αντίθετο, οι φλούδες που ποτέ δεν ξαναφτιάχνουν το κρεμμύδι - είναι που εννοούσα όταν σου 'λεγα τους καθρέφτες πρόσεχε.

in and outta here: (αδι)έξοδοι κινδύνου

2011-01-09T20:59:00.002Z

Photo sourced at http://lambandserpent.tumblr.com with thanks.

Η αλήθεια είναι ότι σκεφτόμουν την απόδραση εδώ και κάμποσο καιρό - σίγουρα όμως το ικανότερο ποσοστό ακέραιας ενέργειας που μου 'χει απομείνει, με το που μπήκε η νέα χρονιά, διοχετεύτηκε στο να πάρει σάρκα και οστά το outta here. Διαφορετική βέβαια η δική μου περίπτωση σε σύγκριση με της μικρής Ολλανδέζας, έχοντας πια ξεμακρύνει αρκετά από τα αισθηματικής φύσεως outta here κι εγκαταλείποντας βδέλλες, τσιμπούρια, πυροτεχνήματα και τουρίστες σε άλλες στρατόσφαιρες. Πάντως από κάπου είχα ανάγκη να την κάνω κι εγώ ο πρόσφυγας. Από το πιο βαμπιρικό σημείο του ορίζοντά μου: την τωρινή δουλειά μου.

Ξέρεις πώς είναι. Προτού καλά καλά ξεκινήσεις σ' έναν καινούργιο εργασιακό χώρο, τα σωθικά σου πρώτα, πολύ νωρίτερα απ' το μυαλό, έχουν κρούσει όχι κώδωνες αλλά νταούλια για το τι πιθανότατα έπεται. Εσύ όμως σαν πλάσμα της "λογικής" σκέφτεσαι πως αποκλείεται, λάθος θα κάνει το στομάχι, πολλά νεύρα βαράνε εκεί κι αναγκαστικά χάνεται η ένταση των κρουστών.

Βασανίστηκα πολύ έναν ολάκερο χρόνο στην πιο πρόσφατη κλινική - αυτό δεν είχε φυσικά να κάνει με την ίδια την αρρώστια και ουδέποτε με τους ασθενείς. Όμως ο σαδισμός ενός συστήματος παραμένει σαδισμός, ιδιαίτερα όταν o τροχός αυτού του συστήματος έχει περάσει από σαράντα κύματα κι εδώ και κάμποσα χρόνια έχει μεταλλαχθεί σ' ένα στυγνό, δύσπεπτο καπιταλιστικό μοντέλο.

Κι έτσι είπα να κάνω ντου. Ως τα τέλη του άλλου μήνα λοιπόν, κι ευνοϊκού ανέμου θέλοντος, βάζουμε μπρος για νέα κλινική και νέους πόνους. Αν τώρα πεις ότι κάποιοι από μάς πάντα θα βασανίζονται όπου κι αν βρίσκονται, ό,τι κι αν κάνουν, δε θα 'χεις άδικο. Μόνο που υπάρχουν πολυποίκιλες μορφές και κλίμακες βαρβαρότητας. Στην εξτρήμ ψυχολογική καταπίεση - ακριβώς όπως και στη σωματική κακοποίηση - θα λέμε πάντα Όχι.

Και η μικρή Ολλανδέζα που είναι πιο κοντά στα γούστα του νεαρού μου παρά στα δικά μου; Μια χαρά - και όμορφη κοπελίτσα είναι, και καλή φωνούλα έχει, και μου θυμίζει τα disco νιάτα μου. Έχω κάποια χρόνια να χορέψω, μα το outta here με κάνει να θέλω.
Κι εσένα σε φαντάζομαι να χορεύεις.

αυτός που πάει

2010-12-31T22:52:00.002Z

... παίρνει μαζί του μια απ' τις πιο δύσβατες χρονιές που έχω βιώσει ως τώρα. Λέω εγώ ας πούμε τώρα, που 'χω ζήσει μπόλικες τέτοιες. Την παίρνει λοιπόν και πού την πάει; Στα κατάβαθα ή στα ρηχά του νου; Στον αγύριστο, στη μεγάλη της γνώσης σχολή, ή λίγα βήματα πιο κάτω; Δε μπορώ να πω με σιγουριά. Ίσως πάντως και στο μεγάλο πουθενά. Εκεί που πάνε όλες οι δύσβατες χρονιές, οι άγευστες στιγμές, αλλά κι οι άλλες οι πιο νόστιμες. Στη χωματερή της μνήμης.
Κι αυτός που πάει.. πού πάει; Σου γυρνάει την πλάτη κι αλλάζει φορά ο άνεμος; Καθαρίζει ο παλιός σου πάγκος απ' την ψαρίλα, καθαρογράφεις τ' όνομά σου σε μιαν άλλη σελίδα κι όλα καλά; Ποιος ξέρει. Κάποιοι έτσι τις νιώθουν τις καινούργιες αρχές: ξυσμένο μολύβι, καθαρογραμμένο όνομα στην πρώτη σειρά, μια έντιμη ή κούφια υπόσχεση εδώ κι εκεί.
Εμένα πάλι τα μάτια μου κάνουν κύκλους: ημιτελείς, ατελείς, έκκεντρους. Πας ή έρχεσαι; Ξαναπάς ή ξανάρχεσαι;
Θυμάμαι στα μικράτα μου που φοβόμουν ο,τιδήποτε στραβό γινότανε την πρώτη του Γενάρη - θες την ίδια μου την τεμπελιά, γκρίνιες, ατυχήματα - για να μην πιάσει και κολλήσει απ' τα ίδια η υπόλοιπη χρονιά. Στην πορεία κατάλαβα ότι ο καθαρός ο πάγκος δεν παραμένει έτσι ούτε καν μια ώρα, πόσο μάλλον ένα χρόνο, κι ότι η άγραφη σελίδα μοιάζει τόσο βαρετή όσο την αφήνεις άδεια. Η τεμπελιά, οι γκρίνιες, οι κακές στιγμές θα 'ναι εκεί και αύριο. Μαζί με την αδικία, την ασυδοσία, τα πολλά μικρά και μεγάλα κενά.
Κι έτσι είναι γραφτό να πορεύεσαι σ' ετούτη τη ζωή με ψαρίλες και μουντζούρες. Πηγαινοερχόμενος.
Από αυτόν που απόψε λέει να πάει θα κρατήσω ένα πράγμα μόνο: πως είναι πολύ λεπτούλα η γραμμή ανάμεσα στο είμαστε καλά και το δεν είμαστε καλά (επίτηδες το κάνω συλλογικό αυτό και δεν το περιορίζω στον εαυτό μου). Κι εννοώ να τον περιμένω να κάνει τη βόλτα και τον κύκλο του.
Το γνώριμο βάρος γύρω απ' την καρδιά βάρυνε κι άλλο τούτες τις μέρες γύρω απ' τα βρακιά της μαμάς-Ελλάς. Πάντως βγήκε κι ένα καλό: μακροβούτι στα παλιά μου σιντάκια, επανασύνδεση με τους άξιους πλην όμως παραμελημένους Sad Cafe.
Εύχομαι πολλές καλές διαδρομές τη νέα χρονιά. Love n' Peace.

χριστουγεννιάτικο

2010-12-23T08:13:00.002Z

Τα Χριστούγεννα είναι γιορτή των παιδιών κι εκείνων που, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες ανωτέρων δυνάμεων, εξακολουθούν να νιώθουν πως είναι παιδιά. Έτσι πιστεύω τουλάχιστον, και προσωπικά η γιορτή θα 'ταν όντως γιορτή αν είχα το παιδί στο σπίτι και περνούσαμε αυτές τις μέρες μαζί. Όσο για το ατίθασο και παραπονεμένο παιδί εντός που πηγαινοφέρνω από δω κι από κει, που συχνά παραμελώ κι ακόμη πιο συχνά μαλώνω, το παιδί αυτό δεν έχει ανάγκη από εκμεταλλεύσιμες επετείους. Κι είναι το εμπόριο κυρίως, πολύ περισσότερο από το κιτς, που μ' ενοχλεί. Γιατί μαγαρίζει τις συμβολικές τούτες μέρες ενός θαύματος μες στη χειμερία νάρκη, μιας γέννησης-αναγέννησης όταν όλα τριγύρω μοιάζουν να 'χουν νεκρώσει. Όπως πολύ σοφά σχολιάζει η ιστοσελίδα RevGalBlogPals απ' όπου δανείστηκα την εικόνα, τι άλλο συμβολίζουν τα Χριστούγεννα παρά το Θεό εντός που πιέζει να γεννηθεί. Κάτι που συμβαίνει - ή που έστω είναι σε θέση να συμβεί - οποιαδήποτε μέρα, ώρα ή στιγμή του χρόνου.

Αυτή η ελπίδα της καλής γέννας - παρά τις ωδίνες και σε πείσμα των αντίξοων συνθηκών, των ανάποδων καιρών και των περίεργων οικογενειών - της θείας έκβασης και του θείου δώρου δηλαδή, είναι για μένα η ουσία των Χριστουγέννων. Και βλέποντας το παιδί μου, βλέποντας όλα τα παιδιά του κόσμου, αυτή την ελπίδα συμμερίζομαι μαζί με την αγωνία που αναπόφευκτα κυνηγά την κάθε ελπίδα. Η ζωή είναι παράθυρο ανοιχτό για το νεογέννητο. Το αγκαλιάζεις, μαλακώνει ο πόνος της αρχής και του μαθαίνεις απ' την πρώτη κιόλας στιγμή ν' ακολουθεί το δικό του αστέρι.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους.

πάλι χιόνι-ontherocks

2010-12-18T11:51:00.001Z

Photo: thalassaki 18.12.2010 @9.35am -- η γειτονιά μας σήμερα

Με το νεαρό από χθες στα βάθη των Midlands για την πρώτη του πανεπιστημιακή γεύση, ήταν να ταξιδεύω τούτη τη στιγμή προς τα βάθη της Κορνουάλλης. Για λόγο σοβαρό φυσικά, όχι γιατί έτσι μου 'ρθε να σκοτώσω 1000 μίλια (με την επιστροφή) μέσα σε δύσκολες χειμερινές συνθήκες. Το χιόνι όμως ήρθε ν' ανατρέψει τις καλές μου προθέσεις. Αποκλεισμένη λοιπόν για μια ακόμη φορά και με δύο ακόμη προγραμματισμένα ταξίδια στον ορίζοντα να αιωρούνται με άγνωστη προς το παρόν έκβαση.

Προσωπικά αντιπαθώ τους προγραμματισμούς, αλλά έτσι όπως έχει διαμορφωθεί πλέον η ζωή δεν έχω την πολυτέλεια "ελεύθερων πτώσεων" - τουλάχιστον όχι όταν έχουν να κάνουν με amax, αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς. Γι' αυτό περιμένουμε την επικείμενη βροχή που ελπίζουμε να μας ανοίξει χώρο για να συνεχίσουμε, ο νεαρός μου κι εγώ, τις χωριστές μας διαδρομές ετούτες τις γιορτές. "Γιορτές" δηλαδή που λέει ο λόγος, όσον αφορά εμένα. Αναλογίζομαι πόσο έχει ξεμακρύνει η εποχή που με τις χνουδωτές πυτζαμούλες και τ' αγουροξυπνημένα ματάκια άνοιγε τα δώρα του στην αγκαλιά μου, με τον Τόμας το τρενάκι κι όλα τα δεκάδες παιχνίδια, βιβλία και το υπόλοιπο τρατάρισμα των Χριστουγέννων. Με όλα τα καλά των τριών μάγων συμπυκνωμένα στο άρωμα που ανέδυε το κεφαλάκι του. Τώρα πια το τρυφερό γλαρόνι, ύψους 1.85-καιβάλε, έχει ήδη πατήσει στ' αχνάρια ενός frequent flyer.

Κι εδώ τώρα που κάθομαι και γράφω τούτο το σημείωμα, παρέα με τους RHCP κι αρκετά ακόμα τραγούδια, σκέφτομαι πόσο γρήγορα θα ξεμακρύνει κι ετούτος ο χειμώνας που μας έθαψε κυριολεκτικά και μεταφορικά στο χιόνι, ετούτος ο χρόνος που προσωπικά με κόλλησε - σα γνήσιο κάβουρα - στα βράχια. Που έκανε προβληματικές όλες μου τις μετακινήσεις, που δε μ' άφησε πολλά περιθώρια ανάσας. Σε λίγες μέρες είναι να κατέβω σαν την αστραπή στη μαμά-Ελλάς, κι όμως εδώ και σαρανταοχτώ ώρες αμφιβάλλω σοβαρά αν θα 'ναι εντέλει εφικτό. Και δεν είναι το χιόνι που φταίει - το χιόνι λιώνει κι άλλωστε το Heathrow δεν κλείνει σχεδόν ποτέ. Φταίνε όλα κείνα που μοιάζουνε πως μένουν ίδια αλλά που αλλάζουν όλη την ώρα, σταθερά και τελεσίδικα. Το αισθάνεσαι, το βλέπεις, το ζυγίζεις, αποφασίζεις.

Όταν πρέπει, και ξέρεις καλά πότε πρέπει, κολυμπάς με τη φορά των ρευμάτων - εσύ βλαστάρι του αντίθετου ρεύματος και της μακρόχρονης επιβίωσης σε κόσμους βραχόσπαρτους. Κι αυτό το "πότε πρέπει" είναι το πιο δύσκολο απ' όλα - χωρίς βοηθήματα και συνταγές και είμαι δίπλα σου και μου κρατάς το χέρι.

της Leftερης

2010-12-15T19:15:00.001Z

Της Leftερης έγραψα εδώ πάνω, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο με αντιπροσωπεύει αυτό. Ποτέ δεν το 'παιξα λεύτερη σ' ετούτη τη ζωή - είναι πολλά που κλειδώνουν την καρδιά μου, που με κρατάνε στο χώμα, και δε συμπαθώ τις ψευδαισθήσεις. Είμαι όμως αυθεντικός βλαστός του Leftερη, ο πρώτος του βλαστός, κι αυτό μου κάνει πιο κοντά στην αλήθεια.

Δεν ξέρω αν θα σου γράφω κάθε χρόνο. Κάτι μέσα μου με σπρώχνει να σου γράφω κάθε χρόνο. Τούτη η μέρα σημαδεύει τη γιορτή μαζί με τα γενέθλιά σου, και νιώθω πως θα 'πρεπε να 'μαι πολύ μακριά, ή πολύ άρρωστη, ή πολύ βαθιά θαμμένη για να το ξεχάσω. Και κάθε χρόνο φαντάζομαι πως σου 'χω πει κάτι παραπάνω, κάθε χρόνο αισθάνομαι πως στρογγύλεψαν κομμάτι ακόμα οι γωνίες μου και μιλάω καλύτερα. Μα τίποτε από αυτά δεν έχει γίνει στην ουσία. Απλά δικιά μου μεταφυσική ανάγκη είναι το να σε θυμάμαι - ένα νοερό κερί που θ' άναβα για πάρτη σου στον Άη Λευτέρη της γειτονιάς μου, άμα βρισκόμουν εκεί σήμερα κι αν τα λέγαμε έτσι στα μουγκά. Πάντα θα με συγκινεί το ότι έστησα σπιτικό στη δικιά σου ενορία. Μια ενορία που ούτε γνώριζα ότι υπήρχε, πόσο μάλλον να γίνει δικιά μου, εκεί στην παλιά "Κοκκινιά". Ο παπα-Νίκος, ο πατέρας της φίλης που απέκτησα, ήταν που σου 'φτιαξε δικό σου σπίτι απ' το τίποτα, Leftερη. Εκείνη είναι που πιστεύει πιο πολύ σ' αυτά, στις νομοτέλειες και τις περίεργες προσεγγίσεις. Εγώ κουράστηκα να πιστεύω. Η Αλήθεια περνάει από σαράντα πρίσματα, την κοιτάνε δεκάδες μάτια, μα μόνο κάπου μέσα μου αντηχεί αυθεντική γιατί Ξέρω. Πρόσφατα δηλαδή ξεκίνησα να ξέρω, αφού μεγάλωσα και πόνεσα με τη σειρά μου, και πέρασε ο Πόνος από σαράντα πρίσματα κι από δεκάδες μάτια.

Είδες τερτίπια η ζωή - κι εμείς δυό μίζερα χλομά τερτίπια ανάμεσα στα χίλια-τόσα. Αναρωτιέμαι πέρα από την όψη και την κόψη τι άλλο δικό σου σέρνω στην πλάτη. Εσένα μάλλον και τις ελλείψεις μας. Εσένα, εμένα, τις αγάπες που δε μπόρεσες. Και τ' άγουρο φευγιό σου. Ένα φευγιό που από σένα έμαθα να σέβομαι βαθιά μα δεν αγάπησα ποτέ. Αναρωτιέμαι συ τι έσερνες στην πλάτη από μένα.
Κάμποσες δεκαετίες μετά..κι ακόμα γράφει. RIP

over n' onwards

2010-12-12T23:46:00.002Z

Tην κοίταξα για λίγο που απομακρυνόταν με την πλάτη γυρισμένη κάτω στο δρόμο, σήμερα γύρω στις 11, πάνω στο γερανό του νεαρού που με κόπο συγκρατούσε τη χαρά του. Είχα σκεφτεί να φέρω και τη μηχανούλα μαζί για τούτη τη συγκεκριμένη στιγμή, αλλά μέσα στη βιασύνη και τη γνώριμη πρωινιάτικη πίεση την ξέχασα. Ευτυχώς. Ποιο το κέρδος απ' τη φυλάκιση ενός τέτοιου στιγμιότυπου; Άλλωστε έκανε αρκετό κρύο και τα χέρια μου είχαν κοκκαλώσει. Έβλεπα πόσο βασανίζονταν και τα χέρια του νεαρού να τη δέσουν, και μονομιάς η ματιά μου έπεφτε σε οποιαδήποτε λεπτομέρεια μπορείς να φαναταστείς - το γάντζο, τις αλυσίδες, τα τεράστια ζωνάρια, το χειριστήριο του γερανού - παρά σ' εκείνη. Εκείνη ήταν ήδη φευγάτη. Απ' τον καιρό που είχα ονειρευτεί αμάξι με φτερά.. κι ύστερα που τα φτερά έγιναν φτέρες και κατέληξε μια σιωπηλή, πολυτελής, ευλαβικά αναπαλαιωμένη γλάστρα στον παλιό κήπο της μάνας μου.

Ο καιρός περνούσε κι αυτή καρφωνόταν ακόμη πιο βαθιά στο πλευρό μου μαζί με τα υπόλοιπα αγκάθια να με πονάει. Damned if you do, damned if you don't. Θέλω να την πετάξεις, μου 'λεγε κάθε τόσο η μάνα μου - δώσ' τη για σκραπ, ποιος θα την πάρει; Δε θέλω να την πάρει κανείς, δεν την πουλάω. Απ' τη μια τα θέλωκαιδεθέλω, από την άλλη η αναπόφευκτη αποσύνθεση, κι ανάμεσά τους εγώ να μην αντέχω καν στην ιδέα ότι το σήμα-κατατεθέν της μάνας μου θα κατέληγε στα παλιοσίδερα. Καθυστερούσα και το ανέβαλα, ελπίζοντας να πέσει στα πόδια μου από τον ουρανό η λύση. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ακολούθησα μια τέτοια τακτική. Όχι από αναβλητικότητα, αλλά γιατί απλά κάποιες "λύσεις" δε μου κάθονται καλά και δεν τις ασπάζομαι. Θα τη χρησιμοποιήσεις για ανταλλακτικά; - ρώτησα το παιδί που ενδιαφέρθηκε να τη δει δεύτερη φορά. Όχι, θα κάνω πλήρη αναπαλαίωση και θα τη βγάλω στο δρόμο, μου απάντησε σοβαρά. Θα τη δεις κιόλας να κυκλοφορεί εδώ γύρω, γείτονες είμαστε. Η χαρά μου σχεδόν αναμετρήθηκε με τη δικιά του.

Έτσι, αντί να την καταπιούν τα παλιοσίδερα θ' αποκτήσει - γιατί όχι - άλλα 27 χρόνια ζωής. Τόσο απλά. Κάθε τέλος σηματοδοτεί το καινούργιο, το τέλμα παύει να 'ναι τέλμα, η ζωή αλλάζει χέρια και συνεχίζεται. Την έβλεπα ν' απομακρύνεται κι ήταν σαν χθες που την αγόραζε ο πατέρας μου για κείνη: από τα πιο μη πρακτικά, τα πιο απαιτητικά, τα πιο εκκεντρικά, γοητευτικά, εξτρήμ amax του κόσμου. Ακριβώς σαν τη μάνα μου.

Κι εγώ που θυμάμαι το καθένα οικογενειακό ή προσωπικό amax, όλα όσα έχω πουλήσει, αγοράσει, αλλάξει, δανείσει και δανειστεί, που σχεδόν γεννήθηκα μέσα σ' ένα καταγάλανο Simca, ομολογώ χωρίς δισταγμό πως κάθε φορά που φεύγει ένα, άσχετα για πόσο είχε το χρυσό ρόλο φτερών, εγώ..πεθαίνω λίγο. Fly on.

	Zero T feat. Steo - Walk Away .mp3

	Found at bee mp3 search engine

όταν ο δεινόσαυρος άλλαξε πλευρό

2010-12-10T20:51:00.001Z

Ο Bρετανός φοιτητής. Καθαρά κι απροκάλυπτα ένα χρόνιο θύμα βαρεμάρας, περιθωριοποίησης, καχυποψίας, ανεργίας. Απανταχού απών. Δεινοσαυρίζοντας ανοιχτά εδώ και κάμποσες δεκαετίες, χαμένος σε μια καπιταλιστική παραφυάδα, είχε σχεδόν ολοσχερώς ξεχάσει πώς είναι να 'σαι Εκείνος ο Φοιτητής που έκρυβε στον κόρφο του το μυστικό κλειδί της γνώσης, της ελίτ καταξίωσης, της προσωπικής και - γιατί όχι - της συλλογικής αλλαγής. Μιας πολύ πολύ παλιάς εποχής κοινωνικοπολιτικών συγκρούσεων, τότε που υπήρχαν φατρίες και λόγοι και στόχοι.

Το είδος συγγενεύει στενά με τον Ευρωπαίο φοιτητή. Βλέπεις όταν ιστορικά σου δίνουν επίσημη άδεια να εντρυφήσεις για ένα διάστημα σ' εκείνο που αγαπάς σπουδάζοντάς το, αναπόφευκτα τεμπελιάζεις - τόσο ψυχολογικά όσο και ιδεολογικά. Αυτοπαραγκωνίζεσαι. Η Θατσερική τακτική ολικής εξόντωσης της εργατικής τάξης πήρε παραμάζωμα και τη φοιτητική ταυτότητα. Γιατί αυτές οι δύο ανέκαθεν διατηρούσαν λανθάνουσες σχέσεις; Ίσως επειδή η εργατική τάξη ήταν πάντα ο ευνόητος underdog ενώ η φοιτητική τάξη ο ευνοημένος. Είναι σχεδόν συγκινητικό να βλέπεις τούτες τις μέρες τον κοιμώμενο δεινόσαυρο να βγάζει καπνούς από τη μύτη και να περνάει επιτέλους στην πιο ξεκάθαρη πλευρά του underdog: εκεί όπου ο πτυχιούχος βγαίνει στη ζωή ακριβώς όπως ο υπόλοιπος πληθυσμός (με ελάχιστες εξαιρέσεις): βαθιά νυχτωμένος κι ακόμη βαθύτερα χρεωμένος.

Αρκετά όμως με τις θεωρίες. Ας περάσουμε στο ζουμί. Από τη σκοπιά όχι πια του φοιτητή αλλά του γονιού που σε ενάμιση χρόνο έχει να στείλει το παιδί του σε πανεπιστήμιο των εννέα χιλιάδων λιρών το χρόνο, επί τέσσερα χρόνια μίνιμουμ, για τα δίδακτρα μόνο κι εξαιρώντας το κόστος ζωής στην άλλη πόλη, η ωμή αλήθεια είναι σκληρή κι αμάσητη. Ολάκερο το μηνιάτικο δε φτάνει για να συντηρηθεί ο φοιτητής νεαρός μου. Ναι θα δουλέψει, ναι θα πληρώσω, ναι θα σηκώσω το μεγαλύτερο βάρος του οικονομικού χρέους γιατί κακά τα ψέματα, τα παιδιά μας όσο μπορούμε τα προστατεύουμε απ' τη μιζέρια. Αλλά κι οι δυό μας θα δανειστούμε.

Και το γινόμενο; Το γινόμενο. Η διαιώνιση όχι του ευνόητου αλλά του αγνοούμενου underdog, η ακόμη πιο βαθιά εμπορικοποίηση της παιδείας, το ακραίο χαλινάρι στις επιλογές των αυριανών εργαζομένων ψηφοφόρων. Κι όλα αυτά για να χρηματοδοτούνται κατώτεροι θεσμοί και πολιτικές του πισινού, για να τροφοδοτούνται εμπόλεμες ζώνες και να ευνοούνται κερδοσκόποι και καιροσκόποι. Αφήνοντας πίσω με τη σειρά τους άλλα δύσοσμα μαμούθ να χρονίζουν. Right.
Wrong.

	Depeche Mode - Wrong .mp3

	Found at bee mp3 search engine

on a real train

2010-12-04T12:37:00.003Z

"Still shine": thalassaki on 04.12.2010 @ 10.45am

Ήταν ανέκαθεν οπλισμένος με μια παλιά ακούραστη υπομονή, μιαν αλλόκοτη ευαισθησία χρόνου και μέτρου απέναντι στην καίρια υποχώρηση χωρίς αιχμαλώτους με εξαίρεση τον ίδιο. Την αναχώρηση χωρίς ενδοιασμούς κάθε που διαγράφει το σινιάλο ο ορίζοντας. Τη μια μόνη επιλογή που εκείνος ανασύρει βουτώντας χέρια και πόδια ανάμεσα σε χίλιες-δύο γκρίζες αποχρώσεις. Οπλισμένος και ταυτόχρονα ολόγυμνος. Ευάλωτος πολύ, όχι μονάχα απέναντι στην ίδια την ευθύνη που πάντα καιροφυλακτεί για ν' αναμετρηθούνε, μα κι απέναντι στα επακόλουθα της κάθε απόφασης. Τα χίλια-δύο γκρίζα επακόλουθα.

Αυτό τον τύπο τον γνωρίζω καλά. Επιβιβάζεται κι αφήνει την καρδιά του να κυλάει στις ράγες, μα κρύβει μιαν ολάκερη πλευρά που αγρυπνά και δεν αφήνεται. Ξένα του είναι τα μακροπρόθεσμα σχέδια, όμως η απόφαση τον φωνάζει να κοιτάξει μπροστά. Αρκετά μπροστά, μέχρι το χείλος του γκρεμού ή ενός κόσμου όπου δε φτάνουν ν' αντηχήσουν τα επακόλουθα. Μοναχικό και δύσκολο το παιχνίδι της ακροβασίας πάνω στη συνέπεια όταν ο ίδιος μέσα του αλλάζει. Τη φοράει προσεχτικά, κατάσαρκα, να μαλακώνει αργά από τη ζέστα του στήθους και να πλάθονται μαζί. Αυτός και η συνέπεια, επιβάτες συντροφιά με τον παλμό και κραδασμό του real train.

Βig thanks to Tangerine Dream for all the years of music and inspiration.

μη μου λες σαν τα χιόνια

2010-12-02T07:05:00.002Z

"Όσο πατάει η αλεπού"- thalassaki 2 Δεκ 2010, 6.15πμ.

Η φωτο άνετα θα μπορούσε ν' ανήκει στο φετινό Ιανουάριο. Αν κοιτάξω στις εγγραφές εκείνου του μήνα θα βρω μια ακριβώς αντίστοιχη. Με τις ίδιες πατημασιές στο χιόνι, τον ίδιο παροδικό αποκλεισμό, την ίδια αποδιοργάνωση. Δε θέλω ν' ακούσω πως ήρθα σαν τα χιόνια. Σαν τα χιόνια πια, στη μπρουτάλ πραγματικότητα που ονομάζεται ζωή, σημαίνει επανάληψη, σημαίνει ουφ πάλι εσύ, σημαίνει βαρετή μάχη χωρίς σκοπό και δίχως αποτέλεσμα. Έτσι για να λέμε ότι συνεχίζουμε να την παλεύουμε. Ίσως να έχω χάσει και τα τελευταία κοιτάσματα ρομαντισμού που κάποτε πίστευα ότι διέθετα, αλλά το χιόνι του σήμερα έχει ξεφύγει κατά πολύ απ' τις εικόνες που προωθούν ρουστίκ ντεκοράκι, τζάκι, μπράντι μεταξά, λάκτα και συμπάθεια. Τώρα το κοιτάς με την καρδιά ως τα γόνατα και σκέφτεσαι πώς θα ξεθάψεις - ξανά - το amax, πώς στην ευχή θα φτάσεις μέχρι το νοσοκομείο - και μιλάμε για διαδρομή όχι παραπάνω από εφτά μίλια, πόσοι δρόμοι θα 'χουν κλείσει, πόσοι ασθενείς θα 'χουν αποκλειστεί. Άγαρμπα σε ξυπνάει από τον ύπνο η ζωή, κι έβλεπα χτες στ' όνειρο ένα σπίτι παρόμοιο με το σπίτι της γιαγιάς μου, με την εξώπορτα φρακαρισμένη όχι από το χιόνι αλλά απ' τις μπουκαμβίλιες και το ταβάνι να μη στάζει. Είναι που ξαναζώ πολύ στο τώρα τους καιρούς εκείνης, όσο τρελό κι αν ακούγεται. Και σκέφτομαι πως λειτουργώ μέσα σε μόνιμο χειμώνα - ακόμη κι όταν λάμπει ο ήλιος εδώ πάνω - μ' ένα φτυάρι-αξεσουάρ στον ώμο για να ξεθάβω, ή να θάβω όταν χρειάζεται, αχνάρια μιας αλλιώτικης ζωής.

Αλλά όσο κι αν σκάβω είναι πολλά από μένα που δε βρίσκω. Κι είναι πολλά που βρίσκω μα δεν αναγνωρίζω. Καλό Δεκέμβρη με πολλές άσπρες μέρες απ' άκρη σ' άκρη.

για την αγάπη (παρά για το καλό μου)

2010-11-27T11:10:00.000Z

ΧΑΡΙΓΜΕΝΟ ΣΤΟ thalassaki & ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ

Rest In Unrest μάνα πολυτεχνίτισσα [17.11.1973-2010]

2010-11-16T22:06:00.005Z

Aπό εκεί...

..ακριβώς εκεί..

..ως κάπου εδώ.

Κι ενώ της βόρειας μάνας το κεφάλι βουΐζει απόψε με το "νέο" των αρραβώνων του γαλαζοαίματου Γουίλιαμ και της πληβείας Κέιτ - που από σήμερα θα λέγεται Κάθριν, το δικό μου κεφάλι εξακολουθεί να ξεχειλίζει απ' το νοερό μνημόσυνο μιας παλιάς κακής εποχής που, σαν όλα τα παράδοξα της νότιας μάνας, είναι τόσο dead and buried όσο κι ολοζώντανη. Δε χρειάζεται να βρίσκομαι εκεί για να γνωρίζω τι θα συμβεί με το που θα ξημερώσει: όλη η γκάμα απ' την ολοσχερή παθητική βουβαμάρα, μέχρι την άκρως ενοχλητική λογοδιάρροια περί ιστορικών στιγμών και αξιών και θυσιών και μαθημάτων. Ήδη αντηχούν στ' αφτιά μου τα δημοσιογραφικά τσιτάτα, τα ντεμέκ προοδευτικά και η ανιστόρητη ιστορική ξετσιπωσιά πολιτικών, στελεχών, "ενημερωτών" και λοιπών σαλτιμπάγκων.

Ευτυχώς που δε βρίσκομαι εκεί.

Οι φωνές όλων εκείνων που στη διάρκεια της μαύρης Επταετίας και στα γεγονότα του Πολυτεχνείου έφυγαν απ' τη ζωή, ή που βαθιά στιγματίστηκαν για μια ζωή, μιλάνε καθημερινά - έστω κι αν δεν ακούγονται. Οι υπόλοιπες, για μένα, δεν είναι παρά ακόμη μια απόδειξη της βαθιάς φθοράς που καλλιέργησαν η στρατιωτική απολυταρχία κι η κακοφορμισμένη μεταπολίτευση.

Μπορεί να ήμουν παιδί εκείνα τα χρόνια, όμως τα έζησα όλα από πρώτο χέρι. Λένε πως οι παιδικές εμπειρίες είναι οι πιο αμιγείς και οι πιο γνήσιες. Άλλωστε είχα την τύχη να μεγαλώσω σε περιβάλλον που ουδέποτε έθρεψε ή επέβαλε πολιτικές θέσεις κι εντυπώσεις. Εκείνα που βιώνει κανείς δεν είναι πάντα στο χέρι του. Είναι όμως στο χέρι του εκείνα που κατασκευάζει μέσα απ' τα βιώματά του. Κι έτσι η γενιά του Πολυτεχνείου, εκείνη δηλαδή που επέζησε, που εμφανέστατα δεν έχει στιγματιστεί για μια ζωή, και για την οποία τόσο εύστοχα και λυρικά έχει γράψει ο Τρελός μου φίλος, είναι ηθικά υπεύθυνη για τη δική της μετέπειτα στάση ζωής. Όσο και για τις παρακαταθήκες σ' εκείνους που ακολούθησαν και που δεν είχαν την ατυχή πολυτέλεια να ζήσουν τα πράγματα από κοντά. Για το βόλεμα, την παθητικότητα, το μηδενισμό ή - στο αντίθετο άκρο - τις συμπεριφορές βίας και αυτοκαταστροφής που μαστίζουν το παρόν και το μέλλον μας.

Εμένα.. ξέρω καλά ότι με γέννησε μάνα πολυλογού, ξεχασιάρα και ψωροπερήφανη. Μια μάνα που ακόμα γεννοβολάει μερικά καλά παιδιά, πολλά κακά παιδιά και πάμπολλα αδιάφορα παιδιά. Μια αντικειμενικά ανεπαρκής κι υποκειμενικά αλλοπρόσαλλη μάνα που όσο πίσω κι αν κοιτάξεις θα τη δεις να τρώει, να θυσιάζει ή να ξεπουλάει τα ορφανά της. Όμως το αίμα νερό δε γίνεται, κι όσο να 'ναι δεν τη διαλέγουμε τη μάνα μας. Της χρωστάμε τη γλώσσα και την τρέλα, την αμφισβήτηση και την πιο υπόγεια δημοκρατική φλέβα που, θες δε θες, έστω και με θρόμβωση χτυπάει κι υπενθυμίζει ότι ναι μεν ο φασισμός μπορεί να περάσει, όμως μέσα μας βαθιά δε θέλουμε να του περάσει.

Κι ετούτη η ανάρτηση με αγάπη και σεβασμό στη μνήμη του μαθητή Διομήδη Κομνηνού, στη μνήμη όλων των πεσόντων του Πολυτεχνείου και των θυμάτων της μαύρης Επταετίας. Δε λέω να ξεχάσω. Ride on.

κάτι στην κρόκη

2010-11-14T14:03:00.005Z

Η φωτο δανεισμένη από την ιστοσελίδα http://www.bible-archaeology.info

Ευχαριστούμε

Kάτι στην κρόκη με παιδεύει εδώ και χρόνια. Έχω λησμονήσει πού ή πότε βρήκε πέρασμα και διέφυγε από την κόψη της σαΐτας και τα επιδέξια δάχτυλα του Θεού. Ήταν εκεί όταν έπαιζα κούκλες και τις τάιζα σούπες από χαμομήλια και μούρα στην αυλή της γιαγιάς μου, που μαγείρευα σε παιδικά τετζερέδια. Ήταν εκεί όταν εκτύπωνα φυλλάδες στην παλιά γραφομηχανή - απ' τα ελάχιστα πράγματα που μου 'χε χαρίσει ο θείος Γιάννης. Κι όταν έκανα τα πιο μακρινά ταξίδια με κατακόκκινο αμαξάκι πάνω κάτω στο μπαλκόνι της Κυψέλης, πριν καταλήξει ένα ακόμα περιστρεφόμενο στα περιστρεφόμενα του λουναπάρκ του θείου Νίκου. Σε μόνιμη ανάπαψη εδώ και χρόνια και οι δυό, και τ' αμαξάκι φυσικά - η γραφομηχανή υπάρχει - και μη σας νοιάζει θείοι μου, δε μου ξεφεύγει ο συμβολισμός.

Εκεί κι αργότερα, ως τώρα ένα εύγλωττο παρόν, σκούρο σημάδι, μπορεί και κατα τύχη χρώμα, σκουπιδάκι στο μάτι που ατενίζει εντός, μια νότα εκτός. Κάμποσους μήνες (εντάξει ίσως και χρόνια) τα βάζω μ' εμένα, παλεύω, θυμώνω, κόβομαι σε είκοσι μεριές, πονάνε τα παλιά μου ράμματα.. κι εκείνη με κοιτά μέσα απ' το λήθαργο ακροβατώντας στο κενό.. τώρα πια ξέρει τι να μου πει αλλά οι λέξεις δεν της έρχονται - σαν τη δικιά μου τη γαλήνη έχουν σκορπίσει κι όμως το νιώθω πως τώρα ξέρει. Έχεις λογική εσύ, μου πέταξε ξεκάρφωτα χτες βράδυ. Έχεις λογική και θα νικήσεις την εμμονή. Εμμονή; πότε την ξέθαψες αυτή τη λέξη; Για ποιαν εμμονή μιλάς; Του φόβου μήπως, που βολοδέρνει πίσω μου να προσπεράσει; Της αλλαγής που επιμένει να με ρουφήξει; Δε θα νικήσω.

Κι έτσι με σκέψεις, μουσικές και τα παράλογα του πριν, του εκεί και του απόψε με βρήκε η Κυριακή στη μέση του Νοέμβρη. Χτες βούτηξα πολύ βαθιά και σήμερα αναδύθηκα σαν τον πνιγμένο, με κάτι φύκια στην κρόκη, το δέρμα μου γεμάτο λέπια. Πονάω μάνα μα δε με βλέπεις. Κι έτσι με σκούρες σκέψεις περί εμμονών και παραλόγων και απώλειας, βαρκούλα μεσοπέλαγα, μου λέει ο γιος με τα εξαίσια ραγισμένα ελληνικά του - μωσαϊκό του σύμπαντος: άκου με πώς μιλάω σαν τον Καραγκιόζη! Και γελάσαμε μαζί - εκείνος για τη γλώσσα του, εγώ για την ευλογία κι αυτό το κάτι απ' το γινάτι του Καραγκιόζη.

Τούτα με φέρνουν πίσω στη στεριά, με στέλνουν πάλι στ' ανοιχτά, και βρίσκω πάλι λίγο θάρρος γι' αύριο.

Ας μου επιτραπεί και μια μικρή παράφραση ενός σχολίου σε σχέση με το παραπάνω κομμάτι: έχει και παραέχει λόγια για όποιον σκύψει να τ' ακούσει.

της ενδέκατης ώρας (11 Νοέμβρη)

2010-11-11T07:06:00.000Z

Για πότε έμαθες να κρατάς όπλο

Εσύ που μέχρι χτες ήξερες μόνο να κρατάς το χέρι μου

Πού έμαθες να πλαγιάζεις σ' αγρούς με παπαρούνες

Εσύ που μέχρι χτες πλάγιαζες στα ευωδιαστά σεντόνια μας

Και ποιος σ' έμαθε ν' αλλάζεις τη ρότα της Ιστορίας

Εσύ που μέχρι χτες άλλαζες μοναχά τη ρότα των ονείρων σου

thalassaki - Noέμβριος 2007

Με την παπαρούνα στο πέτο και φέτος, εδώ και κάποιες μέρες, σταγόνα φρέσκιας μνήμης κατακόκκινης πάνω στο μαύρο μου μπλουζάκι. Δεν την έχω πάνω μου καρφιτσωμένη για τα ξένα μάτια, ούτε έχει αποκλειστική σχέση με το Μεγάλο Πόλεμο. Τη φοράω (όπως κι ό,τι κρέμεται γύρω απ' το λαιμό, τον καρπό ή την καρδιά μου) για μένα και μόνο. Για μια τζούρα κουράγιου σε άκρως εμπόλεμους καιρούς. Κι αυτό δεν είναι σχήμα λόγου. Ο πόλεμος, μικρομεσαίος ή μεγάλος, φαίνεται πως ήταν και παραμένει τρόπος ζωής.

Ένα από τα ελαττώματα της Ιστορίας είναι η δυσκολία που έχει απέναντι στα συναισθήματα. Να τα περιγράψει σ' όλο τους το βάθος και την κάθε τους διάσταση - πόσο μάλλον να τ' αφομοιώσει. Όποτε στριμώχνεται στη γωνία, καταφεύγει σε γενικότητες κι αοριστίες. Όμως κανένα συναίσθημα που συντηρείται σε φορμόλη δε μπορεί να παραμείνει ζωντανό κι αυθεντικό. Γι' αυτό χωρίς τη μνήμη η Ιστορία στεγνώνει κι αδειάζει - και ιδιαίτερα εκείνη που έχει να κάνει λιγότερο με στεγνά γεγονότα και περισσότερο με ουστιαστικές συνέπειες που αντέχουν στο χρόνο. Κι ένας τέτοιος πόλεμος (όπως άλλωστε ο κάθε πόλεμος) δυστυχώς αντέχει - χωρίς τη βοήθεια φορμόλης - στο χρόνο.

Δύο ολάκερων λεπτών σιγή σήμερα στις 11. Κι ας μη σωπαίνουν η αρρώστια, ο θάνατος και κυρίως η παράνοια. Θα σιγήσω εγώ, μα όχι το παλαβό μου τηλέφωνο που ακάθεκτο θα συνεχίσει να τρυπάει τη μνήμη και τη στιγμή με την επείγουσα ανάγκη του φόβου. Φόβου ζωής, θανάτου, καθημερινότητας. Η σκέψη μου στις αδιάκοπες μάχες, σ' όλους τους στρατιώτες και τους άμαχους, πολύ παλιούς και πολύ νέους, οποιασδήποτε εθνικότητας. May your river never dry.

ακόμα unreal

2010-11-05T21:25:00.000Z

Μια δεκαετία-και-κάτι νωρίτερα, άκουγα θυμάμαι το unreal σε διάφορες εκδοχές (κι απ' όλες τους η πιο ρουστίκ ακούστικ στην κιθάρα μου) για εκτόνωση - και παραμυθιαζόμουνα πως ναι ρε φούστη μου.. πώς να νιώσεις και τι να νιώσεις, όταν τα 'χεις νιώσει και τα 'χεις λιώσει.. Έτσι μου 'λεγα και μάλλον θα πρέπει να το πίστευα κιόλας, γι' αυτό τους έλιωνα κι αυτούς τους άξιους UNKLE μαζί με ένα κάρο συναισθήματα που κατέληξαν απ' τη ναφθαλίνη στη χωματερή.

Όχι πως βλάπτει. Παίρνει κάμποσο να καταλάβεις ότι ο χρόνος δουλεύει αντίστροφα.. κι αντί με τον καιρό να ψάχνεις στα τεφτέρια της ψυχής να βρεις ποιο συναίσθημα κολλάει εδώ και τι πιο πέρα, μέσα απ' την πλούσια συλλογή που νόμιζες πως είχες στη διάθεσή σου, σε βρίσκεις αρκετά φτωχό. Αλλιώτικα πονάει ο πόνος όποτε αλλάζει ο καιρός. Αλλιώτικα φοβάσαι όταν φοβάσαι γι' άλλους. Σαν αγαπάς και προσπερνάς. Το χαμόγελο αλλιώς, η λύπη κι η οργή σου - άλλη γεύση. Επιστρώσεις συναισθημάτων, ίχνη χρωμάτων, πατίνα πάνω στην πατίνα - όλα real μαζί κι unreal - ξεθωριασμένα μα ξαναγίνονται καινούργια χωρίς καθόλου λούστρο.

Κι ύστερα η πόρτα ανοίγει, κλείνει, μετά μια χαραμάδα, ένας φεγγίτης. Φοράει ο καιρός την αλλαξιά του, σε προσπερνάει και προπορεύεται, μεγαλώνουν οι νύχτες, το κατεβατό φτάνει ως το γιαλό μ' ό,τι unreal σε κάνει να νιώθεις πιο real.

Κι ύστερα πιο ύστερα...είναι και το νιώσιμο που δε νιώσαμε.

Jack-o' και τριαντάφυλλα

2010-10-31T22:52:00.001Z

Πάνω που το 'χα πάρει απόφαση ότι η τριανταφυλλιά που φύτεψα το περσινό καλοκαίρι μου 'πε γειά σου οριστικά με τα χιόνια, τις ανομβρίες και τη δική μου αμέλεια, πήγε και πέταξε ανθούς μες στην καρδιά του Οκτώβρη. Και τι ανθούς.. ανθάρες. Ευτυχώς δηλαδή που δε στηρίχτηκε κι αυτή μαζί με τις λεβάντες στη φροντίδα μου, κι έτσι το χινόπωρο το 'κανε το θαύμα του και ο φετινός Jack o' Lantern του Halloween είχε την τύχη να ποζάρει δίπλα σε ολόφρεσκα, ροδόλευκα τριαντάφυλλα. Από αυτά που αναρριχώνται κιόλας και μετά σκαρφαλώνεις εσύ από πίσω τους να τα κουμαντάρεις, και τα λοιπά.. Πεθαίνει απόψε η φύση σου λέει. Εγώ μια φορά ολοζώντανη τη βλέπω, και το παιδομάνι μια χαρά με τις τρομαχτικές τους μάσκες, το μεϊκαπ, τα κουστουμάκια και τ' απλωμένα χέρια για treats παρά για tricks - γιατί από τρικς δεν περιμέναμε τον Jack-o' απόψε.. Κάθε μέρα ένα χωράφι tricks και πουθενά ένα treat - ξέρω τι λέω και μη χασκογελάς εσύ Τζακ.

Τώρα αν βγούνε μάγισσες και ξωτικά απόψε δεν το γνωρίζω - μάγισσες έτσι κι αλλιώς κυκλοφορούν πολλές στις κλινικές, τα γραφεία, τα σχολεία μας.. αύριο πρωί πρωί εκεί θα 'ναι, έστω και χωρίς εξτρήμ μεϊκαπ, ν' ανακατεύουν ένα τεράστιο τσουκάλι που κοχλάζει. Όσο για ξωτικά, έτσι δεν αποκαλούνται από τα πλήθη οι μονάδες, όλοι εκείνοι οι "μυστήριοι" κι οι "περίεργοι", όσοι δε δένουν και δεν κολλάνε; Συνεπώς ούτε τα ξωτικά εκλείπουν. Και οι ψυχές; Αχ αυτές οι ψυχές. Ποιος ξέρει αν θα βγούνε κάποιες από δαύτες προς τα έξω μεθαύριο στις δύο του Νοέμβρη. Μακάρι. Προς το παρόν διασκεδάζω με τη σκέψη πως διασκεδάζει και φέτος με το Halloween ο νεαρός μου. Ίσως του χρόνου να 'ναι αχρείαστος ο Τζακ, κι η κολοκύθα όχι πια μια μαγική κολοκύθα.

Η διαδρομή απ' τον ιπτάμενο μύθο ως τον πεζό ρεαλισμό δεν είν' μεγάλη. Όσο κρατάει, μπορείς ελεύθερα να μετράς μάγισσες, να 'χεις τα μάτια σου ανοιχτά μπας και πετύχεις κάποιο ξωτικό, κανένα ξόρκι ευνοϊκό, καμιά ξέμπαρκη ψυχή.
Κι άμα θες πάλι, στο χέρι σου είναι να συνεχίσεις να περπατάς.

Το κλασικό venus in furs με τη μοναδική ερμηνεία του John Cale για να ζεσταθούμε τώρα που μπαίνει ο χειμώνας. Όλες οι φωτος: θαλασσάκι 31.10.2010. Ο Jack o' Lantern και φέτος από τα χέρια του δικού μου τριανταφυλλή Ιάσονα. Βless your magic

Όχι εν καιρώ ειρήνης

2010-10-28T00:10:00.000+01:00

Εκείνη λέει Όχι
κι ο κουρασμένος οδοιπόρος συνεχίζει το ταξίδι χωρίς στάση
με στόμα στεγνό από κρασί και του φιλιού της την υπόγεια φλέβα.
Ένα Όχι κι η Ιστορία την ασπάζεται βιαστικά αλλάζοντας πεζοδρόμιο.
Όχι αρθρώνει, κι απλώνει το κελί σα μαγικό χαλί το μίζερο εμβαδόν του.
Ώρες πολλές βαριεστημένες ρίχνουνε τράπουλες αντί λεπτών
πριν καταλήξουν αναλώσιμα σκάγια στη σφεντόνα του Χρόνου.
Χιλιάδες θραύσματα φωτός προσφάτως δολοφονημένου από τ' Όχι της θαμπώνουν πίσω από προπέτασμα χνότων.
Τελεσίδικα βουβός ο σομιές αφουγκράζεται ξέστρατες νότες του δρόμου. Ένα κλειδί κάνει στροφή, τακούνια καρφώνονται σ' ανυποψίαστες ρωγμές του οδοστρώματος
κι Εκείνης το κορμί παλαίμαχο κουβάρι, λεκές στο χώμα, σαΐτα τώρα που λαβώνει σύννεφων στρατιές

χορεύοντας γυμνό με τ' Όχι της.

thalassaki 26.10.2009/10

Κάθε που τα πράγματα θολώνουν, πήζουν ή αιωρούνται, είναι αλήθεια ότι στρέφομαι αυθόρμητα προς τον Σταμάτη. Για μένα υπάρχει μέσα εκεί μια υπόγεια φλέβα (κάτι σαν το φιλί του παραμύθου εδώ πάνω) που έχει τον τρόπο να ισιώνει το στραβό και να στραβώνει το ίσιο. Ή μάλλον να υπενθυμίζει πως τ' ανθρώπινα δεν είναι ούτε ίσια ούτε στραβά. Και πως τα βήματά μας ακολουθούνε πιο καλά τις μικρές τεθλασμένες.

Με τα επετειακά δεν τα πήγαινα ποτέ καλά, επειδή μ' ενοχλεί βαθιά η οποιαδήποτε συλλογική μνεία που γίνεται για το χατίρι ενός κοντόφθαλμου θεαθήναι, μαγαρίζοντας έτσι την ουσία. Γι' αυτό απόψε από ανάγκη στρέφομαι στις αλήθειες του Σταμάτη και σε σκέψεις παλαιότερες. Τα όχι, τα ναι, τα μπορεί και τα ίσως είναι πάντα σχετικά, πάντα "της ώρας", κι αδυνατούν να επιζήσουν έξω από ένα φυσικό τους πλαίσιο.

Σε αντίθεση λοιπόν με τις πολυάριθμες μνείες που χρειάζονται την επίδειξη, την αμφισβήτηση ή τον περίγελο για να υπάρχουν, μου φαίνεται πιο έντιμο - πιο λογικό αν θες - να μείνει εκείνη η λεπτή, τεντωμένη και μόνιμα απειλούμενη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ειρήνη και τη μη-ειρήνη - που μέσα σε μια νύχτα μετατρέπει απλούς ανθρώπους σε ήρωες, εγκληματίες, μάρτυρες. Και τη ζωή ολάκερη σε μια σειρά από παράπλευρες απώλειες.

no way home

2010-10-23T08:02:00.005+01:00

..I feel like this on my way home

no place I'm going to is known..

Επιχειρώ από προχθές να μετρήσω τα σπίτια της ζωής μου - εκείνα που με φιλοξένησαν, βραχύβια έστω, ως αληθινές εστίες και κλείστηκα μέσα τους μαζί με τα παιχνίδια, τα βιβλία και τους δίσκους μου, με ρουχαλάκια παιδικά, τις σχολικές ποδιές, τα παντελόνια που έχασκαν στα γόνατα, τα λασπωμένα μου μποτάκια σε κάποια χωλ. Γι' αυτά τα σπίτια μιλάω - που μ' άρπαξαν από τους ώμους και μ' έστειλαν έξω μαθήτρια, φοιτήτρια, εργαζόμενη, νύφη, μάνα κι ό,τι άλλο έγινα ή δεν έγινα - από το πρώτο, πίσω απ' την Αχειροποίητο, ως το τωρινό με τις γερμένες λεβάντες. Με το Δαίδαλο από το χέρι σ' όλα κείνα τα δρομολόγια.

Προσπαθώ να μετρήσω με τη βοήθεια μικρών κάθετων γραμμών πάνω σε χαρτοπετσέτα εδώ δίπλα μου και χάνομαι στο μέτρημα: εικοσιδυό, εικοσιτρία.. μάνα, μπας κι ήταν εικοστέσσερα; Δυσανασχετείς ελαφρά στην παραζάλη που σου 'φεραν τα χρόνια κι ο χρόνος ξοδεμένος σε κουκούλι στεγανού φιλτραρισμένου αέρα απ' τα πνεμόνια σου. Τι σημασία έχει πόσα ήταν; Σπίτι είν' εδώ που είσαι τώρα. Σήμερα που ξημέρωσε. Εδώ που θα πλαγιάζεις απόψε. Έτσι λέμε. Όχι δηλαδή στα γόνατά σου..;
Έτσι μ' είχες μάθει ενώ στήναμε και σβήναμε εστίες, με τα βραχιόλια σου εσύ κι εγώ τα παιδικά μου χέρια, λες κι όλο αυτό δεν ήτανε παρά παιχνίδι Lego. Κι ίσως εντέλει από Lego να 'ναι η κατοικία και τίποτ' άλλο.

Ύστερα πέρασαν χρόνια με κάτι ομηρικά παραμύθια που αγαπούνε οι ναυτικοί - πως τάχαμου το σπίτι βρίσκεται σε κάποιες καρδιές, σε φλογισμένο νου, πως προς τα κει οδεύουμε και στ' ανοιχτά θα το βρούμε. Με τέτοιες ιστορίες καταναλώθηκε πολύ αλάτι κι ακόμα πιότερη άμμος, αχνές γραμμούλες σε χαρτοπετσέτες, βαρκούλες στο γιαλό. Πάμε πιο κάτω πρόσφυγα. Και τώρα εδώ, καταπονημένος ασκητής στην αγκαλιά του Κέρκη, το σπίτι είναι καύκαλο πάνω στο μπόγο της γιαγιάς μου. Με κεφαλόσκαλο απ' όπου θα πετάξει προς τον ήλιο το γλαρόνι - και θα 'ρχεται αργότερα ως νεόκοπος βλαστός του Κερκετέα με το Δαίδαλο από το χέρι.

Κι απέξω σκύλοι φιλικοί, πιστοί, περίεργοι. Ή μήπως σκέτοι σκύλοι.

"Σου στήνω μια καλύβα, στους αιώνες των αιώνων

ένα κήπο να περπατάς, ένα ρυάκι να καθρεφτίζεσαι

μια πλούσια πράσινη φραγή να μη σε βρίσκει ο άνεμος

που βασανίζει τους γυμνούς - στους αιώνες των αιώνων.."

Νικηφόρος Βρεττάκος

του ύπνου ευαγγέλιο

2010-10-16T20:40:00.002+01:00

Δεν είν' εκείνοι που πέρασαν κι έφυγαν

Καιροσκόποι

Είναι οι άλλοι που ήρθαν κι έμειναν

Πρόσφυγες

Δεν είν' οι λέξεις που πλάστηκαν κι ειπώθηκαν

Βάρβαρα

Είναι οι σκέψεις που ποτέ δεν έγιναν

Λέξεις

Δεν είν' οι ώρες που ξοδεύτηκαν

Άκαρπες

Είναι ο χρόνος που αφήκε τις στιγμές

Ανάπηρες

(thalassaki - Iούνιος 2008)

Άραγε σε ποια σελίδα έχει μείνει ορθάνοιχτο του ύπνου το ευαγγέλιο.. Μήπως στο αλαλάζον κύμβαλο του Παύλου ή στη βαθιά φλεγόμενη καρδιά του Λουκά; Άγνωστο. Αδιάφορο εντέλει. Όποια και να 'ναι η σελίδα, έχει γι' απόψε γίνει προσκέφαλο κάπου ανάμεσα στο μύθο και την αλήθεια. Και νιώθω πως, πολύ συχνά, μέσα σε μύθους, σε περίεργες ιστορίες πραγμάτων και θαυμάτων κρύβονται κάποιες αξιόλογες - αν κι αρκετά σκληρές - αλήθειες.

Ένα βιβλίο για προσκέφαλο στην περίμετρο ενός άχαρου κόσμου. Στα πόδια ορδών από αλαλάζοντα κύμβαλα. Μέσα του μπορεί άνετα να καρφωθεί μια σφαίρα αν το 'χεις να κουρνιάζει στον κόρφο σου. Αξιοζήλευτη η πίστη που μετατρέπει θρύλους σ' ευαγγέλια, που κάμει το νερό κρασί κι ευφραίνει καρδιά, νου και στομάχι τις νύχτες. Η άλλη, η ανάπηρη, έχει ανάγκη από μάτια για να δει, δάχτυλα για ν' αγγίξει. Μα ούτε αυτό είναι ακριβές: τα πλήθη αλαλαζόντων κυμβάλων επιθυμούν ν' αποκοιμηθούν, να ξυπνήσουν και να πιστεύουν.. ανόθευτα σαν το παιδί που του επέτρεψαν να μείνει απονήρευτο. Και να σταθεί για μια στιγμή το σύμπαν άλαλο.. Τι δύσκολο.

Παμπάλαιες φιλενάδες η Πίστη κι η Αγάπη, πιάνουν η μια την άλλη από το μπράτσο, σου ρίχνουν μια ματιά κρυφογελώντας μεταξύ τους κι ορμάνε μπροστά.
Πες τα Γιάννη μα την πίστη μου.

everlasting ιστορία--εξορία

2010-10-08T12:28:00.001+01:00

Jebaliya, Γάζα, Ιανουάριος 2009 - Associated Press

were not our hearts burning within us?

Έστριψε με το δεξί ένα περιποιημένο.. ποιος μάγκας του 'χε κολλήσει άραγε τούτο το χούι - απομεινάρι της φοιτητικής του ύπαρξης - που τόνιζε κομψά την τωρινή ζωή παρά του θύμιζε την τότε. Να 'τανε φίλος ή περαστικός; Όποιος και να 'ταν του χρώσταγε αρκετές εκατοντάδες βλέμματα δέους και μίσους γυναικών κι αντρών αντίστοιχα. Νιώθει την ανάγκη να περάσει το στριφτό πίσω απ' το αφτί, όπως το συνήθιζε, μα λες και την ακούει τη μουγκή της χλεύη και κωλώνει: σιγά μην το φορέσεις σκουλαρίκι μεσόκοπε.. ξεχνάς πως έχεις και δυό γιους κοτζάμ άντρες! Ποιον πας να παραστήσεις κακομοίρη μου. Μάλλον ποιον πας να εξαπατήσεις με την ψαρή σου μπούκλα. Το καλοσκέφτεται κι αλλάζει επιτόπου γνώμη για το αφτί πασπατεύοντας τη μπούκλα και το στριφτό. Μισοκλείνει τα βλέφαρα και την κοιτάει που σκύβει ελαφρά από πάνω τους σα βαριεστημένη σερβιτόρα, δίχως ποτέ να συμμετέχει, μοιράζοντας ούζα, μεζέδες και ζορισμένη ανοχή. Αποφεύγοντας τα μάτια του για να μη δει τα περιπαιχτικά δικά της κι ας τα 'χει κρύψει επιμελώς πίσω από έντεκα σκιές πολύχρωμες. Γύρω τους κρεμασμένα ψευδολογήματα μιας μακρινής πολιτικοκοινωνικής συγγένειας, μισθοί, αμάξια, οικοδομές, ημέτεροι κι αλλοδαποί, γελάκια πικρόχολα, κάτι ψιλά για διεθνείς σχέσεις. Ντεμέκ σχέσεις. Μπαγιάτικα όλα όπως τα χνότα τους. Τα ίδια και τα ίδια αδερφέ μου – μήπως να μαγνητοφωνούσαμε τα λόγια μας να σώζαμε και σάλιο; Να βιντεοσκοπούσαμε τις μέρες μας να σώζαμε χρόνο;

Σε βλέπω Στελλίτσα που με το ζόρι κρατιέσαι όρθια, μισό μέτρο μακριά μου μα σ' άλλη ήπειρο απόψε, προσμένοντας την ευλογημένη στιγμή που θα «κλείσει» το καθιστικό για σήμερα κι όλοι ετούτοι οι κατεργάρηδες θ' αποσυρθούν στους ξεχασμένους τους πάγκους. Δυό κατεργάρηδες κι εμείς, ζυγίζουμε λοφίσκους στάχτης σ' αντίστοιχους πάγκους μυστικούς και οι λοφίσκοι σκαρφαλώνουν ως την απέναντι ταράτσα. Να γείρουμε μετά στον κουρασμένο μας σομιέ - εγώ εδώ, εσύ πιο κει κι ανάμεσά μας ένα κενό - πάνω σε στρώμα που αποχαυνώνει μα δεν αγκαλιάζει. Παρακαλώντας στα μουγκά να μας πάρει και να μας σηκώσει ένας ύπνος περιπαιχτικός σαν τα ξεβαμμένα σου μάτια που κρύφτηκαν τώρα πίσω από άλλες σκιές. Η τηλεόραση των αποκάτω στη διαπασών, ξεμακραίνει πάλι απόψε η αποχαύνωση κι εσύ έχεις πολύ καιρό να περάσεις από τ' όνειρό μου. Σε ποια ζωή είχα περάσει εγώ απ' το δικό σου; Να μπορούσαμε λέει να στρίβαμε τώρα λιγάκι φρέσκο όνειρο μαζί με τον καπνό μας, να κοιμηθούμε αγκαλιά φουμάροντας έτσι κι άσε την καύτρα να καραδοκεί..

Με χαμόγελο τη φαντάζεται μια μοντέρνα Δαλιδά μέσα στη νύχτα να του αρπάζει το μαλλί από τη ρίζα και χρατς ν' αστράφτει η λεπίδα της σαν το φεγγάρι από πάνω. Μια ελάχιστη διαδρομή απ' τον αυχένα ως την πλάτη, μια αιωνιότητα από εκεί μέχρις εδώ: όταν καιγόντουσαν ο ένας για τον άλλον, κι άλλοτε πάλι για κάποιο διπλανό, για κάτι που είδαν, διάβασαν, άκουσαν. Κι όμως τα ψαλιδωτά της δάχτυλα ευνουχίζουν πιο ανώδυνα απ' ό,τι ο καιρός και η μιζέρια που βρήκαν ευκαιρία να εισβάλουν στο κενό του κρεβατιού τους. Κοιμάται και τη νιώθει μες στο δικό της ύπνο να 'χει πιαστεί απελπισμένα απ' την ψαρή του μπούκλα και να αιωρείται, παντού φωτιά κι είναι στις φλόγες τυλιγμένοι αυτή κι ο Γιώργος που αγαπούσε μια φορά.

Φωτο: "allumer une cigarette", copyright Nokomis, Fotolia.com - ευχαριστούμε.

του επαναστατημένου Οκτώβρη

2010-10-02T09:23:00.004+01:00

Φωτο: "Οκτωβριανός φίλος", thalassaki, Οκτ. 2008.

Με το που μπήκε ο Οκτώβριος, ξεκίνησε το φθινόπωρο εδώ λες και γύρισες απότομα το διακόπτη. Χθες γλυκό αεράκι και λιακάδα, σήμερα βροχή. Αγαπημένη όμως εποχή στην κάθε της διάσταση. Κι έχω την τύχη να βιώνω εδώ φθινόπωρο καθαρό, χωρίς καλοσιδερωμένο καλοκαίρι μέσα του, με τη δική του μυρωδιά, χρώμα και ιστορία. Μπόλικη ιστορία, σημαντικά γεγονότα κι ένα κατεβατό ημερομηνιών που σημάδεψαν μα θάμπωσαν.

Ψάχνω στο πλήθος για τον επαναστατημένο μου εαυτό κάτω από έναν ήλιο χλομό αλλά ψύχραιμο ύστερα από μιαν ολονύχτια, ακούραστη βροχή. Δεν υπάρχει στο πλήθος, δε βρίσκεται σε γνώριμα πεδία μάχης. Ο δικός μου επαναστατημένος έχει φορέσει τους αγώνες του κατάσαρκα κι έχει κρυφτεί πίσω από δέντρο που ξεντύνεται. Με την πλάτη κολλημένη στο νωπό κορμό, μετράει τι από πάνω του λείπει, τι από μέσα του, και σώνονται τα δάχτυλα. Τον βλέπει ο ήλιος κι ανακτά δυνάμεις, για δώσε άλλη μια να τον ζεστάνεις, μην τα μετράς, να μη μετράς..

October
And the trees are stripped bare
Of all they wear
What do I care

October
And Kingdoms rise
And Kingdoms fall
But you go on...

...and on...

Έτσι ακριβώς θέλω να τους θυμάμαι τους U2..